II SA/Kr 917/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2015 r. sprawy ze skargi H. T. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] decyzją z dnia 9 października 2014 r. nr [...] znak: [...] nakazał inwestorowi obiektu H. T. dokonać rozbiórki ogrodzenia działki nr [...] od strony działki nr [...] (droga gminna) w miejscowości K., gm. [...] o konstrukcji drewnianej, (składającego się z drewnianych słupków, łat i sztachet), długości 24,20 m i wysokości 1,30 m. Po rozpatrzeniu odwołania H. T. wniesionego od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 2 czerwca 2015 r. znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że PINB prowadził z urzędu postępowanie w sprawie samowolnej budowy ogrodzenia działki nr [...] od strony działki nr [...] (droga gminna) w miejscowości K. gm. [...]. W dniu 17 lipca 2014 r. przeprowadzono kontrolę na działce [...]. W czasie czynności kontrolnych stwierdzono, że "od strony działki [...] (droga gminna) istnieje obiekt o konstrukcji drewnianej wykonany ze słupków o różnych przekrojach, do których zamontowano dwie poprzeczne łaty. Do wyżej wymienionych łat zamocowano sztachety o różnych szerokościach. Wysokość przedmiotowego obiektu mierzona od gruntu wynosi 1,30 m." (k. 7 akt PINB) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgodnie z wypisem uproszczonym z rejestru gruntów z dnia 26.06.2014 r. właścicielem działki nr [...] na której wzniesione zostało badane ogrodzenie jest H. T., która zgodnie ze swoim oświadczeniem z dnia 15 września 2014 r. jest również jego inwestorem. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia 26.06.2014 r. władającym działką nr [...], od strony na której usytuowane jest ogrodzenie jest na zasadach samoistnego posiadania Gmina [...]. Jednocześnie, działka nr [...] stanowi drogę gminną, co wynika z uchwały Rady Gminy Chełmiec nr II/9/98. Krąg stron postępowania został ustalony prawidłowo. Następnie ustalono, że inwestor wykonał na działce nr [...] w miejscowości K., gm. [...], od strony działki nr [...] (droga gminna) obiekt budowlany - ogrodzenie o konstrukcji drewnianej, składające się z drewnianych słupków, łat i sztachet, długości 24,20 m i wysokości 1,30 m. Ogrodzenie to wykonane zostało w odległości 0,55 m 0,65 m od krawędzi jezdni drogi gminnej. Zgodnie z oświadczeniem inwestora złożonym w dniu 15 września 2014 r. ogrodzenie zostało wykonane na przełomie kwietnia i maja 2014 r. (k. 48 akt PINB) W myśl art. 3 pkt 6 u.p.b. przez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Roboty budowlane, zgodnie z art. 28 u.p.b., mogą zostać rozpoczęte "jedynie na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Z obowiązku spełnienia powyższego wymogu ustawodawca wyłączył roboty budowlane, o których mowa w art. 29-31 u.p.b. Zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 23 u.p.b. budowa ogrodzenia jest zwolniona z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych ..." Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2013.260 j.t. dalej u.d.p.) "Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych." Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 u.d.p. "Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu." W zakresie powyższej definicji WINB zauważa, że działka nr [...], od strony której zlokalizowane jest przedmiotowe ogrodzenie, spełnia kryteria umożliwiające zaliczenie jej do kategorii dróg publicznych. Uchwałą nr II/9/98 z dnia 29 listopada 1998 r., opublikowaną w dzienniku urzędowym Województwa [...] (nr [...]) Rada Gminy Chełmiec pozytywnie zaopiniowała wniosek Zarządu Gminy [...] o zaliczenie dróg lokalnych na ternie Gminy [...] do kategorii dróg gminnych zgodnie z załączonym wykazem, stanowiącym załącznik nr 1 do cyt. uchwały. Droga ta w załączniku nr 1 wskazana została pod pozycją 212, pod nazwą "[...]" oraz jest oznaczona numerem drogi 290076 K. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu właściwy jest tryb z art. 49b u.p.b. Legalizacja jakiegokolwiek obiektu w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane uzależniona jest od jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub w przypadku jego braku z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na przedmiotowym obszarze minimalna linia zabudowy drogi została ustalona w tabeli drogowej, stanowiącej załącznik do uchwały (§ 9 pkt 3 uchwały). Zgodnie z tą tabelą odległość w terenie liczona od krawędzi jezdni dla kategorii pozostałych dróg publicznych - dróg (oznaczonych klasą D) powinna wynosić nie mniej niż 6 metrów. Odległość ta nie została zachowana. Wzniesienie obiektu budowlanego w odległości bliższej niż wskazana powyżej wymaga wcześniejszego uzyskania zgody właściwego zarządcy drogi. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C. wskazał, że istniejąca lokalizacja ogrodzenia stwarza zagrożenie dla pieszych i uczestników ruchu drogowego w związku z czym nie wyraża na nią zgody (k. 30 akt PINB). W związku z powyższym w tym przypadku nie występują przesłanki wskazane w art. 49b u.p.b., umożliwiające wdrożenie postępowania legalizacyjnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu H. T. organ II instancji wyjaśnił, że istnienie płotu w miejscu wybudowanego ogrodzenia, nie zwalniało inwestora z obowiązku dokonania zgłoszenia budowy nowego ogrodzenia od strony drogi publicznej. Natomiast zarzuty dotyczące braku ujawnienia Gminy w księdze wieczystej jako właściciela działki nr [...], pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Jak wyżej wskazano, działka nr [...] stanowi drogę gminną, zatem jej zarządcą jest Gmina, która wykonuje powierzone w tym zakresie zadania za pomocą jednostki organizacyjnej - Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w C.. Wykonanie ogrodzenia od strony tej drogi wymagało dokonania zgłoszenia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Skoro inwestor nie dopełnił tego warunku PINB obowiązany był prowadzić postępowanie w trybie art. 49b u.p.b. a prowadząc to postępowanie związany był zapisami Uchwały Nr 1X761/2003 Rady Gminy Chełmiec w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącej obowiązujący akt prawa miejscowego. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H. T., zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów: 1. prawa materialnego, a to: - art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. póz. 1409 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż zaszły okoliczności uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - ogrodzenia podczas gdy możliwe było zastosowanie procedury legalizacyjnej, 2. postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: - art. 10 k.p.a. poprzez brak udziału strony w postępowaniu wyjaśniającym - oględzinach, - art. 7 w zw. z art. 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zachowania obiektywizmu i zebrania oraz wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia, - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie uczestników postępowania do organów władzy publicznej, - art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym, z uwagi na poprzestanie przez skarżony organ wyłącznie na ustaleniach wskazanych w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 9 października 2014 r. nr [...] znak [...], - art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że zaszły okoliczności pozwalające na zastosowanie powyższego przepisu. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 2 czerwca 2015 r. znak [...] oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W ocenie skarżącej postępowanie skarżonego organu narusza szereg zasad zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. W pierwszym rzędzie podniesiono, że organ II instancji w najmniejszej mierze nie odniósł się do zarzutów odwołania. Skarżąca podnosiła w nim szereg istotnych kwestii. W szczególności zwracała uwagę, iż nie brała udziału w przeprowadzonym dowodzie z oględzin. Nadto, że kwestia własności drogi, przy której zrealizowano ogrodzenie jest w jej ocenie wątpliwa. Dodatkowo zwracała uwagę na fakt, iż ogrodzenie przy tejże drodze było usytuowane już w latach 60 - tych ubiegłego wieku, a z uwagi na to, iż dom mieszkalny stoi w odległości 3 metrów od krawędzi drogi, taka lokalizacja ogrodzenia jest logiczna i konieczna. Na powyższe twierdzenia skarżąca przedstawiła dowody w postaci pisemnych oświadczeń świadków (na okoliczność istnienia w tym samym miejscu parkanu od lat 