II SA/Kr 92/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Magda Froncisz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021r. znak [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę skargę oddala . Zaskarżoną decyzją Wojewody z dnia 23 listopada 2021 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania J. R., utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z 25 czerwca 2021 r. znak: [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 22 listopada 2018 r. znak: [...], dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w B.. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta [...] decyzją z 25 czerwca 2021 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 22 listopada 2018 r. znak: [...] Tak zajęte stanowisko organ pierwszej instancji uzasadnił niezgodnością zawnioskowanej zmiany pozwolenia na budowę w zakresie wysokości budynku określonej w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla [...]" w B. uchwalonego przez Radę Miasta B. Uchwałą Nr [...] z 25 lutego 2010 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr [...] pod pozycją [...] z roku 2010. Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie, stwierdzając, że wyjaśnił kwestie wysokości budynku, które z niezrozumiałych mu powodów nie zostały wzięte pod uwagę. Odwołujący w zakresie dotyczącym spełnienia wysokości objętego zmianą budynku powołał się na opinię Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie [...] Okręgowej Izby Architektów. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując na wstępie adekwatne przepisy, w szczególności art. art. 36a oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przechodząc do analizy okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ wyjaśnił, że głównym powodem odmowy zawnioskowanej przez inwestora zmiany pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami jest niezgodność z ustaleniami § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla "[...]" w B., w brzmieniu: dla obiektów zabudowy wielorodzinnej ustala się maksymalną wysokość obiektów 12 metrów, liczonych od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy. Przytoczony powyżej miejscowy plan jasno określa parametry zabudowy w tym wysokość z dookreśleniem jak należy ją liczyć, czyli spełnia dyspozycje art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jednolity tekst Dz.U.2021.741) - zwanej dalej p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo: parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Powyższe wynika również z dyspozycji zawartej w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587), zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni dziatki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Analizując dalej kwestie wysokości określonej w planie dla zabudowy wielorodzinnej organ zauważył, iż w jego § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a ustalono, by dachy obiektów były płaskie o nachyleniu od 2°-12° lub wielospadowe o nachyleniu połaci od 25°-45°. Dopuszczono zatem, przy jednoczesnym określeniu sposobu liczenia wysokości budynku, możliwość realizacji dachów płaskich. Według oceny organu odwoławczego za kalenicę dachu płaskiego uznaje się najwyższy punkt dachu, którym jest wysokość górnej krawędzi budynku posiadającego gzyms lub attykę. Decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 22 listopada 2018 r. znak: [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości do attyki 12 m, a zawnioskowano zmianę, która przewiduje podwyższenie budynku do wysokości 14,60 m poprzez zaprojektowanie klatki schodowej z czwartej kondygnacji na dach. Zdaniem organu zawnioskowaną zmianą przekroczono zatem dopuszczalną wysokość określoną w miejscowym planie. Organ zaznaczył, że wysokość budynków w rozumieniu urbanistycznym uwzględnia ich oddziaływanie wizualne na krajobraz, a także aspekty środowiskowe, jak np. wpływ na przewietrzanie, co nie jest w żadnym przypadku materią warunków technicznych. Stosowanie w okolicznościach tej sprawy definicji "wysokości budynku" uregulowanej § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest więc całkowicie niezgodne z wymogiem zapewnienia ładu przestrzennego. Budynki bowiem stojące obok siebie lub wzdłuż ulicy, zgodnie z ww. definicją, mające taką samą wysokość, mogą w rzeczywistości różnić się zasadniczo gabarytami w tym wysokością, co całkowicie zaburza ład przestrzenny. Niezależnie od przytoczonej powyżej argumentacji nie można również uznać, iż zastosowanie w tej sprawie będzie miał fragment definicji "wysokości budynku", zgodnie z którym wysokość mierzy się "bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych". Według oceny organu odwoławczego nie ma żadnego uzasadnienia, dla którego istniałaby konieczność wyniesienia ponad płaszczyznę dachu nadszybia windy, czy zastąpienia wyłazu dachowego klatką schodową celem umożliwienia dostępu do urządzeń technicznych znajdujących się na dachu. Z analizy całości akt sprawy wynika, iż na dachu brak urządzeń technicznych, dla których konieczne byłoby zaprojektowanie klatki schodowej. Ponadto również z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego omawianym pozwoleniem na budowę wynika, że zastosowany zostanie dźwig bez maszynowi. Z wyjaśnień natomiast inwestora wynika, że ewentualnie w tej klatce schodowej zostaną zamontowane urządzenia techniczne, co nie odpowiada uregulowaniom zawartym w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a mianowicie, to na dachu mają się znajdować urządzenia a nie w klatce schodowej. W opinii organu klatki schodowej nie można uznać za element, który może być wyniesiony ponad dach bez zwiększenia wysokości budynku w rozumieniu urbanistycznym. Finalnie organ ocenił, że badane przepisy miejscowego planu nie naruszają nadrzędnych przepisów. Od powyższej skargi J. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...]" w B. ze zm. (dalej: "MPZP") w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej: "Warunki Techniczne"), poprzez przyjęcie, że określenie w MPZP sposobu obliczania "wysokości obiektów" (zabudowy) modyfikuje sposób obliczania wysokości budynków na potrzeby sporządzenia projektu budowlanego i zastępuje przepisy ogólne, w tym § 6 Warunków Technicznych, podczas gdy pojęcia "wysokości zabudowy" i "wysokości budynku" nie obejmują tego samego zbioru desygnatów i tym samym wyrażają różne parametry, a w konsekwencji ich utożsamianie prowadzi do nieprawidłowych wniosków, które w niniejszej sprawie skutkowały odmową wydania pozwolenia zamiennego z uwagi na przekroczenie parametru wysokości zabudowy; b) § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a MPZP w zw. z § 4 ust. 2 MPZP, poprzez błędną wykładnię § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a MPZP regulującego sposób obliczania wysokości obiektów (zabudowy) pozostającą w sprzeczności z przepisami bezwzględnie obowiązującymi, do których odsyła § 4 ust. 2 MPZP, w tym pozostającą w sprzeczności z § 6 Warunków Technicznych, co skutkowało zastosowaniem w sprawie wykładni contra legem, a w konsekwencji - obliczeniem wysokości budynku w oparciu o nieprawidłową zasadę: c) § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niezastosowanie i przyjęcie, że sposób obliczenia wysokości budynku został uregulowany w § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a MPZP w sposób wyłączny, przy uwzględnieniu nadrzędnej zasady ładu przestrzennego, co doprowadziło do uznania, że projekt zamienny nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "pr. bud.") i wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego; d) § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że nawet gdyby w sprawie zastosowanie miały Warunki Techniczne, to wysokość budynku obliczona na podstawie § 6 Warunków Technicznych przekracza 12 m, podczas gdy najwyżej położony punkt konstrukcji przekrycia budynku znajdujący się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi osiąga poziom 12 m, a nadto wyniesione ponad płaszczyznę stropu pomieszczenia nie powinny być wliczane do wysokości budynku jako inne pomieszczenia techniczne, a tym samym nie sposób przyjąć, że projekt zamienny jest niezgodny z ustaleniami MPZP; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego (projektu zamiennego) oraz brak dostatecznego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu zamiennego i wydania pozwolenia zamiennego; b) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej Decyzji w sposób lakoniczny, uniemożliwiający skarżącemu zidentyfikowanie rzeczywistych przyczyn wydania decyzji odmownej oraz wpływu przyczyn wymienionych w uzasadnieniu na wydanie decyzji odmownej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady postępowania administracyjnego w postaci zasady przekonywania: c) art. 7 § 1 k.p.a., poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości w sprawie co do zakresu zastosowania postanowień MPZP dotyczących sposobu obliczania wysokości zabudowy w relacji do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulujących sposób obliczania wysokości budynku, na korzyść Skarżącego, mimo że nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron ani interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W świetle powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu II instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z powyższych przepisów wynika, że organy dokonują m.in. kontroli zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie organy dopatrzyły się niezgodności przedłożonego projektu zamiennego z § 7 ust. 2 pkt 1 lit.a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w B., w zakresie spełnienia wymogów dotyczących dopuszczalnej maksymalnej wysokości obiektów. Otóż zapis ten stanowi, że "dla obiektów zabudowy wielorodzinnej ustala się maksymalną wysokość obiektów 12 metrów, liczonych od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy". Okolicznością bezsporną jest, że zaprojektowany budynek w zmienionej formie przewiduje umieszczenie klatki schodowej z czwartej kondygnacji budynku na dach, co spowoduje podwyższenie budynku do wysokości 14,60 m. W opinii organów stanowi to niezgodność z zapisami miejscowego planu, natomiast inwestor argumentuje, że zaprojektowana klatka schodowa nie powoduje zmiany wysokości budynku, którą należy obliczać zgodnie z zasadami przewidzianymi w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn.zm.). Przepis ten stanowi natomiast, że "wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi." Rozstrzygnięcie powyższego sporu wymaga zatem odpowiedzi na pytanie, jak należy rozumieć zawarty w § 7 ust. 2 pkt 1 lit.a miejscowego planu zwrot "maksymalna wysokość obiektów", a co za tym idzie, wg jakich kryteriów należy tą wysokość obliczać. Uchwały w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią źródła prawa miejscowego, które muszą być zgodne z przepisami nadrzędnymi, tj. z Konstytucją, umowami międzynarodowymi, ustawami i rozporządzeniami. Jednocześnie należy mieć na względzie, że niektóre pojęcia mają odmienne definicje w zależności od gałęzi prawa, w której są one ujęte. Aby zatem wyjaśnić znaczenie zawartego w miejscowym planie pojęcia "maksymalnej wysokości obiektów", należy sięgnąć do nadrzędnych przepisów planistycznych, w szczególności do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U z 2022 r. poz. 503). Zgodnie z art. 15 ust. 6 cyt. ustawy "wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. W uzasadnieniu przedstawia się w szczególności (...) maksymalną wysokość zabudowy (...)." W pierwszej kolejności należy dostrzec, że przepisy cyt. ustawy nie definiują pojęcia "maksymalnej wysokości zabudowy", lecz jego leksykalne znaczenie nie budzi wątpliwości. Skoro powołany przepis, słowniczek ustawy (art. 2) oraz odpowiednie normy rozporządzenia nie zawierają definicji tego pojęcia, to przy jego wykładni należy sięgnąć do potocznego (słownikowego) znaczenia poszczególnych słów zawartych w tym zwrocie. Przez zabudowę należy bowiem rozumieć "zabudowanie jakiejś powierzchni lub przestrzeni", "budynki znajdujące się na jakimś terenie" (por. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod. red. S. Dubisza, wyd. PWN, Warszawa 2003, str. 748). Podobnie w "Słowniku języka polskiego PWN" pod red. M. Szymczaka (wyd. PWN, Warszawa 1985) przyjmuje się, że pojęcie zabudowy obejmuje "budynki znajdujące się na określonym terenie; także teren zabudowany". Jednocześnie należy zauważyć, że w pojęciu "maksymalnej wysokości zabudowy" zawarte są też pojęcia dotyczące wysokości szeregu obiektów stanowiących zabudowę, nie tylko budynków. Określenie wskaźnika, jakim jest maksymalna wysokość zabudowy jest jednym z zasadniczych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego na danym terenie. Podanie maksymalnej wysokości zabudowy służy postawieniu pewnej granicy w przestrzeni, ponad którą inwestorzy nie mają prawa realizować obiektów budowlanych. Określenie takiej wysokości wynikać może z już ukształtowanej wysokości istniejących obiektów i zamiaru kontynuowania takiej wysokości zabudowy, jak również z chęci wprowadzenia nowych założeń kształtowania ładu przestrzennego, podyktowanego względami architektonicznymi. W orzecznictwie wskazano, że sytuacji, w której w planie nie zdefiniowano pojęcia wysokości zabudowy, a projekt obejmuje budynek, oceniając spełnienie w projekcie tego kryterium pomocniczo odwołać się można do definicji wysokości budynku wynikającej z § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 348/16). W niniejszej sprawie sporny zapis planu wskazuje jednak w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, za pomocą systemu metrycznego, sposób obliczenia maksymalnej wysokości dopuszczalnej zabudowy, jako wysokość "12 metrów, liczonych od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy". Nie ma zatem zdaniem Sądu powodu, aby dla obliczenia tej wysokości sięgać do definicji zawartej w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tym bardziej, że jest ono częścią przepisów budowlanych. Ocenę tę potwierdza fakt, że analizowany przepis planu posługuje się pojęciem maksymalnej wysokości obiektów zabudowy wielorodzinnej, a nie zawartym we wskazywanym przez inwestora rozporządzeniu pojęciem wysokości budynku. Jeżeli zatem zaprojektowany budynek przekracza wysokość 12 metrów, liczonych od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy, a taka sytuacja bez wątpienia zachodzi w przedmiotowej sprawie, nie ma podstaw do tego, aby obliczanie tej wysokości następowało bez uwzględnienia "maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi." Reasumując, skoro jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, organ I instancji postanowieniem z dnia 20 maja 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków, m.in. poprzez doprowadzenie do zgodności z ustaleniami § 7 ust. 2 pkt 1 lit.a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]" w B., w zakresie spełnienia wymogów dotyczących dopuszczalnej maksymalnej wysokości obiektów, a inwestor tych niezgodności nie usunął, organy prawidłowo odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Oddaleniu podlegają także zarzuty proceduralne, tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób dostateczny wyjaśniły stan faktyczny sprawy, który nie był pomiędzy stronami sporny. Fakt, że w opinii skarżącego organy wybrały błędny sposób obliczania wysokości zabudowy, opierając się na regulacjach planu miejscowego nie oznacza, że dowolnie oceniły materiał dowodowy, czy naruszyły inne zasady postępowania. Dokonana przez organ ocena znalazła wyraz w jasnym uzasadnieniu decyzji, które spełnia wszelkie wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. Brak dostosowania zapisów projektu zamiennego we wskazanym zakresie, zasadnie zdaniem Sądu, doprowadziło do odmowy jego zatwierdzenia przez organy obu instancji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.