II SA/Kr 918/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. M. i S. M. na decyzję nr 310/2025 z dnia 13 czerwca 2025 r. znak: WOB.7721.239.2023.JKLI Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do przystąpienia do użytkowania budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie solidarnie na rzecz A. M. i S. M. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miechowie decyzją 60/2023, znak: OKB.CHM.5002-113/23, z dnia 23 maja 2023 r., po rozpatrzeniu zawiadomienia inwestora: P. P. A. i S. M. o zakończeniu budowy obiektu: - budynku mieszkalnego jednorodzinnego według projektu typowego "[...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i elektryczną; - instalacji zewnętrznej elektrycznej; - przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego na nieruchomości w obrębie ewidencyjnym R. , gm. G. - działka nr ewid. gr.: [...] i [...] kategoria obiektu: I; (roboty budowlane prowadzone na bazie decyzji o pozwoleniu na budowę nr 267/2017 wydanej z up. Starosty Miechowskiego dnia 01.08.2017 r., znak: BA.6740.267.2017), wniósł sprzeciw do zamierzonego przez inwestora: P. P. A. i S. M. przystąpienia do użytkowania objętego zawiadomieniem opisanego wyżej obiektu budowlanego: -budynku mieszkalnego jednorodzinnego według projektu typowego [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania i elektryczną; -instalacji zewnętrznej elektrycznej; -przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego na nieruchomości w obrębie ewidencyjnym R. , gm. G. - działka nr ewid. gr.: [...] i [...] kategoria obiektu: I. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 54 ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), art. 104 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 12.05.2023 r. wpłynęło do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Miechowie (PINB) zawiadomienie inwestora: P. P. A. i S. M. o zakończeniu budowy ww. obiektu budowlanego. Z przedłożonej wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy dokumentacji tj. mapy inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, rysunków zamiennych oraz przekazanego (art. 82b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo budowlane) przez organ administracji architektoniczno-budowlanej do tut. Urzędu projektu budowlanego) zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr 267/2017 wydaną z up. Starosty Miechowskiego z dnia 01.08.2017 r. znak: BA.6740.267.2017, wynika że w trakcie wykonywania robót budowlanych dokonano zmian, w szczególności m.in. dotyczących powiększenia ganku (w formie "werandy") usytuowanego po stronie południowej przedmiotowego budynku. Z przedłożonego rysunku zamiennego sporządzonego na kopi karty pn.: "Rzut parteru" wynika, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał w tym miejscu ganek w postaci "werandy" o wymiarach 4,66m x 2,96m (przyjmowanych po obrysie zewnętrznym słupów), wykonano ganek w postaci "werandy" o wymiarach 4,66 m x 4,69 m (przyjmowanych po obrysie zewnętrznym słupów), co daje dodatkową (nie przewidzianą w zatwierdzonym projekcie budowlanym) powierzchnię zabudowy wynoszącą około 8,07m2 oraz dodatkową kubaturę. Wprowadzone zmiany spowodowały zmiany w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych budynku, w szczególności (m.in.) zmianie uległa powierzchnia zabudowy oraz długość przedmiotowego budynku. Dodatkowo podaje/wyjaśnia się, że projektowana (przewidywana pierwotnie) powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego wynosiła 134,39 m2, tym samym dodatkowa (nieprzewidziana w zatwierdzonym projekcie budowlanym) powierzchnia zabudowy stanowi około 6,00% powierzchni zabudowy projektowanej. Inwestor, wykonując większy niż przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym ganek w postaci "werandy", zmienił również długość budynku - o około 1,73m - co stanowi 12,57 % całkowitej długości budynku. Wprowadzone zmiany przekraczają dopuszczalną tolerancję, w zakresie zmiany powierzchni zabudowy oraz długości lub szerokości budynku, określoną w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit a i b ustawy Prawo budowlane. Wyjaśnia się, iż w ustawie Prawo budowlane brak jest definicji dotyczącej długości i szerokości obiektu budowlanego, o których mowa w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. b ustawy Prawo budowlane, dlatego koniecznym jest odniesienie się do definicji zwartych w: Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) i Polskiej Normie PN-ISO 9836:2015-12 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 12 września 2012 r. o normalizacji (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1483 ze zm.) jeśli nie są przytoczone w przepisach prawa, Polskie Normy, są normami do dobrowolnego stosowania. Przepisy ustawy Prawo budowlane (obecnie obowiązujące) nie odsyłają do stosowania Polskiej Normy, według której powinny być określane wskaźniki powierzchniowe i kubaturowe w projekcie budowlanym, jednakże przepisy Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.) powołują się na zapisy w/w Normy, w związku z powyższym stosowana jest ona na etapie sporządzania dokumentacji wymaganej do uzyskania pozwolenia na budowę. Według normy PN-ISO 9836:2015-12 - cyt.: "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut wymiarów zewnętrznych budynku na powierzchnie terenu. Do powierzchni zabudowy nie zalicza się: elementów budynku ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; elementów drugorzędnych budynku, np. schodów zewnętrznych, ramp i pochylni zewnętrznych, daszków, markiz, okapów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; zewnętrznych obiektów pomocniczych, np. szklarni i przybudówek." Stosownie do przywołanych przepisów wyjaśnia się, że występujący po stronie południowej ganek w postaci "werandy" konstrukcyjnie i funkcjonalnie stanowi część budynku. Przepisy prawa budowlanego również nie definiują pojęcia ganku. W takiej sytuacji koniecznym jest odniesienie się do rozumienia i definiowania w/w pojęcia zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym. W związku z powyższym pod pojęciem ganku należy rozumieć zewnętrzną część budynku, znajdującą się przed wejściem do budynku, stanowiącą rodzaj przybudówki zwykle parterowej, przykrytej daszkiem wspartym na kolumnach, słupach, otwartej lub zamkniętej ścianami. Ganek można również rozumieć jako swoisty "wiatrołap" chroniący wnętrze domu przed czynnikami zewnętrznymi, jakie mogą przeniknąć do wnętrza domu w efekcie otwierania drzwi. Analogicznie podobny (odpowiednio zbieżny) pogląd wynika, między innymi, np. