II SA/Kr 905/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] umorzył, prowadzone na wniosek M.T. , postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr[...] obr.[...] wraz z budową drogi dojazdowej na działkę nr [...] i części działki nr [...] obr. [...] oraz budowa wjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...] w K". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 1 października 2010 r. wpłynął do organu l instancji wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej wskazanej inwestycji. Organ podniósł, że zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania terenu, a przypadku jego braku w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W związku z tym zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy wyłącznie w przypadku braku planu miejscowego. Tymczasem, jak wskazał organ l instancji, teren planowanej inwestycji tj. działka nr [...] obr. [...] znajduje się w obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] , zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 19 grudnia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ) oraz działka nr [...] obr.[...] znajduje się na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w K. , zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Wskazując na powyższe Prezydent Miasta K. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, stwierdzając, że wobec uchwalenia planu miejscowego, jest ono bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji odwołanie złożył w terminie M.T. , wnosząc o zmianę decyzji i ustalenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem, który został złożony przed uchwaleniem planu. Odwołujący się podnosi, że jego starania o przekształcenie przedmiotowej działki trwają 18 lat. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 4 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012, poz. 647) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 18 marca 2013 r. znak: [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Podano, że art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję taką - stosownie do art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzyskaniu uzgodnień z odpowiednimi organami lub uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Kolegium Odwoławcze podniosło, że z powyższych przepisów wynika, że koniecznym warunkiem dla wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, oprócz planowanej zmiany sposobu zagospodarowania terenu, jest przede wszystkim brak planu miejscowego na terenie, którego dotyczy wniosek. Jak natomiast wynika z akt sprawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr.[...] wraz z budową drogi dojazdowej na działkę nr [...]i części działki nr [...] obr. [...] oraz budowa wjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...], przy ul. [...] w K. , złożony został w dniu 1 października 2010 r., czyli w okresie, gdy teren ten nie był jeszcze objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnym i koniecznym było prowadzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Miasta K. podjęła uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] oraz [...]w K. Oznacza to, że wskutek uchwał Rady Miasta K. teren planowanej inwestycji, jest już objęty ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, co niejako "automatycznie" powoduje brak konieczności ustalenia warunków zabudowy, a postępowanie, które wskutek wniosku inwestora zostało wszczęte z dniem 1 października 2010 r., jest bezprzedmiotowe i dlatego winno ulec umorzeniu. W tym zakresie rozstrzygnięcie organu l instancji jest zatem prawidłowe. Wyjaśniono także należy, iż organy administracji publicznej, w tym także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , obowiązane są podejmować rozstrzygnięcia w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Bezspornym jest natomiast, że zarówno w dacie podejmowania decyzji przez organ l instancji jak i decyzji przez organ odwoławczy, teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dlatego brak jest już podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy, skoro cytowany na wstępie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie stwierdza, iż jest to możliwe tylko w sytuacji braku planu miejscowego. Na powyższą decyzję skargę złożył w terminie M.T. . Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie odwołania i wskazanie drogi dalszego postępowania w sprawie. Podniósł, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożył pierwotnie w dniu 5 lipca 2010r., ale wniosek został oddalony z powodu braku opinii Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągowego. Drugi wniosek został złożony w dniu 1 października 2010 r, a organ l. instancji wydał decyzję o umorzeniu. Postępowanie trwało 2 lata i 9 miesięcy. Skarżący przyznał, że jego działka leży w obszarze, na którym obowiązuje plan [...], natomiast w obszarze planu [...] jest położona jedynie część drogi ul. [...] i nie dotyczy działki skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod kątem zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie wniosek skarżącego (z dnia 28 września 2010 r.) dotyczący ustalenia warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z