II SA/Kr 913/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi E. N. na decyzję Wojewody z dnia 17 czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją nr [...].[...] z dnia 6 grudnia 2018 r., znak [...] Prezydent Miasta K. udzielił K. T.-L. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem i instalacjami (wodociągową, kanalizacją sanitarną z zewnętrznym odcinkiem, elektryczną z wewnętrzną linią zalicznikową i szafką pomiarową, gazową z szafką gazową oraz centralnego ogrzewania) na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.. W decyzji wskazano, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane obejmuje nieruchomości o numerach: [...], [...], [...], [...], [...] [...] obr. [...]. Wskazano również, że teren inwestycji znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.5 wyznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 11 września 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się o uwag zgłoszonych przez strony postępowania w toku postępowania. Odwołanie od decyzji złożyli: P. H., E. N., K. R.. Wojewoda decyzją z dnia 17 czerwca 2019 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że organ I instancji prawidłowo ustalił obszar oddziaływania obiektu budowlanego oraz prawidłowo określił krąg stron postępowania. Organ wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotowej inwestycji. Doprecyzowania wymagało bowiem: przedstawienie sposobu odprowadzania wód opadowych, analiza przesłaniania i zacieniania okien w budynkach sąsiednich, analiza zgodności planowanej inwestycji z § 235 WT. Należało również doprowadzić projekt budowlany do spójności w zakresie ścian oddzielenia przeciwpożarowego oraz rozwiązań projektowych dachu. Uzupełnień i poprawek wymagała również dokumentacja projektowa w zakresie opracowania projektu. W ocenie Wojewody nie miało to wpływu na merytoryczne rozpoznanie sprawy. Skargę na decyzję wniosła E. N., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów: * art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w sposób uwzględniający interesy sąsiadów zamierzonej inwestycji oraz poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający jej kontrolę instancyjną; * art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez pominięcie występujących w obszarze oddziaływania zaprojektowanego budynku uzasadnionych interesów osób trzecich (ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących "przesłaniania" określonych w § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), a w szczególności w następstwie zaniechania zbadania i oceny, z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., wpływu planowanej inwestycji i jej uciążliwości w stosunku do nieruchomości skarżącej; * art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w związku z podjęciem czynności przez Wojewodę, które musiały być podjęte przed organem l instancji; * art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez pominięcie uzasadnionych interesów osób trzecich, a w szczególności poprzez pominięcie prawa skarżącej do korzystania z własnej nieruchomości, według zasad wynikających z przepisów dotyczących wykonywania prawa własności, w tym zakazujących ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość (art. 144 k.c.); • art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie stron postępowania, a w szczególności pominięcie jako stron postępowania właścicieli działek [...] [...] oraz [...]; . art. 35 pkt 1 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, iż zachodzi zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; . §19 ust. 4 pkt 3 b uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 11 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" poprzez błędną interpretację zapisów dotyczących wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej i uznanie w zaskarżonej decyzji rozwiązań projektowych, które pozostają w sprzeczności z w/w miejscowym planem. W odpowiedzi na skargę wniesionej w piśmie z dnia 13 sierpnia 2019 r. Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Dodatkowo należy wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm. dalej jako p.b.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Z drugiej strony, w razie ich niespełnienia zachodzą podstawy do rozstrzygnięcia odmownego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, tj. nie stwierdził by była ona obarczona takimi wadami, które powodowałyby konieczność jej uchylenia bądź stwierdzenia nieważności. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd stwierdza w pierwszej kolejności, że organ II instancji nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. W obowiązującym modelu postępowania odwoławczego rola organu II instancji nie sprowadza się tylko do zweryfikowania prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz zobowiązuje organ odwoławczy do dążenia do rozstrzygnięcia sprawy w sposób merytoryczny, co do istoty. Ramy prowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego określa art. 136 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ramy te wyznacza również art. 138 §2 k.p.a. określający przesłanki wydania decyzji kasatoryjnej. Stanowi on, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z powyższych norm wynika bezsprzecznie, że organowi II instancji nie wolno prowadzić postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W kontrolowanej sprawie organ II instancji pismem z dnia 26 kwietnia 2019 r. zwrócił się do pełnomocnika strony o wyjaśnienie i uzupełnienie dotyczące zgodności projektowanego budynku z przepisami przeciwpożarowymi, usunięcie nieścisłości w kwestii ścian oddzielenia przeciwpożarowego oraz charakterystyki energetycznej obiektu, braku podania klasy odporności ogniowej jednej ze ścian, rozbieżności w zakresie rozwiązań technicznych projektowanego dachu w projekcie branży konstrukcyjnej, uzupełnienia danych inwestora na wskazanych kartach projektu, brak potwierdzenia za zgodność z oryginałem mapy do celów projektowych. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w okolicznościach sprawy do naruszenia zasady dwuinstancyjności nie doszło. Nie znalazł potwierdzenia również zarzut naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", w szczególności w zakresie niezgodności przyjętego w projekcie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Skarżąca wskazała, że zgodnie z § 19 ust. 4 pkt 3 miejscowego planu wskaźnik ten nie może być niższy niż 60 %, zaś organy twierdzą, że wynosi w przedmiotowej sprawie wynosi on 67,23 %. Tymczasem budynek projektowany będzie zajmował prawie całą powierzchnię działki, na której ma powstać, natomiast wlicza się do niego powierzchnię biologicznie czynną, która ma powstać na dachu. Takich rozwiązań nie przewiduje obowiązujący miejscowy plan, a poza tym zaprojektowany dach jest dachem dwuspadowym o kącie nachylenia 25 %, co uniemożliwia urządzenie powierzchni biologicznie czynnej w tym miejscu. Zgodnie z §19 ust. 4 pkt 3 lit. b miejscowego planu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN.5 wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie może być niższy niż 60%. W § 6 pkt 11 miejscowego planu określono, że wskaźnikiem terenu biologicznie czynnego jest parametr, wyrażony jako procentowy udział powierzchni terenu biologicznie czynnego w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu albo zgłoszeniem. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej i przyjęły, że projekt budowlany nie narusza w tym zakresie ustaleń miejscowego planu. Definicja terenu biologicznie czynnego została bowiem zawarta w § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie Dz.U. 2019 r., poz. 1065: dalej r.w.t.), zgodnie z którym przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że przepis § 6 pkt 11 miejscowego planu nie wprowadza definicji powierzchni biologicznie czynnej, odmiennej od definicji zawartej w §3 pkt 22 r.w.t. Pomimo tego, że Konstytucja RP nie określa jednoznacznie hierarchii pomiędzy rozporządzeniem wykonawczym do ustawy a aktem prawa miejscowego, którym jest plan miejscowy, zasadne jest stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 28 maja 2010 r., sygn. II OSK 531/10, CBOSA, zgodnie z którym wykonawczy w stosunku do ustaw charakter rozporządzenia oraz aktu prawa miejscowego, wiążący się m.in. z oparciem obu tych aktów na wyraźnym upoważnieniu ustawowym, nie powoduje przyznania tym aktom równej mocy prawnej. To ostatnie prowadziłoby bowiem do przyjęcia, że późniejsze regulacje aktu prawa miejscowego mają w przypadku tożsamości przedmiotowej pierwszeństwo w stosunku do regulacji zawartych we wcześniejszym rozporządzeniu. W konsekwencji powodowałoby to dysfunkcjonalność systemu źródeł prawa (por. S. Pawłowski, Definiowanie pojęć w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, Studia Prawa Publicznego, nr 9/2015, s. 102). W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia § 3 pkt 22 r.w.t. poprzez wliczenie do powierzchni biologicznie czynnej 50% powierzchni dachu dwuspadowego, skoro treść przywołanej normy umożliwia uwzględnienie powierzchni tarasów, stropodachów oraz "innych powierzchni" zapewniających naturalną wegetację roślin. Niezależnie zatem od geometrii dachu, możliwe jest zaliczenie jego powierzchni do powierzchni biologicznie czynnej, jeśli zapewnia naturalną wegetację roślin, i ma powierzchnię nie mniejszą niż 10 m2. Nietrafny jest również zarzut dotyczący naruszenia przepisów dotyczących lokalizacji zabudowy w granicy. Organy