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2020 r. sygn. akt II OSK1244/20. Z dniem 19.09.2020 r. weszły w życie zmiany do ustawy - Prawo budowlane, wprowadzone ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Zgodnie z przepisem art. 25 i art. 28 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem 19.09.2020 r., stosuje się przepisy art. 36a ust. 5 oraz art. 36a ust. 5b ustawy - Prawo budowlane w nowym (zmienionym w/w ustawą) brzmieniu. Organ zacytował normę art. 36a ust. 5 oraz art. 36a ust. 5b ustawy - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm. - w tym zmianami obowiązującymi od dnia 19.09.2020 r.), - cyt.: "5. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1)projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2)charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a)powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b)wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c)liczby kondygnacji; 3)warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4)zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5)ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6)wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a)budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b)przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7)zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym.". Uwzględniając porządek prawny ustawy Prawo budowlane, dotyczący kwalifikacji istotnych odstępstw, obowiązujący od dnia 19.09.2020 r., podaje się, że zmiana (odstępstwo) w zakresie dotyczącym charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego powierzchni zabudowy oraz długości lub szerokości budynku w zakresie przekraczającym dopuszczalną tolerancję określoną w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit a i b ustawy Prawo budowlane, klasyfikowana jest przez ustawodawcę jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. W odniesieniu do kwestii związanej ze zmianą w zakresie charakterystycznego parametru obiektu budowlanego - kubatury zgodnie z nowelizacją ustawy Prawo budowlane wprowadzoną ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) wyjaśnia się, że nie stanowi on bezpośrednio - nie jest klasyfikowany (wprost) przez ustawodawcę jako wyznacznik istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Jednocześnie wyjaśnia się, że zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane: cyt.: "Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej." Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W związku z działaniem art. 82b ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo budowlane, Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Miechowie znany jest fakt, że inwestor P. P. A. S. M. nie uzyskał decyzji zmieniającej decyzję pozwolenia na budowę (w zakresie dotyczącym wykonania większego, niż przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym, ganku w postaci "werandy" oraz zmiany długości budynku). Wobec powyższego, stosownie do art. 54 ustawy Prawo budowlane, cyt.: "Do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się." Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Miechowie, jako właściwy w sprawie, wnosi sprzeciw w drodze decyzji do zamierzonego przez inwestora przystąpienia do użytkowania objętego zawiadomieniem obiektu budowlanego. Z uwagi na to, iż z załączonych do zawiadomienia o zakończeniu budowy dokumentów - mapy inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, rysunków zamiennych wynika, iż roboty budowlane wykonano w sposób istotnie odstępujący od zatwierdzonego projektu budowlanego, odstąpiono od dalszej analizy dokumentacji zawiadomienia o zakończeniu budowy pod względem jej kompletności. Ponadto zgodnie z art. 57 ust. 8 ustawy Prawo budowlane, cyt.: "Po zakończeniu postępowania w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego albo udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, organ nadzoru budowlanego zwraca bezzwłocznie inwestorowi dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ", uprzejmie informuje/wyjaśnia się ogólnie poglądowo, że po uzyskaniu przez niniejszą decyzję statusu ostateczności, dokumenty, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie, zostaną zwrócone, tj.: dziennik budowy, protokoły badań i sprawdzeń oraz dokumentacja geodezyjna powykonawcza. W zaistniałych, przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych, organ I instancji orzekł jak w sentencji niniejszej decyzji. Jednocześnie podaje się, że odstąpiono od zasady określonej w art. 10 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, z uwagi na to, iż jedyną stroną postępowania prowadzonego w sprawie przyjęcia obiektu do użytkowania jest wyłącznie inwestor, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został przedstawiony przez inwestora. A. i S. M. wnieśli odwołanie od opisanej na wstępie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Miechowie 60/2023, z dnia 23 maja 2023 r., znak: OKB.CHM.5002-113/23. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr 310/2025 z 13 czerwca 2025 r. znak: WOB.7721.239.2023.JKLI, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j Dz.U. z 2025 r., poz. 418, dalej: "Pr. bud" lub "P.b."), po rozpatrzeniu odwołania A. i S. M., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią skarżonej decyzji, badając tak prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i poprzedzającego je postępowania, w oparciu o akta sprawy PINB znak: OKB.CHM.5002-113/23 (plik zaw. karty o nr 1-60, dalej: akta PINB), oryginał dziennika budowy Nr 237/2017, wydanego przez Starostwo Powiatowe w M. dnia 28 sierpnia 2017 r., decyzję o pozwoleniu na budowę Nr 267/2017, wydaną z up. Starosty M. dnia 1 sierpnia 2017 r., znak: BA.6740.267.2017, projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją). Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne, które przed PINB zakończyło się objętą odwołaniem decyzją sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania objętego zawiadomieniem obiektu budowlanego, zostało zainicjowane złożonym przez inwestorów, w dniu 12 maja 2023 r., zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Od dnia 19 września 2020 r. przepisy ustawy Prawo budowlane obowiązują w brzmieniu zmienionym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Treść art. 27 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy zmieniającej stanowi, że "do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia " przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym, z tym zastrzeżeniem, że zgodnie z treścią art. 28 ww. ustawy, do spraw o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej w znowelizowanym brzmieniu stosuje się przepisy art. 36a ust. 5 i art. 40 Pr. bud. i nie stosuje się art. 5a zmienianego Prawa budowlanego. Zważywszy, że zatwierdzony projekt budowlany ww. inwestycji realizowany był na podstawie dotychczasowych przepisów, w niniejszej sprawie w zakresie w jakim dokonuje się oceny odstępstw od projektu budowlanego ma zastosowanie treść przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu po ww. nowelizacji, zaś w pozostałym zakresie w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. MWINB po zweryfikowaniu kręgu stron postępowania wskazanego przez PINB uznał go za prawidłowy i stwierdził, że pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego MWINB wskazał, że PINB w Miechowie zasadnie wniósł sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi. Podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest przepis art. 54 ust. 1 P.b., zgodnie z którym: Do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy MWINB wskazał, że realizując przedmiotową inwestycję inwestorzy przed przystąpieniem do użytkowania winni złożyć w PINB zawiadomienie o zakończeniu budowy. A. i S. M., zgodnie z dyspozycją art. 54 P.b., dokonali w PINB zgłoszenia zakończenia budowy i zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. MWINB wskazał, że ustanawiając 14 - dniowy termin dla właściwego organu do zgłoszenia sprzeciwu wobec zamierzonego użytkowania obiektu budowlanego, ustawodawca daje organowi możliwość wypowiedzenia się w kwestii spełnienia kryteriów umożliwiających przystąpienie do użytkowania danego obiektu, w tym jego zgodności z przepisami i warunkami pozwolenia na budowę. Uwzględniając zawarte w art. 54 i art. 57 ust. 4 P.b. . uregulowania, a także mając na uwadze treść art. 57 § 1 Kpa, jako początkowy dzień biegu 14-dniowego terminu do wniesienia przez organ nadzoru budowlanego sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego należy, co do zasady przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zawiadomienia. Termin wniesienia sprzeciwu ustala się, w myśl art. 54 P.b., zgodnie z art. 30 ust. 6a P.b. Zawiadomienie o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami i przyłączem, z dnia 11 maja 2023 r., złożone przez A. i S. M., zostało osobiście złożone w siedzibie PINB przez ich ówczesnego pełnomocnika dnia 12 maja 2023 r., natomiast zaskarżona decyzja PINB nr 60/2023, znak: OKB.CHM.5002-113/23, wydana została dnia 23 maja 2023 r. (dzień tygodnia: wtorek). Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, iż organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję z zachowaniem terminu określonego w art. 54 ust. 1 P.b. Zdaniem organu odwoławczego argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji PINB uzasadniające wniesienie sprzeciwu do zamierzonego przez inwestorów przystąpienia do użytkowania objętego zawiadomieniem obiektu budowlanego zasługują na uwzględnienie. Analiza przedłożonych wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu, z naniesionymi zmianami (dalej: rysunki zamienne), inwentaryzacji powykonawczej oraz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Miechowskiego nr 267/2017, z dnia 1 sierpnia 2017r., znak: BA.6740.267.2017 o pozwoleniu na budowę, wykazała, że podczas realizacji inwestycji objętej przedmiotem niniejszego postępowania dokonano istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. MWINB zauważył, że na podstawie rysunków zamiennych, w tym w szczególności na podstawie rysunku obrazującego rzut parteru, zaobserwować można, że dokonano powiększenia części budynku, stanowiącej zadaszony taras. Uzasadniając przyjętą przez MWINB klasyfikację ww. części budynku organ odwoławczy wyjaśnił, że taras jest to odkryta, pozioma powierzchnia (budowla) umieszczona na wysokości parteru (terra - ziemia), ale również piętra lub na dachu (stropodach) i wówczas ogrodzona balustradą, przystosowana do przebywania na niej ludzi. Na wyższych piętrach taras utrzymuje się na stropach lub kolumnach. Tarasy stanowią rodzaj wybiegu i pełnią najczęściej funkcję miejsc wypoczynkowych w budynkach mieszkalnych i reprezentacyjnych. W budynkach biurowych, usługowych (np. w hotelach) spełniają dodatkowo rolę ogródków kawiarnianych, restauracyjnych itp. W ocenie organu odwoławczego rzeczona, zadaszona część budynku pełni właśnie funkcję wypoczynkową w budynku mieszkalnym, a tym samym plasuje się jako zadaszony taras. Jak podkreśla się w orzecznictwie taras stanowi całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt IIOSK1220/15). Zatem zarzuty odnośnie błędnej klasyfikacji przedmiotowej części budynku jako ganku są zasadne. Niemniej jednak nie zmienia to faktu, że rzeczony zadaszony taras naziemny należy wliczać do powierzchni zabudowy budynku. Kwestia ta zostanie wyjaśniona poniżej. