II SA/Kr 913/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącej od zarządzenia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na usunięcie drzew postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 września 2016 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 20 września 2016 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że skarżąca przedłożyła nieaktualny formularz urzędowy PPF, pomimo, że Sąd przesłał jej formularz zgodny a aktualnie obowiązującymi przepisami. W sprzeciwie od tego zarządzenia skarżąca wskazała, że wzór formularza pobrała ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sam formularz zawierał wszystkie informacje niezbędne do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy tj. kompletną informację o stanie majątkowym skarżącej. Do sprzeciwu skarżąca dołączyła wypełniony formularz urzędowy PPF w wersji obowiązującej obecnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że w przepisie tym chodzi o urzędowy formularz w takiej wersji, która obowiązuje w dacie składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W przypadku zmiany przepisów prawa obejmujących wzór formularza PPF nie jest "złożeniem wniosku na urzędowym formularzu" przesłanie go w wersji już nieobowiązującej. Fakt zawarcia w treści takiego nieaktualnego formularza danych pozwalających na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie ma tu znaczenia. Do danych tych można bowiem odnieść się dopiero w przypadku, gdy strona zastosowała obowiązujący wzór formularza. W przeciwnym wypadku nie jest spełniony wymóg złożenia wniosku na urzędowym formularzu, a w konsekwencji wniosek o prawo pomocy pozostawia się bez rozpoznania. Zaskarżone orzeczenie referendarza było, więc prawidłowe. Jednocześnie należy podkreślić, że obecnie strona skarżąca złożyła formularz w wersji wynikające z przepisów aktualnie obowiązujących, a zatem zostanie mu nadany bieg. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej kolejności formularz taki rozpoznawany jest przez referendarza i dopiero od jego orzeczenia strona może odwołać się do Sądu. Na obecnym etapie postępowania Sąd badał jedynie prawidłowość zarządzenia referendarza, natomiast nie miał możliwości rozpoznania merytorycznego wniosku o prawo pomocy. W takiej sytuacji strona pozbawiona byłaby możliwości zaskarżenia orzeczenia Sądu, ponieważ orzeczenia wydane na skutek sprzeciwu od orzeczenia referendarza nie podlegają dalszemu zaskarżeniu. Z tych względów Sąd postanowił o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego na mocy art. 257 w zw. z art. 260 § 1-3 p.p.s.a.