II SA/Kr 907/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 19 maja 2016 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Sygn. akt II SA/Kr 907/16 UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z dnia 19 maja 2016 r. (znak: [...]), na podstawie: * art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., póz. 23, dalej jako: k.p.a.) oraz * art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., póz. 290, dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania B. M. od decyzji Starosty z 9 grudnia 2015 r., nr [...] (znak: [....]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi – P. S. oraz K. N. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa trzech budynków gospodarczych wraz z instalacją na wody opadowe z trzema zbiornikami wybieralnymi i instalacją wiz energii elektrycznej w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz przebudowa sieci gazowej wraz z przyłączem na działkach nr [...], [...] w miejscowości W., gmina W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 9 grudnia 2015 r., nr [...](znak: [...]), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 u.p.b., Starosta udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji polegającej na budowie trzech budynków gospodarczych wraz z infrastrukturą i niezbędną jej przebudową. Od ww. decyzji odwołanie wniosła B. M.- właścicielka dz. nr [...] oraz usytuowanego na niej budynku mieszkalnego i gospodarczego zarzucając, że decyzja nie spełnia m.in. wymogów § 6 ust. 6b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., który dopuszcza obiekty usługowe realizowane w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego o powierzchni zabudowy tych budynków maksymalnie do 250 m2. W ocenie skarżącej, projektowane budynki nie będą służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, gdyż nikt nie jest zameldowany w budynku mieszkalnym, a dawny dom został zaadaptowany na działalność gospodarczą. Ponadto, zdaniem skarżącej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy nie dopuszcza budynków gospodarczych na terenie zabudowy mieszkaniowej i usługowej (symbol planu: MNU), tylko zabudowę jednorodzinną, a gdy takiej nie ma, to nie może powstać budynek gospodarczy. Dodatkowo skarżąca zgłosiła zastrzeżenia dotyczące funkcjonowania istniejącego na dz. nr [...] - budynku usługowego, w którym produkuje się reklamy z wykorzystywaniem emitowanych do atmosfery chemikaliów oraz zakłócaniem ciszy nocnej, wskazując, iż obawia się ona, że kolejne obiekty pogorszą sytuację. Organ odwoławczy, po ponownym rozpoznaniu sprawy rozstrzygniętej decyzją organu l instancji oraz po analizie akt sprawy i całości zgromadzonego materiału dowodowego - uznał niezasadność podniesionych zarzutów odwołania. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (z póżn. zm.), przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem: MNU - tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści § 6 tego planu tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej ("MNU") przeznacza się dla: 1) zabudowy jednorodzinnej, 2) usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, 3) obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie wymienionej w pkt 1 i 2, w tym komunikacji (dojść, dojazdów), infrastruktury niezbędnej dla potrzeb lokalnych, urządzeń sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, obiektów małej architektury. Organ odwoławczy podał, że w części opisowej projektu podano, iż projektowane budynki gospodarcze będą służyły właścicielom istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, a nadto posiadać będą pomieszczenia gospodarcze służące do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac. Ponadto organ II instancji wskazał, iż w dalszej części projektu podano, że przedmiotowe budynki gospodarcze (oznaczone na rysunku projektu zagospodarowania terenu nr: 1, 2 i 3) zaprojektowano jako parterowe, przy czym budynek oznaczony nr 1 częściowo podpiwniczony - wszystkie budynki w konstrukcji murowanej żelbetowej, a każdy z nich w obrysie prostokąta o wym. 25,0 m x 9,3 m, dachu dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowych 35° i wysokości do kalenicy 8,85 m. Wskazano również, że projektowane budynki gospodarcze nie wymagają budowy przyłączy wody, kanalizacji i gazu, zaś ich zasilanie w energię elektryczna zaprojektowane zostało z istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jest związane jedynie z zapotrzebowaniem na oświetlenie. Podkreślono także, że przedmiotowe budynki gospodarcze nie będą powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nadto nie będą one emitować uciążliwości powodowanych hałasem, wibracją i zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem oraz zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. Organ odwoławczy wskazał również, że w projekcie zachowane