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 9 obowiązującego w momencie projektowania przedmiotowego budynku Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej 1 z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935): w przypadku budynków - powierzchnię zabudowy, o której mowa w pkt 4, określanej zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku do rozporządzenia. W rzeczonym załączniku wymieniono natomiast normę: PN-ISO 9836: 1997, a tym samym ww. normą należy posługiwać się definiując powierzchnię zabudowy w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z pkt 5.1.2.2. ww. normy: Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: - powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; - powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Z dokumentacji projektowej wynika, że więźba dachowa części głównej budynku tworzy całość z więźbą dachową zadaszonego tarasu, a tym samym nie można stwierdzić, że stanowi ona wyodrębniony element budynku nie wystający ponad powierzchnię terenu lub jego element drugorzędny, zatem wlicza się do powierzchni zabudowy jako integralna całość budynku. Przechodząc do meritum, w niniejszej sprawie miało miejsce odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, które polegało na powiększeniu zadaszonego tarasu, usytuowanego po stronie południowej budynku mieszkalnego. Jak już uprzednio wskazano powierzchnia zabudowy wyznaczana jest przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Odpowiadając na zarzuty pełnomocnika skarżących zawarte w odwołaniu MWINB poinformował, że w przypadku przedmiotowego zadaszonego tarasu słupy podtrzymujące dach są najbardziej zewnętrznym, stałym elementem konstrukcji, a zatem to właśnie po nich należy wyznaczać jego obrys. Tym samym PINB prawidłowo przyjął technikę dokonywania pomiarów po obrysie zewnętrznych słupów. Taką metodę przyjął również organ odwoławczy dokonując analizy zatwierdzonego decyzją Starosty Miechowskiego, nr 267/2017, z dnia 1 sierpnia 2017 r., o pozwoleniu na budowę, projektu budowlanego i przedłożonych przez inwestorów rysunków zamiennych. Przeprowadzona analiza wykazała, że pierwotnie zadaszony taras miał posiadać wymiary w rzucie 4,66 m x 2,96 m, a w rzeczywistości wykonano zadaszony taras o wymiarach w rzucie 4,66 m x 4,69 m, a zatem wykonano nową, dodatkową, nieprzewidzianą w projekcie powierzchnię zabudowy, która wyniosła 8,07 m. W myśl art. 36a ust. 5 P.b.: Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Zatem na gruncie ustawy Prawo budowlane wyróżnia się nieistotne i istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Konsekwencje materialno- i formalnoprawne związane są wyłącznie z odstąpieniem istotnym, które jest dopuszczalne po uzyskaniu przez inwestora decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a dokonane bez wymaganego pozwolenia - skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 P.b. oraz uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36a ust. 2 P.b.). Asumptem do wydania przez PINB zaskarżonej decyzji było stwierdzenie, że inwestorzy realizując przedmiotową inwestycję dokonali istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5% i długości w zakresie przekraczającym 2%. Stanowisko przyjęte przez PINB, zdaniem MWINB, należy uznać za prawidłowe, bowiem projektowana powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego wynosiła 134,39 m2 (jak wynika z projektu bez powierzchni zadaszonego tarasu). Jak już uprzednio wskazano pierwotnie zadaszony taras miał posiadać wymiary w rzucie 4,66 m x 2,96 m (13,79 m2), a w rzeczywistości wykonano zadaszony taras o wymiarach w rzucie 4,66 m x 4,69 m (21,85 m2), a zatem wykonano nową, dodatkową, nieprzewidzianą w projekcie powierzchnię zabudowy, która wyniosła 8,07 m2 (różnica powierzchni między wykonanym zadaszonym tarasem a projektowanym). Tym samym dodatkowa (nieprzewidziana w zatwierdzonym projekcie budowlanym) powierzchnia zabudowy wynosi 8,07 m2, co stanowi 6,00% powierzchni zabudowy projektowanej. Inwestorzy wykonując większy niż przewidziany w zatwierdzonym projekcie budowlanym zadaszony taras zmienili również długość budynku - o około 1,73 m - co stanowi 12,57 % całkowitej długości budynku, która zgodnie z projektem miała wynosić 13,90 m. Odpowiadając na zarzuty podnoszone w odwołaniu, tu cyt.: "W uzasadnieniu do sprzeciwu Nadzór podaje o ile procent przekroczono powierzchnię zabudowy odnosząc się do powierzchni z decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie ujmuje w obliczeniach elementów drugorzędnych. Zakładając że elementy drugorzędne powinny być wliczane w powierzchnię zabudowy, procent przekroczenia powierzchni zabudowy powinien być obliczany do skorygowanej, większej powierzchni zabudowy" MWINB wskazał, że na etapie przyjmowania obiektu budowlanego do użytkowania organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do oceniania sposobu obliczania podstawowych danych gabarytowych wskazanych przez projektanta w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 P.b.: Do podstawowych obowiązków projektanta należy: "opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej." Zatem ewentualne błędne parametry wskazane w projekcie budowlanym przez projektanta może, być jedynie przedmiotem postępowania cywilnego. Niemniej jednak, wyjaśniając wątpliwości pełnomocnika skarżących, MWINB dokonał stosownych obliczeń, dodając do projektowanej powierzchni zabudowy i długości zadaszony taras o wymiarach w rzucie 4,66 m x 2,96 m. Uwzględniając dodatkowo projektowany pierwotnie zadaszony taras długość budynku wynosiłaby 14,08 m, a dokonana zmiana względem tak przedstawionej długości budynku wynosiłaby 12,29 %, tj. nieco mniej niż w obliczeniach dokonanych na podstawie długości podanej w projekcie, ale w dalszym ciągu dokonana zmiana stanowiłaby przekroczenie parametru długości o więcej niż 2%, a tym samym byłaby istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Kolejno MWINB wskazał, że powierzchnia zabudowy zaprojektowanego w zatwierdzonym projekcie zadaszonego tarasu wynosi 13,79 m2. Dodając ww. powierzchnię do wskazanej przez projektanta powierzchni zabudowy zyskuje się 148,18 m2 powierzchni zabudowy. Powierzchnia zabudowy powiększonej części zadaszonego tarasu - 8,07 m2 - stanowi 5,44 % tak obliczonej powierzchni zabudowy pierwotnie projektowanego budynku, a zatem, pomimo że nieznacznie, to jednak nadal przekraczałaby powierzchnię zabudowy w zakresie większym niż 5 % i byłoby to kolejne istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, iż: "Na etapie budowy architekt, opierając się na ww. założeniach, zaliczył poszerzenie tarasu na