60.), mapki z uwidocznionym usytuowaniem domu, płotu i lokalizacji powyższych obiektów dopuszczalnej w myśl decyzji organu. Organ I instancji w żadnym stopniu nie odniósł się do powyższych argumentów. Nie przeprowadził najmniejszej analizy racji przedstawianych przez stronę postępowania. Stwierdzono jedynie, iż na podstawie materiału dowodowego organ ustalił, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie został wskazany w skarżonej decyzji organu I instancji. Powyższe działanie organu godzi w zasadę dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 k.p.a., zgodnie z którą organ II instancji przeprowadza ponownie postępowanie w sprawie. Organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, a jedynie powielił treść decyzji organu I instancji. Brak odniesienia się przez organ do argumentów wskazywanych przez stronę w odwołaniu prowadzi w konsekwencji do naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącej istotną kwestią jest okoliczność istnienia ogrodzenia w tym samym miejscu od lat sześćdziesiątych, a także brak możliwości odsunięcia tegoż ogrodzenia na wymaganą obecnie obowiązującymi przepisami odległość. Stoi temu na przeszkodzie usytuowanie budynku mieszkalnego skarżącej, który jest przybliżony do krawędzi drogi na około 3 metry. Zatem nie jest logiczne, by ogrodzenie realizować w połowie budynku mieszkalnego. Wbrew zasadzie działania przez organ na rzecz wyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych dla sprawy w niniejszej sprawie pominięto milczeniem wskazywane przez stronę wnioski i dowody. Podnoszony przez skarżącą, a nie zweryfikowany przez organ fakt, iż ogrodzenie w istocie stanowi odbudowę - remont wcześniej istniejącego parkanu ma znaczenie i z tego względu, że jak wskazano w skarżonej decyzji obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy Chełmiec (uchwała nr IX/61/2003) przewiduje w terenach zabudowanych i przeznaczonych na zainwestowanie "B" utrzymanie zabudowy istniejącej. W ocenie skarżącej, również elementy towarzyszące zabudowie kubaturowej - jak właśnie przedmiotowe ogrodzenia. Jest to zasadne z uwagi na fakt, iż uchwalenie planu nie może w konsekwencji prowadzić do konieczności dostosowania do jego wymogów ukształtowanej w danym terenie od lat zabudowy. Godziłoby to w prawo własności i generowało poważne konsekwencje oraz koszty dla właścicieli nieruchomości, zabudowanych w sposób niekoniecznie do końca zgodny z nowowprowadzonym planem. Zatem wbrew stanowisku organów obu instancji zdaniem skarżącej możliwe było rozważenie legalizacji obiektu zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia z uwagi na jego zgodność z planem. Błędy postępowania wyjaśniającego spowodowały w niniejszej sprawie naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci powoływanego przepisu ustawy prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zgodnie z art.49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89 , poz. 414 ze zm. ) 1. Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu; 3) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. 3. W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1. Według art. 30 ust 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane ( w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji to jest 2 czerwca 2015 r ) zgłoszenia właściwemu organowi wymaga , z zastrzeżeniem art. 29 ust 3 – budowa ogrodzeń od strony dróg , ulic , placów , torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu : a. Krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych , użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektach wpisanych do rejestru zabytków, b. Urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Inwestorka Pani H.T. nie dokonała wymaganego prawem zgłoszenia wykonania na działce [...] w K., gmina [...] od strony działki nr [...] ( drogi gminnej) ogrodzenia o konstrukcji drewnianej składającej się z drewnianych słupków , łat i sztachet długości 24,20 i wysokości 1,30 m. Skutkiem prawnym budowy obiektu bez wymaganego zgłoszenia jest orzeczenie nakazu rozbiórki chyba, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a w przypadku jego braku ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno – budowlanych. Wbrew twierdzeniom skargi organy rozpoznające sprawę trafnie stwierdziły, że nie występują przesłanki wskazane w art. 49b ustawy prawo budowlane umożliwiające wdrożenie postępowania legalizacyjnego dla budowy ogrodzenia bez dokonanego zgłoszenia, co było konieczne w świetle obowiązujących przepisów. Ogrodzenie wykonano w odległości 0,55 m do 0,65 m od krawędzi jezdni drogi gminnej, w warunkach samowoli budowlanej. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ( uchwała Nr IX/61/2003 Rady Gminy Chełmiec z dnia 26 czerwca 2003 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " Chełmiec IV " w Gminie Chełmiec) w § 9 pkt 3 i tabeli drogowej stanowi że odległość od krawędzi jezdni w terenie zabudowy powinna wynosić nie mniej niż 6 m od drogi gminnej. Droga 128 (oznaczona w mpzp jako D2KD ) jest drogą gminną , we władaniu Gminy [...] i została zaliczona do tej kategorii Rozporządzeniem Wojewody nr [...] z dnia 31 grudnia 1998 r w sprawie zmiany zaliczenia do kategorii dróg gminnych na terenie województwa nowosądeckiego. Figuruje pod pozycją 212 ( K.), co zostało dowiedzione w postępowaniu. Wykazany w trakcie trwania postępowania stan ewidencyjny wynikający z danych ewidencji gruntów nie budzi żadnych wątpliwości. ( k -17 ). Zarządca drogi gminnej nr 128 – Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w miejscowości [...] nie wyraził zgody na odstępstwo od wymaganych odległości - jak wynika z jego stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r ( k - 30). W piśmie tym stwierdzono kategorycznie że lokalizacja ogrodzenia jak w chwili obecnej stwarza zagrożenie dla poruszających się pieszych i uczestników ruchu drogowego. Wbrew zarzutom skargi organ nie przeprowadzał dowodu z oględzin w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego jak twierdzi skarżąca a jedynie wykonywał czynności kontrolno – sprawdzające w terenie w dniu 17 lipca 2014 r (k – 7) . Czynności te przeprowadzano jeszcze przed wszczęciem postępowania z urzędu, co nastąpiło 23 lipca 2014 r. Czynności dokonywano od strony drogi gminnej, wykonując pomiar oraz dokumentację zdjęciową. Nie była konieczna obecność strony. Dowody zostały zebrane w trakcie postępowania administracyjnego wyczerpująco. Były kompletne już w momencie wydawania decyzji przez organ I instancji. Zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo przez organy I i II instancji. Postępowanie administracyjne i wydane decyzje zgodne były z wymogami art. 7, art. 8, art. 10 , art. 15 , art.77 i art. 107 § 3 kpa. Zarzuty skarżącej w tym względzie nie zasługują na uwzględnienie. Nie ma również racji skarżąca twierdząc, że dokonała jedynie " odbudowy – remontu" parkanu który istniał w tym samym miejscu od lat sześćdziesiątych, bowiem jak sama zeznała w dniu 15 września 2014 r postępowaniu administracyjnym: " ogrodzenie zostało wykonane w miesiącach kwiecień – maj 2014 r przeze mnie tuż przy istniejącym starym ogrodzeniu , które zostało uprzednio zniszczone przez użytkowników drogi , pługi śnieżne i lokalnych wandali " ( k - 48). Nie jest to zatem remont i utrzymanie zabudowy istniejącej jak wywodzi skarżąca a budowa nowego obiektu. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wyraża bowiem ugruntowane stanowisko że dokonanie rozbiórki obiektu i wzniesienie obiektu w tym samym miejscu, a nawet o takich samych gabarytach jest budową a nie remontem ( wyrok WSA w Rzeszowie z 27 października 2004 r , SA/Rz 2137/02, ONSAiWSA 2005 , Nr 5, poz. 106, wyrok NSA w Warszawie z 29 marca 2001r SA/Bk 852/00, ONSA 2002, Nr 2 poz.85 , powołane za Komentarzem do prawa budowlanego pod redakcją Z. Niewiadomskiego, str. 57, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013). Nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla budowy ogrodzenia w tak bliskiej odległości od drogi z tego powodu, że dom skarżącej stoi w odległości 3 m od krawędzi drogi. Jak trafnie wyjaśnił w swoim stanowisku zarządca drogi ta zbyt bliska odległość od krawędzi jezdni stwarza realne zagrożenie dla pieszych i uczestników ruchu drogowego. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r , poz. 270 ze zm.) , orzekł o oddaleniu skargi, jako niezasadnej jak w sentencji wyroku.