zostały wskaźniki wykorzystania terenu, tj. powierzchni zabudowy - nie więcej niż 30% oraz powierzchni terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 30%, co jest zgodne ze wskazaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonymi w § 6 ust. 2 pkt 2. Ponadto organ II instancji podał, że zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jako zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, a w związku z tym w ocenie organu, projektowane budynki gospodarcze w uzupełnieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego są zgodne z przeznaczeniem planu miejscowego, tj. zabudowy jednorodzinnej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku spełnienia wymogów § 6 ust. 6b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., organ odwoławczy wskazał, że § 6 ust. 2 pkt 5 i 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą zabudowy związanej z funkcją, o której mowa w ust. 1, pkt 2 tego planu, tj. usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, zaś projektowane budynki nie są budynkami usług publicznych i komercyjnych lecz budynkami gospodarczymi. Z kolei odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym projektowane budynki nie będą służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, ponieważ nikt nie jest zameldowany w budynku mieszkalnym, organ II instancji podkreślił, że kwestia zameldowania pozostaje poza zainteresowaniem organów orzekających w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podał przy tym, że w projekcie architektoniczno-budowlanym wskazano przeznaczenie budynków jako gospodarcze, gdyż zgodnie z wnioskiem inwestora dotyczy on trzech budynków gospodarczych niezbędnych do obsługi budynku mieszkalnego służących do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac. Organ II instancji podał również, że w znajdującym się w aktach sprawy piśmie wskazano dodatkowo, że projektowana budowa nie będzie związana z prowadzoną działalnością gospodarczą firmy [...] i funkcją usługową prowadzoną na terenie działki. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw prawnych, aby nie przyjąć deklaracji inwestora co do przeznaczenia projektowanych obiektów. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że jeśli inwestor zechce zmienić sposób użytkowania tych budynków, zobowiązany będzie do zgłoszenia takiego zamiaru do właściwego miejscowo organu administracji architektoniczno-budowlanego, jednocześnie zaznaczając, że również skarżąca będzie miała prawo zgłoszenia do właściwego organu ewentualnego innego niż deklarowany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że zastrzeżenia dotyczące funkcjonowania istniejącego na dz. nr [...] budynku usługowego nie mogą być rozstrzygane w tym postępowaniu, zaś skarżąca może zgłosić zastrzeżenia dotyczące uciążliwości z nim związanych do właściwych miejscowo służb, tj. Inspektoratów Ochrony Środowiska, czy Inspektoratów Sanitarny. Zdaniem organu odwoławczego, analiza całości materiału dowodowego potwierdziła zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (z późn. zm.), zasadami zagospodarowania terenu i warunkami zabudowy. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a nadto przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 u.p.b. Organ II instancji dodał przy tym, że inwestor przedstawił oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto wskazał, że projekt budowlany spełnia wymagania podane w art. 34 ust. 1, 2 i 3 u.p.b., sprawdzono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, sprawdzono kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osoby uprawnione (art. 35 ust. 1 u.p.b.), nie stwierdzając w tym zakresie żadnych uchybień. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca – B. M., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Zaskarżonej decyzji, skarżąca zarzuciła naruszenie: 1.przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie postanowień obowiązującego na terenie Gminy W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a który to plan miejscowy jest elementem materiału dowodowego w sprawie - i błędne przyjęcie, iż rzeczona inwestycja, a w szczególności proponowany sposób zagospodarowania terenu, jest zgodna z jego ustaleniami i w efekcie - utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, iż rzeczona inwestycja, a w szczególności proponowany sposób zagospodarowania terenu jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy W., 2. naruszenie interesu prawnego strony skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w jej ocenie przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na terenie Gminy W., a dokładnie z postanowieniami § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia 12 czerwca 2015 r., póz. 3609), który dopuszcza obiekty usługowe realizowane w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego o powierzchni zabudowy tych budynków maksymalnie do 250 m2. Ponadto, zdaniem skarżącej, stan faktyczny istniejący na dz. nr [...] jest całkowicie odmienny od tego przedstawionego w części opisowej projektu, jako że na dz. nr [...] oraz [...] w miejscowości W. nie ma budynku mieszkalnego, a na dz. nr [...] znajdują się budynki firmy "[...]" sp. cywilna P. S. i K. N. Dlatego też, mając na uwadze, że na ww. działkach nie znajduje się żaden budynek mieszkalny, a wręcz przeciwnie na działkach tych zlokalizowana jest siedziba inwestora działającego pod firmą "[...]" sp. cywilna P. S. i K. N., w ocenie skarżącej wydaje się być oczywistym, iż projektowane budynki nie mogą służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, a będą one wykorzystywane jako budynki usługowe dla firmy "[...]" sp. cywilna. W ocenie strony skarżącej, z przedłożonego do akt oświadczenia inwestora, na które w swojej decyzji powoływał się organ odwoławczy, wynika jedynie, iż na przedmiotowych działkach prowadzi on działalność gospodarczą, co tym samym uniemożliwia - w odczuciu skarżącej - utrzymanie się argumentacji organu odwoławczego, zgodnie z którą projektowane budynki gospodarcze w uzupełnieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego są zgodne z przeznaczeniem planu miejscowego, tj. zabudowy jednorodzinnej, gdyż ww. okoliczności świadczą raczej o niezgodności projektowanych budynków z ustaleniami planu miejscowego. Skarżąca wskazała również, że budynki gospodarcze mogą być realizowane wyłącznie jako towarzyszące zabudowie jednorodzinnej, jako że plan miejscowy nie dopuszcza budynków gospodarczych na terenie zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Tym samym, zdaniem skarżącej, skoro na działce nie ma zabudowy mieszkaniowej to lokalizacja budynku gospodarczego nie jest dopuszczalna, a w konsekwencji niezgodna z planem. Ponadto, w ocenie skarżącej, skoro projektowane budynki nie są budynkami gospodarczymi, lecz usługowymi - co zdaniem skarżącej wynika z oświadczenia inwestora o prowadzeniu na przedmiotowych działkach działalności gospodarczej i zlokalizowanej tam siedzibie firmy inwestora - to w sprawie zachodzi także naruszenie planu miejscowego w zakresie przekroczenia powierzchni zabudowy, jako że suma powierzchni projektowanych budynków gospodarczych nr 1, 2 i 3 wynosi 697,50 m2 i jest niezgodna z warunkami określonymi w § 6 ust. 2 pkt 6 lit. b planu miejscowego, zgodnie z którym powierzchnia zabudowy wszystkich projektowanych budynków usługowych realizowanych w obrębie strefy orientacyjnego zasięgu znaczącego oddziaływania na środowisko ruchu drogowego nie może być większa niż 250 m2. Tym samym, w ocenie skarżącej, planowana inwestycja narusza wymogi wynikające z § 6 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego, zaś organ błędnie przyjął, że inwestycja ta złożona z trzech budynków usługowych nie będzie oddziaływać znacząco na środowisko bez przeprowadzenia całego postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo, zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie uzasadnił, ani nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jakie dowody doprowadziły go do przyjęcia twierdzenia, iż projektowane budynki nie będą emitować uciążliwości powodowanych hałasem, wibracją i zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem oraz zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby, skoro nie zostały przeprowadzone żadne czynności mające na celu zweryfikowanie i ustalenie tych okoliczności. Skarżąca wskazała, że jako właścicielka nieruchomości stanowiącej dz. nr 530/1 jest uprawniona do wniesienia przedmiotowej skargi, bowiem w jej ocenie - wbrew twierdzeniom organu, zgodnie z którym planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich chronionych art. 5 u.p.b. - wydane w toku postępowania decyzje naruszają jej interes prawny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, póz. 718 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest uzasadniona z przyczyn wykazanych poniżej. W kontrolowanej sprawie zasadniczym zagadnieniem spornym jest fakt, czy zgodnie z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwa realizacja przedsięwzięcia polegającego na budowie trzech budynków gospodarczych, gdyż w przekonaniu skarżącej faktycznym przedmiotem zamierzonej inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę jest niezgodna z planem miejscowym budowa trzech budynków o charakterze usługowym (budynki usług publicznych i komercyjnych). W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. (z późn. zm.), przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym symbolem: MNU - tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej. Stosownie do treści § 6 tego planu tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej ("MNU") przeznacza się dla: 1) zabudowy jednorodzinnej, 2) usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, 3) obiektów i urządzeń towarzyszących zabudowie wymienionej w pkt 1 i 2, w tym komunikacji (dojść, dojazdów), infrastruktury niezbędnej dla potrzeb lokalnych, urządzeń sportu i rekreacji, zieleni urządzonej, obiektów małej architektury. Na tle przywołanego stanu prawnego trzeba wskazać, że inwestorzy – P. S. oraz K. N. wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa trzech budynków gospodarczych wraz z instalacją na wody opadowe z trzema zbiornikami wybieralnymi i instalacją wiz energii elektrycznej w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz przebudowa sieci gazowej wraz z przyłączem na działkach nr [...], [...] w miejscowości W., gmina W.. W części opisowej projektu jest podane, że projektowane budynki gospodarcze będą służyły właścicielom istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, a nadto posiadać będą pomieszczenia gospodarcze służące do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac. Trzeba przy tym zauważyć, że dla oceny funkcji i istoty istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie ma przy tym znaczenia, czy w budynku tym jest ktoś zameldowany, i czy w nim ktoś faktycznie zamieszkuje. To są kwestie związane ze sferą wolności właściciela budynku. W aktach sprawy nie znajduje się też ostateczna decyzja o zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku jednorodzinnego. W związku z tym właściwe organy administracyjne prawidłowo wyłożyły (zinterpretowały) postanowienia miejscowego planu i zastosowały prawo, w tym postanowienia przywołanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdziły, w nawiązaniu do definicji zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2013, póz. 1409 ze zm.), że zamierzanie przedsięwzięcie w postaci trzech ww. przedmiotowych budynków gospodarczych jest zgodne z normami ww. planu miejscowego. W myśl § 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, jako zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, a w związku z tym w ocenie Sądu, projektowane budynki gospodarcze, jak podnoszą inwestorzy w uzupełnieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego - są zgodne z przeznaczeniem planu miejscowego, tj. zabudowy jednorodzinnej. Teza ta jest spójna z postanowieniami § 2 pkt 8) ww. rozporządzenia, które stanowią, że ilekroć jest mowa o budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Wobec powyższej przywołanych definicji, treści wniosku inwestorów i realiów kontrolowanej sprawy, organy nie miały podstaw prawnych, aby kwalifikować - tak jak tego chce skarżąca - przedmiotowe wnioskowane zamierzenie jako budynki usług publicznych i komercyjnych i w konsekwencji odmówić wydania pozwolenia na budowę. A zatem w sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, iż rzeczona inwestycja, a w szczególności proponowany sposób zagospodarowania terenu jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy W. W sprawie nie zostały też naruszone interesy skarżącej wskutek wydania przedmiotowego zezwolenia. Sąd w tym miejscu podkreśla, że wczuwając się w stanowisko skarżącej rozumie subiektywne obawy skarżącej, ale kryterium sądowej kontroli działalności administracji publicznej - stanowi jedynie kryterium legalności, czyli zgodności działania organów administracji publicznej i podmiotów administrujących z powszechnie obowiązującymi prawem i jeżeli powszechnie obowiązujące prawo, w tym prawo miejscowe, pozwala na budowę budynków gospodarczych - to ani Sąd, ani organy administracji publicznej nie mogą i nie powinny negować uprawnienia inwestora posiłkując się argumentacją, że będzie potencjalnie będzie wykorzystywał budynki gospodarcze powiązane funkcjonalnie z zabudową jednorodzinną dla celów działalności usługowej. W związku z kryterium sądowej kontroli opierającym się na pojęciu legalności, Sąd, co do zasady, nie bada słuszności i celowości działania administracji publicznej poza tymi wyjątkami, kiedy ta celowość i słuszność miała by wyraźny wymiar prawny w zamiarze ustawodawcy, co nie występuje w kontrolowanej sprawie. Nie jest też celem i zadaniem działalności organów administracji publicznej badanie ukrytych, nieujawnionych motywów działania podmiotów kierujących wnioski do administracji publicznej o wydanie danego pozwolenia. Wnioski te są rozpatrywane na podstawie prawa i zgodnie z porządkiem prawa. W tej sytuacji, mając dodatkowo na uwadze prawo do zabudowy, nazywane inaczej wolnością budowlaną, która może być ograniczona jedynie w ustawie, na zasadach określonych w Konstytucji i w sposób wyraźnie wyartykułowany, organy nie miały podstaw do odmownego rozpatrzenia ww. wniosku inwestorów. Organy zbadały ten wniosek zrazem zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego i zgodnie z prawidłową wykładnią przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie, w