gruncie do zmian nieistotnych" MWINB podniósł, że podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawarte w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/G1 95/16, zgodnie z którym: Dokonanie kwalifikacji przez projektanta nie ma charakteru wiążącego ani dla organów administracji architektoniczno-budowlanej, ani dla nadzoru budowlanego. Błędne uznanie przez projektanta, iż odstąpienie ma charakter nieistotny, nie wyklucza możliwości podjęcia przez organy budowlane przewidzianych prawem działań, a ewentualne szkody poniesione na skutek takiej nieprawidłowej kwalifikacji odstąpienia mogą stać się podstawą do ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych inwestora wobec projektanta. Organy nadzoru budowlanego to organy wyspecjalizowane w zakresie spraw budowlanych i związanych z tym kwestii, a zatem nie tylko są uprawnione, ale również zobowiązane (kompetentne) do ocenienia, czy dokonane odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego stanowią odstępstwa istotne czy też nieistotne. Jak już uprzednio wykazano, analiza przeprowadzona przez organ odwoławczy wykazała, że Inwestorzy, realizując przedmiotową inwestycję, wykonali istotne odstępstwa w zakresie powierzchni zabudowy i długości obiektu budowlanego. Obowiązujące przepisy prawa nie określają expressis verbis przesłanek wniesienia sprzeciwu przez organ. Wskazuje się natomiast, że jedną z podstaw do wniesienia sprzeciwu może być istotne odstąpienie przez inwestora od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (vide: Wyrok WSA w Warszawie z 18.01.2022 r., VII SA/Wa 2125/21, LEX nr 3361066). Tym samym, z uwagi na wykonanie obiektu budowlanego z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, organy nadzoru budowlanego zobligowane są wnieść sprzeciw do zamierzonego przez inwestorów A. i S. M., przystąpienia do użytkowania objętego zawiadomieniem przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 36a ust. 1 P.b.: Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że inwestorzy nie pozyskali decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Reasumując, w toku postępowania odwoławczego MWINB dokonał sprawdzenia kompletności dokumentacji złożonej przez inwestorów wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy, złożonym w siedzibie PINB dnia 12 maja 2023 r., a także porównania złożonych wraz z ww. zawiadomieniem kopii rysunków, wchodzących w skład zatwierdzonego projektu, z naniesionymi zmianami, z zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę nr 267/2017, znak: BA.6740.267.2017, wydaną przez Starostę Miechowskiego dnia 1 sierpnia 2017 r., projektem budowlanym. Przeprowadzona analiza wykazała, że w trakcie realizacji inwestycji objętej przedmiotem niniejszego postępowania dokonano odstępstwa od zatwierdzonej dokumentacji projektowej, polegającego na powiększeniu zadaszonego tarasu. Dokonanie stosownych obliczeń pozwoliło stwierdzić, że taka zmiana stanowi odstępstwo od przewidzianych w projekcie budowlanym charakterystycznych parametrów obiektu budowlane dotyczących powierzchni zabudowy znacznie przekraczającym 2%. Z uwagi na powyższe dokonane przez inwestorów odstępstwo polegające na wykonaniu większego zadaszonego tarasu niż przewidziano w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowiło istotne odstępstwo od tego projektu. Zatem PINB miał uzasadnione podstawy do wydania zaskarżonej decyzji nr 60/2023, znak: OKB.CHM.5002-113/23, którą, działając na podstawie art. 54 ust. 1 P.b., wniósł sprzeciw. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy składowe, w tym uzasadnienie prawne i faktyczne. W związku z powyższym MWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do pozostałych uwag podnoszonych przez skarżących w odwołaniu MWINB podkreślił, że w uzasadnieniu niniejszej decyzji wskazane zostały motywy faktyczne i prawne, jakimi kierował się MWINB przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W szczególności uznać należy, że zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przepisy prawa oraz ich wykładnia nie budzą wątpliwości. A. M. i S. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę od ww. decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 310/2025 z 13 czerwca 2025 r. znak: WOB.7721.239.2023.JKLI., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, względnie o rozpatrzenie sprawy merytorycznie przez Sąd i wydanie orzeczenia uchylającego decyzję organu I instancji, jak również o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji MWTNB zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; art. 8 K.p.a. poprzez zaniechania w zakresie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; art. 54 ust. 1 P.b. poprzez bezpodstawne zgłoszenie przez PINB sprzeciwu w przedmiocie zakończenia budowy i przystąpienia do użytkowania; art. 36a ust. 5 P.b. poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że w przedmiotowym przypadku doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Skarżący wyraźnie podkreślali na każdym etapie postępowania, że zgodnie z cytowaną przez sam organ I instancji normą PN-ISO 9836: 1997 do powierzchni zabudowy nie wlicza się: 1. powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, zewnętrznego; daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; 2. powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Takim właśnie elementem drugorzędnym był element budynku stanowiący o przedmiotowym sporze. Zarówno więc organ I instancji, jak i Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w decyzji z dnia 13 czerwca 2025 r. nie uzasadnił dlaczego pominął wyżej wymienioną kwestię elementów drugorzędnych, na które skarżący w swoim odwołaniu kładli zdecydowany nacisk, kwestię tę de facto zupełnie pomijając. Nie zbadano czy element budynku, który jest zarzewiem sporu stanowi ganek, taras czy element drugorzędny a jedynie subiektywnie zakwalifikowano ten element na niekorzyść skarżących. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie z pominięciem art. 81a K.p.a. stwierdził jedynie, że inwestorzy realizując przedmiotową inwestycję dokonali istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5% i długości w zakresie przekraczającym 2%, co związane jest z wykonaniem nowej, dodatkowej, nieprzewidzianej w projekcie powierzchni zabudowy, która wyniosła 8,07 m2. Tym samym podsumowano, iż dodatkowa nieprzewidziana w zatwierdzonym projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy wynosi 8.07 m2, co stanowi 6,00% powierzchni zabudowy projektowanej i uzasadnia stanowisko Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Miechowie. W kwestii kwalifikacji powyższego elementu drugorzędnego, która dla skarżących była kwestią kluczową, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie stwierdził jedynie, że na etapie przyjmowania obiektu budowlanego do użytkowania organy nadzoru budowlanego nie są kompetentne do oceniania sposobu obliczania podstawowych danych gabarytowych wskazanych przez projektanta w zatwierdzonym decyzją pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym - w rzeczywistości nie odnosząc się do kwestii elementów drugorzędnych. W konsekwencji ostatecznie wskazano, że powierzchnia zabudowy zaprojektowanego w zatwierdzonym projekcie zadaszonego tarasu wynosi 13,79 m2 i błędnie dodano ww. powierzchnię do wskazanej przez projektanta powierzchni zabudowy stwierdzając, że powierzchnia zabudowy powiększonej o części zadaszonego tarasu, który jest elementem drugorzędnym stanowi 5,44% tak obliczonej powierzchni zabudowy pierwotnie projektowanego budynku. Projektant kwalifikując przesunięcie słupów, na których opiera się konstrukcja zadaszenia tarasu jako zmianę nieistotną posiłkował się zatwierdzoną decyzją o pozwoleniu na budowę. W dokumentacji technicznej projektu budynku mieszkalnego do powierzchni zabudowy został wliczony obrys budynku oraz obrys wyłącznie słupów podtrzymujących zadaszenie tarasu, natomiast do długości budynku została wliczona wyłącznie główna bryła budynku (bez przedmiotowych słupów). Zarówno projektant projektu typowego, projektant adoptujący projekt typowy oraz organ architektoniczno-budowlany zaakceptowali takie rozwiązanie i nie mieli co do tego wątpliwości (kompetencje w tej kwestii ma w szczególności organ architektoniczno-budowlany, który na podstawie tych parametrów sprawdza rozwiązania projektowe ze zgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Na etapie wydawania pozwolenia na budowę tutejszy organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do tak policzonych powierzchni i długości. PINB w Miechowie oraz MWINB w Krakowie kwestionując sposób liczenia powierzchni zabudowy oraz długości budynku kwestionuje wydaną decyzję tutejszego organu architektoniczno-budowlanego. Kwalifikacja zmian nieistotnych powinna być zgodna z tokiem przedstawionym w zatwierdzonym projekcie architektoniczno-budowlanym, co też przez projektanta zostało zrobione. Znamienne jest również, że sam organ II instancji tj. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie przy okazji wydawania innej decyzji w podobnej sprawie stwierdził, że "zdaniem MWINB dywagacje PINB na temat nieprawidłowości w zakresie powierzchni zabudowy wskazanej w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę są nieuprawnione, bowiem kwestia ta nie może być oceniania na etapie przyjmowania obiektu budowlanego do użytkowania. Wprawdzie obowiązujące przepisy prawa nie określają expressis verbis przesłanek wniesienia sprzeciwu przez organ, jednakże, w ocenie organu odwoławczego, kwestionowanie obliczeń dokonanych przez projektanta w zatwierdzonym już przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projekcie budowlanym, jest działaniem błędnym. Skoro na etapie zatwierdzania projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wprowadzone zostały w art 35 ust 1 P.b. ograniczenia, jakich może dokonać organ podczas sprawdzania projektu i nie obejmują one sposobu obliczania projektowanej powierzchni zabudowy to tym bardziej, w ocenie MWINB, nie istnieje podstawa prawna, która uprawniałoby organy nadzoru budowlanego do dokonywania takiej oceny względem zatwierdzonego już przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego." Pomimo istnienia w tej kwestii poważnych wątpliwości co do stanu faktycznego czy też stanu prawnego, bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wątpliwości te nie były rozstrzygane na korzyść skarżących. Skarżący podkreślili, że w przypadku przedmiotowego postępowania zarówno organ I instancji jak i organ II instancji zachował się wręcz odwrotnie tj. wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnął na niekorzyść skarżących, nie odnosząc się merytorycznie do problematyki elementu drugorzędnego, która jest kluczowa dla tej sprawy. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie powiela nieuzasadnione nadużycie, które doprowadziło do konieczności prowadzenia niniejszego postępowania administracyjnego. Wykorzystano bowiem brak jasnych przepisów prawnych, aby zinterpretować sytuację faktyczną wprost przeciwko stronie postępowania na każdym jego etapie. Organy poprzez własną wadliwą interpretację stworzyły stan faktyczny dotyczący powierzchni zabudowy, tylko w celu następczego wykorzystania go do znalezienia podstawy prawnej celem wniesienia sprzeciwu z dnia 23 maja 2023 r. Działanie takie musi wzbudzać sprzeciw strony postępowania administracyjnego, która jest poszkodowana takim działaniem. Organ administracji działając w ten sposób zaprzecza swojej własnej funkcji, wydając orzeczenia na podstawie oderwanych od rzeczywistości wskaźników. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do jego zmiany. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów naruszenia art. 54 ust. 1 P.b. oraz art. 36a ust. 5 P.b. wskazał, że w ocenie organu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Jak szczegółowo wyjaśnił MWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przywołując definicję istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, zawartą w art. 36a ust. 5 prawa budowlanego - "(...) Inwestorzy realizując przedmiotową inwestycję dokonali istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5% i długości w zakresie przekraczającym 2%.". MWINB, odwołując się do wynikającego z przepisów prawa oraz normy, sposobu obliczania powierzchni zabudowy budynku podkreślił, że "Z dokumentacji projektowej wynika, że więźba dachowa części głównej budynku tworzy całość z więźbą dachową zadaszonego tarasu, a tym samym nie można stwierdzić, że stanowi ona wyodrębniony element budynku nie wystający ponad powierzchnię terenu lub jego element drugorzędny, zatem wlicza się do powierzchni zabudowy jako integralna całość budynku.". W ocenie MWINB wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powiększenie zadaszonego tarasu to zmiana stanowiąca odstępstwo od przewidzianych w projekcie budowlanym charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących powierzchni zabudowy obiektu w zakresie 6% (czyli przekraczającym 5%) i dotyczących długości obiektu w zakresie 12,57% (a więc znacznie przekraczającym 2%) - a zatem stanowiąca odstępstwo o charakterze istotnym. Z uwagi na powyższe powinnością organu nadzoru budowlanego było wydanie, na podstawie art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego decyzji o sprzeciwie wobec zamierzonego przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku. Zdaniem MWINB na uwzględnienie nie zasługuje również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. W ocenie organu - wbrew twierdzeniom skarżących - zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy stanowił uzasadnioną podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych stanowiących podstawę do wydanego przez organ rozstrzygnięcia i został on przez organ oceniony w sposób prawidłowy, zgodny również z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, zaś dokonana ocena nie nosi żadnych znamion dowolności. Zdaniem MWINB, podjęte w sprawie czynności dowodowe były wystarczające dla ustalenia potrzeby wydania przedmiotowej decyzji, zwłaszcza że w ocenie organu skarżący nie kwestionują samego faktu powiększenia tarasu (która w sposób niebudzący wątpliwości wynika z dokumentacji przedłożonej przez skarżących), lecz kwestię zakwalifikowania tego powiększenia jako istotnego odstępstwa. Okoliczność zaś, że dokonana przez organ ocena należycie zgromadzonych dowodów i poczynione w jej następstwie ustalenia stanu faktycznego, a następnie zastosowanie do tak ustalonego stanu faktycznego normy prawnej, stoją w sprzeczności z interesami skarżących, nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia podnoszonych w skardze przepisów prawa. W ocenie MWINB na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy - w związku z zaistnieniem istotnego odstępstwa - powinnością organu nadzoru budowlanego było zgłoszenie sprzeciwu wobec zamierzonego przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego; zaskarżona decyzja jest zatem decyzją prawidłową, przy czym kwestie związane z czasokresem prowadzonego postępowania nie mają wpływu na ciążącą na organie powinność wydania decyzji o sprzeciwie. Jak wskazują sądy administracyjne: "Niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 K.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. " (wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 roku, II OSK 23/18). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja organu nadzoru budowlanego w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego należącego do skarżących. Decyzja ta została wydana w następstwie dokonanego w PINB przez skarżących - inwestorów A. i S. M., na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418), dalej "P.b", zgłoszenia zakończenia budowy i zamiaru przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ odwoławczy w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia 13 czerwca 2025 r., stanął na stanowisku, że mając na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw wobec przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami, bowiem podczas realizacji przedmiotowej inwestycji dokonano istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, które polegało na powiększeniu zadaszonego tarasu, usytuowanego po stronie południowej budynku mieszkalnego - co spowodowało powiększenie powierzchni zabudowy o 6,00%, jak również powiększenie długości budynku o 12,57%. Rozpoznając przedmiotową skargę Sąd wskazuje, że jeżeli chodzi o kwalifikację prawną tej spornej części budynku, to należy ją zakwalifikować - zgodnie z projektem budowlanym - jako otwarty, zadaszony taras. Jak wynika z projektu budowlanego, k. 2v projektu, architekt, który przygotowywał projekt budowlany, w części architektoniczno – budowlanej, za którą ten architekt odpowiada, w pkt 5 "zestawienie powierzchni" nie wliczył tego tarasu do powierzchni. Również z części wstępnej – opisowej wynika, że architekt wyodrębnił powierzchnię zabudowy budynku i powierzchnię tarasu zew. Jak się odejmie powierzchnię proj. zabudowy 122,81 m2 minus powierzchnię proj. tarasu zew. 57,65 m2, to daje wynik 65,16 m2, a zatem jest to mniej, niż sama powierzchnia użytkowa wynikająca z rzutu parteru. Także na mapie do celów projektowych, k. 4 projektu budowlanego, taras nie jest liczony do budynku. Zapisano tam bowiem: "proj. pow. zabudowy bud. 134,39 m2; proj. pow. tarasu i schodów zewn. 57,65 m2.". W takim kształcie ostateczną decyzją został zatwierdzony projekt budowlany i wynika z niego, że powierzchnia nieobudowanego tarasu nie zalicza się do powierzchni budynku. Projektant wyraźnie i jednoznacznie nie wliczył powierzchni tarasu do powierzchni zabudowy. Należy też wskazać, że projektant, kwalifikując przesunięcie słupów, na których opiera się konstrukcja zadaszenia tarasu, jako zmianę nieistotną, posiłkował się ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającą pozwolenia na budowę. W dokumentacji technicznej projektu budynku mieszkalnego do powierzchni zabudowy został wliczony obrys budynku oraz obrys wyłącznie słupów podtrzymujących zadaszenie tarasu, natomiast do długości budynku została wliczona wyłącznie główna bryła budynku (bez przedmiotowych słupów). Zarówno projektant projektu typowego, projektant adoptujący projekt typowy oraz organ architektoniczno-budowlany zaakceptowali takie rozwiązanie i nie mieli co do tego wątpliwości. Jak wynika z decyzji Starosty Miechowskiego nr 267/2017 z 1 sierpnia 2017 r., na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do