słusznie przyjęły za podstawę prawną lokalizacji obiektu §12 ust. 4 pkt 1 r.w.t., który stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Prawidłowo ustalono, że skoro projektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na działce o szerokości 10 m, zwróconym w stronę działek [...] i [...] ścianą bez okien i drzwi, a ponadto spełnione zostały warunki określone w § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia, lokalizacja inwestycji w granicy jest dopuszczalna. Nie budzi wątpliwości Sądu dokonana w kontrolowanym postępowaniu analiza spełnienia wymogów dotyczących odległości pomiędzy budynkami ze względu na wymogi ochrony przeciwpożarowej (§232 i § 271 r.w.t.), podobnie jak analiza nasłonecznienia i przesłaniania. Przekonują wyjaśnienia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszące się do wymogów §13 i 60 r.w.t. Podkreślenia wymaga, że sformułowany w skardze zarzut dotyczący naruszenia przepisów §13 r.w.t. nie został sprecyzowany. W szczególności nie wskazano konkretnych zastrzeżeń do poczynionych przez organy ustaleń. Podniesiono jedynie, że zamierzenie budowlane zostało zaprojektowane w sposób uniemożliwiający wykonanie robót budowlanych polegających np. na budowie lub rozbudowie obiektów na działkach skarżących, co w konsekwencji ogranicza wykonywanie jej prawa własności. Jak wskazano powyżej, zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa wyklucza możliwość odmowy wydania pozwolenia na budowę ze względu na bliżej niesprecyzowane, przyszłe zamierzenia inwestycyjne właściciela nieruchomości sąsiedniej. Wyrazem uwzględnienia możliwości oddziaływania projektowanego obiektu na prawo własności skarżącej było uwzględnienie jej jako strony w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1509/17, CBOSA). W ocenie Sądu normy wyrażone w art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. nakazują uwzględniać w ramach ustawowej ochrony m.in. przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Tym niemniej, dyspozycja art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie daje sama przez się wystarczającej podstawy do negowania zamierzeń inwestycyjnych na działkach sąsiednich. Powinna być ona bowiem powiązana z konkretnym przepisem prawa materialnego, który zamierzeniem inwestycyjnym zostaje naruszony, a z którego osoby trzecie wywodzą swoje prawa. Nie może bowiem uchodzić uwadze, że Prawo budowlane stanowi równocześnie w art. 4, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezasadny jest również sformułowany w uzasadnieniu skargi zarzut dotyczący wadliwego, w ocenie skarżącej, przyjęcia, że inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, albowiem nie zachodzi żaden z przypadków określonych w art. 389 i 390 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Nie wskazuje na to w szczególności opinia geotechniczna dołączona do projektu budowlanego, z której wynika, że nie nawiercono zwierciadła wód gruntowych, a w obrębie nasypów nawiercono sączenia. Nie stwierdzono ponadto procesów oraz zjawisk mogących destabilizować grunt lub będących efektem destabilizacji (rozpadliny, deformacje powierzchni terenu, podmokłości, uszkodzenia budynków sąsiednich, wysoki poziom zwierciadła wód gruntowych itp.). Sąd nie uwzględnił również zarzutu błędnego ustalenia kręgu stron postępowania oraz nieuznania za strony postępowania właścicieli działek nr [...],[...] oraz [...]. Krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ustala się mając na względzie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., tj. z uwzględnieniem inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar ten wyznacza się w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia, w tym zabudowy, tego terenu. Skarżąca nie sprecyzowała, jakiego rodzaju ograniczenia, związane z projektowanym obiektem, są udziałem właścicieli wymienionych działek, którzy zostali pominięci jako strony przedmiotowego postępowania. Niemniej jednak wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone zostało stanowisko, zgodnie z którym uchylenie decyzji lub postanowienia na podstawie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy) jest możliwe jedynie w sytuacji podniesienia powyższego zarzutu przez pominiętą stronę (por. P. Daniel, Naruszenie przepisów postępowania jako przesłanka uchylenia decyzji lub postanowienia w postępowaniu sądowaodministracyjnym, Warszawa 2016, s. 311-313). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. W ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do zweryfikowania projektu budowlanego i zamierzenia budowlanego pod kątem przesłanek wydania pozwolenia na budowę, także pod kątem ochrony interesów osób trzecich. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.