związku z czym Sąd nie podziela wskazanych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia postępowania administracyjnego i błędnej wykładni prawa w realiach kontrolowanej sprawy. Organy wyjaśniły w sposób szczegółowy, zgodnie z zasadą prawdy materialnej, stan faktyczny jak i prawny rozstrzyganej sprawy a następnie zastosowały prawo formułując uzasadnienie faktyczne i prawne. W części opisowej przedłożonego do zatwierdzenia projektu bezsprzecznie podano, iż projektowane budynki gospodarcze będą służyły właścicielom istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, a nadto posiadać będą pomieszczenia gospodarcze służące do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac. Ponadto zostało prawidłowo ustalone i to nie zostało podważone, że w dalszej części projektu podano, że przedmiotowe budynki gospodarcze (oznaczone na rysunku projektu zagospodarowania terenu nr: 1, 2 i 3) zaprojektowano jako parterowe, przy czym budynek oznaczony nr 1 częściowo podpiwniczony - wszystkie budynki w konstrukcji murowanej żelbetowej, a każdy z nich w obrysie prostokąta o wym. 25,0 m x 9,3 m, dachu dwuspadowym o nachyleniu połaci dachowych 35° i wysokości do kalenicy 8,85 m. Wskazano również, że projektowane budynki gospodarcze nie wymagają budowy przyłączy wody, kanalizacji i gazu, zaś ich zasilanie w energię elektryczna zaprojektowane zostało z istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jest związane jedynie z zapotrzebowaniem na oświetlenie. Organy prawidłowo zweryfikowały powyższe i także, że przedmiotowe budynki gospodarcze nie będą powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nadto nie będą one emitować uciążliwości powodowanych hałasem, wibracją i zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem oraz zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. W projekcie zachowane zostały wskaźniki wykorzystania terenu, tj. powierzchni zabudowy - nie więcej niż 30% oraz powierzchni terenu biologicznie czynnego - nie mniej niż 30%, co jest zgodne ze wskazaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonymi w § 6 ust. 2 pkt 2. Tak scharakteryzowana, w znaczeniu opisowym, inwestycja nie wymaga wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku spełnienia wymogów § 6 ust. 6b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., Sąd wskazuje, że treść § 6 ust. 2 pkt 5 i 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczy zabudowy związanej z funkcją, o której mowa w ust. 1, pkt 2 tego planu, tj. usług publicznych i komercyjnych, nie oddziaływujących znacząco na środowisko, zaś projektowane budynki nie są budynkami usług publicznych i komercyjnych lecz budynkami gospodarczymi. Z kolei odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym projektowane budynki nie będą służyć mieszkańcom budynku mieszkalnego, ponieważ nikt nie jest zameldowany w budynku mieszkalnym, Sąd raz jeszcze wyjaśnia, że kwestia zameldowania pozostaje poza zainteresowaniem organów orzekających w sprawie pozwolenia na budowę. W projekcie architektoniczno-budowlanym wskazano przeznaczenie budynków jako gospodarcze, gdyż zgodnie z wnioskiem inwestora dotyczy on trzech budynków gospodarczych niezbędnych do obsługi budynku mieszkalnego służących do magazynowania sprzętu i narzędzi, garażowania pojazdów kołowych, pomieszczenia warsztatu i pracowni przeznaczonych do niezawodowego wykonywania prac. W znajdującym się w aktach sprawy piśmie wskazano dodatkowo, że projektowana budowa nie będzie związana z prowadzoną działalnością gospodarczą firmy [...] i funkcją usługową prowadzoną na terenie działki. Dlatego też, w ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych, aby nie przyjąć deklaracji inwestora co do przeznaczenia projektowanych obiektów. Sąd na marginesie prawy wyjaśnia, że jeśli inwestorzy zechcą zmienić sposób użytkowania tych ww. budynków gospodarczych, zobowiązani są do zgłoszenia takiego zamiaru do właściwego miejscowo organu administracji architektoniczno-budowlanego, jednocześnie zaznaczając, że również skarżąca będzie miała prawo zgłoszenia do właściwego organu ewentualnego innego niż deklarowany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków. Na marginesie należy także wskazać, że zastrzeżenia dotyczące funkcjonowania istniejącego na dz. nr [...] budynku usługowego nie mogą być rozstrzygane w tym postępowaniu, co słusznie podniosły organy, z kolei skarżąca posiada możliwość prawną zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących środowiskowych i sanitarnych uciążliwości z nim związanych do właściwych miejscowo i rzeczowo służb, tj. Inspektoratów Ochrony Środowiska, czy odpowiednio Inspektoratów Sanitarnych. Mając na uwadze powyższe ustalenia w przedmiocie stanu prawnego i faktycznego kontrolowanej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. 13