drogą dojazdową oraz wjazdem na działkę nr [...] z działki nr [...], został złożony zanim uchwalono miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla obszarów [...] i [...] Na datę wydania w tej sprawie decyzji przez organ I. i organ II. instancji, większa część działki nr [...] (na której inwestor zamierzał zlokalizować budynek mieszkalny jednorodzinny) zlokalizowana jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (uchwała Rady Miasta K. z dnia 19 grudnia 2012 r. Nr [...]), a działka nr [...]i niewielki fragment działki nr [...]zlokalizowane są w obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (uchwała Rady Miasta K. z dnia 3 listopada 2012 r. Nr [...] Plan miejscowy dla obszaru [...] obowiązuje od dnia 8 lutego 2013 r. Plan miejscowy dla obszaru [...] obowiązuje zaś od dnia 26 grudnia 2010 r. Tym samym ustalanie warunków zabudowy dla określonego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego stało się rzeczywiście bezprzedmiotowe. W polskim systemie prawnym warunkiem otrzymania pozwolenia na budowę jest uprzednie ustalenie warunków zabudowy. Warunki zabudowy albo wynikają wprost z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wówczas nie wydaje się żadnej decyzji stwierdzającej istnienie takich warunków, albo też w przypadku, gdy dany teren nie jest objęty takim planem miejscowym – warunki zabudowy ustala się decyzją (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Początkowo w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym teren działek nr [...] i [...] nie były objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, a więc inwestor miał prawo taki wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożyć. Jeżeli jednak w trakcie postępowania administracyjnego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wchodzi w życie, to niedopuszczalnym staje się dalsze merytoryczne procedowanie w zakresie ustalania warunków zabudowy i takie postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I. instancji. W tej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynikała z braku podstawy prawnej do ustalania warunków zabudowy, ponieważ warunki zabudowy wprost wynikają z planu miejscowego. Podobne stanowisko prezentują sady administracyjne. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 709/08, opub. w LEX nr 532209 stwierdził, że wobec niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy, lub o zmianie takiej decyzji, dla inwestycji lokalizacyjnej lub znajdującej się na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy lub w sprawie zmiany takiej decyzji należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 K.p.a. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zakwestionowana decyzja jest prawidłowa. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w zakresie terenu objętego wnioskiem inwestora weszły w życie odpowiednio 26 grudnia 2010 r. i 8 lutego 2013 r., kiedy postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie było zakończone, zatem wydanie takiej decyzji stało się niedopuszczalne. Skoro tak, to organ I. instancji nie mógł wydać innej decyzji niż umarzające postępowanie, a organ odwoławczy utrzymał taką decyzję w mocy. Zarzuty skarżącego nie mogą odnieść zamierzonego w skardze skutku. Rzeczywiście w tej sprawie organy administracji długo prowadziły postępowanie, ale przez znaczny okres czasu postępowanie to było zawieszone. W okresie zawieszenia postępowania organ administracji winien podejmować czynności zmierzające do usunięcia przyczyny zawieszenia, ale przy tym nie wolno mu załatwiać sprawy merytorycznie. Zawieszenie to miało miejsce na skutek pozyskania informacji o prowadzeniu procedury planistycznej dla obszaru inwestycji i w drugim przypadku (dwa razy było bowiem postępowanie zawieszane) po ustaleniu brak stron tego postępowania. Takie przesłanki mogły stanowić podstawę do zawieszenia postępowania. Należy także wyjaśnić skarżącemu, że w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to treść tego planu określa dopuszczalny zakres zagospodarowania znajdujących się w nim nieruchomości. Nie ma potrzeby ustalania dodatkowych warunków zabudowy. Skarżący może więc dokładnie zapoznać się z planem miejscowym co do sposobu zagospodarowania jego działki i na tej podstawie będzie wiedział, w jaki sposób i w jakim zakresie może realizować swoje zamierzenia inwestycyjne. Sąd przy tym wyjaśnia, że nawet w przypadku, gdyby organ administracji ustalił warunki zabudowy przed wejście w życie planów miejscowych to i tak z chwilą rozpoczęcia terminu ich obowiązywania, Prezydent Miasta K. zobowiązany byłby do oceny ustaleń warunków zabudowy z wydanej decyzji z ustaleniami zawartymi w planie miejscowym i w razie wykazania różnicy w tych ustaleniach – zobowiązany byłby do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy (art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), chyba że wcześniej inwestor uzyskałby pozwolenie na budowę. Niedopuszczalne natomiast byłoby ustalanie warunków zabudowy dla danego obszaru już po wejściu w życie planu miejscowego. Tym samym należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) skargę należało oddalić.