tak policzonych powierzchni i długości. Z mapy na k. 152 akt administracyjnych organu I instancji także wynika, że geodeta również nie zaliczył tarasu do budynku. Tymczasem PINB w Miechowie oraz MWINB, kwestionując sposób liczenia powierzchni zabudowy oraz długości budynku, kwestionują niejako ostateczną decyzję organu architektoniczno-budowlanego. Zdaniem Sądu kwalifikacja zmian nieistotnych powinna być zgodna z tokiem przedstawionym w zatwierdzonym projekcie budowlanym, co zostało uczynione przez projektanta. W tej sytuacji, kiedy zgodnie z prawem budowlanym ani innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, powierzchnia zabudowy nigdzie nie jest zdefiniowana, nie można przyjąć, że dokonana przez skarżących zmiana w zabudowie dotycząca tarasu, stanowi zwiększenie powierzchni zabudowy budynku, co miałoby skutkować tym, że doszło do istotnego odstąpienia od pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że w stanie prawnym niniejszej sprawy zewnętrzne elementy budynku, których nie wlicza się do powierzchni zabudowy, są określone zgodnie z katalogiem ustalonym rozporządzeniem obowiązującym w momencie projektowania przedmiotowego budynku, a to Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935), a zgodnie z jego § 8 ust. 2 pkt 9: w przypadku budynków - powierzchnię zabudowy, o której mowa w pkt 4, określa się zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku do rozporządzenia. Sąd wskazuje, że zgodnie z cytowaną przez sam organ Polską Normą PN-ISO 9836, którą należy posługiwać się definiując powierzchnię zabudowy w przedmiotowej sprawie: "Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: - powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; - powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Takim właśnie elementem drugorzędnym jest zadaszony otwarty taras, stanowiący o przedmiotowym sporze. Z powyższego wynika bowiem, że powierzchnia zabudowy to powierzchnia terenu zajęta przez budynek w stanie wykończonym, wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku, które są przegrodami (ścianami), na powierzchnię terenu, niezależnie od kondygnacji, na jakiej się mieszczą. Przy obliczeniach bierze się pod uwagę wymiary liniowe, właśnie jako wymiary przegród zewnętrznych. Zatem - zdaniem Sądu - w niniejszej sprawie element drugorzędny w postaci tarasu, który jest zadaszony, ale nieobudowany, nie podlega rzutowaniu, nie jest więc zaliczany do powierzchni zabudowy. Nawet bowiem jeśli weźmie się pod uwagę cytowaną wyżej normę budowlaną, która nie jest powszechnie obowiązującym prawem, to z normy tej wynika, że do powierzchni zabudowy nie wlicza się wymienionych w niej wielu elementów, między innymi daszków. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do zwiększenia długości daszku o ok. 1,73 m, natomiast cała pozostała konstrukcja, w tym budynku, pozostały zgodne z pozwoleniem na budowę, z wyjątkiem tego, że słupy, które są zaprojektowane w projekcie budowlanym, zostały nieznacznie przesunięte. W myśl art. 36a ust. 5 P.b.: Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Zatem na gruncie ustawy Prawo budowlane wyróżnia się nieistotne i istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Konsekwencje materialno- i formalnoprawne związane są wyłącznie z odstąpieniem istotnym, do którego w okolicznościach niniejszej sprawy, polegających na przedłużeniu otwartego tarasu krytego daszkiem, nie doszło. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, nie doszło ani do zwiększenia powierzchni zabudowy budynku, ani do zmiany parametrów czy to szerokości czy długości, a zatem nie doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i wniesiony przez PINB sprzeciw był nieuzasadniony. Dokonana przez Sąd analiza przedłożonych wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, inwentaryzacji powykonawczej oraz projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Miechowskiego nr 267/2017, z dnia 1 sierpnia 2017r., znak: BA.6740.267.2017, o pozwoleniu na budowę – wbrew stanowisku organu - nie wykazała, by podczas realizacji inwestycji objętej przedmiotem niniejszego postępowania dokonano istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazały natomiast naruszenie przez organ nadzoru budowlanego przepisów prawa materialnego (art. 54 ust. 1 P.b. oraz art 36a ust. 5 P.b.) mające wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy. Błędne jest bowiem stanowisko organu II instancji, że przedmiotowy otwarty zadaszony taras naziemny należy wliczać do powierzchni zabudowy budynku, co stanowi błędną interpretację stanu faktycznego, ale i ww. przepisów prawa w tej materii. Z uwagi na ww. stwierdzone naruszenia Sąd w pkt I sentencji wyroku uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 3 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, Sąd - stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Zgodnie natomiast z normą art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle lub nie ma ich do rozpoznania sprawy w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003/6/25; wyrok NSA z dnia 22 maja 2001 r., sygn. II SA 1223/00, Baza Orzeczeń LEX nr 77609). Stwierdzona przez Sąd bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego odnosi się do postępowania przeprowadzonego przez organy obu instancji w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu do przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego skarżących. Zatem już PINB był zobowiązany do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. W efekcie tego Sąd uchyliwszy zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję organu I instancji, umorzył postępowanie administracyjne, orzekając jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., bowiem - z przyczyn przedstawionych w niniejszych rozważaniach - dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego było w tej sprawie bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone solidarnie na rzecz skarżących koszty w wysokości 997 zł składa się kwota uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi w wysokości 500 zł, kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa.