II SA/Kr 920/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA (del) Wiesław Kisiel (spr.) SędziowieWSA Elżbieta Kremer NSA (del) Krystyna Kutzner Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2004 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 14 marca 2000r. NR [...] w przedmiocie przywrócenia do stanu pierwotnego pasa drogowego I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia 26.01.2000r II orzeka, że do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku uchylone decyzje nie mogą być wykonane S. G. wystąpił do ówczesnego Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych o wyrażenie zgody na wykonanie dojścia pieszego - chodnika do Motelu wnioskodawcy od strony istniejącego parkingu usytuowanego w [...] przy drodze krajowej [...][...]. Decyzją z dnia [...] 1998 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca o drogach publicznych (Dz. U. nr 14, poz. 60 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa, organ administracyjny wyraził zgodę na wykonanie wnioskowanego dojścia - chodnika. W decyzji ustalono, że przy wykonywaniu robót należy spełnić następujące warunki: lokalizacja włączenia dojścia zgodnie z przedłożonym planem realizacyjnym, tj. w rejonie wjazdu na parking, dojście zostanie poprowadzone po terenie działek nr ew. [...],[...],[...]. Jak wynika z akt sprawy decyzja powyższa została wykonana, natomiast sporne jest czy przy jej wykonaniu strona nie naruszyła warunków uzyskanego pozwolenia. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia [...] 2000 r. znak [...] wydaną w oparciu o art. 36 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. nr 14 poz. 60 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał przywrócenie do stanu pierwotnego (naruszonego przez S. G.) pasa drogi krajowej [...][...], w miejscowości [...] poprzez częściowe rozebranie zjazdu z drogi krajowej do motelu, pozostawiając dojście piesze o szerokości 2,5m. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zezwolenie z dnia 27 sierpnia 2000 r. przewidywało wybudowanie dojścia pieszego o szerokości około 2,5 m, miało mieć postać chodnika w obrębie pasa drogowego, a w pozostałym zakresie - schodków. Tymczasem inwestor niezgodnie z decyzją z dnia [...] 1998 r. znak [...] wykonał samowolnie pochylnię o szerokości 3,0 m, w obrębie pasa drogowego. W dniu [...] 2000 r. S. G. skierował wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wbrew zawartym w uzasadnieniu decyzji informacjom, strona nie wykonała przejścia dla pieszych niezgodnie z określonymi warunkami technicznymi. Celem zapewnienia dostępu do motelu osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich nie jest wskazane wykonanie schodów kończących przejście. W decyzji wyrażającej zgodę na wykonanie dojścia pieszego nie ujęto obowiązku wykonania schodów, w związku z czym należy uznać, iż wykonany chodnik nie naruszył warunków zezwolenia. Decyzją z dnia 14 marca 2000 r., znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych działając na podstawie art. 36 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § l pkt. 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa, (1) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania rozbiórki oraz (2) nakazał rozebranie zjazdu w terminie 14 dni od dnia doręczenie decyzji. Ponownie powołano się na art. 29 pkt 2 i art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, S. G. wykonał zjazd z drogi krajowej [...][...] bez wymaganych przepisami prawa zezwoleń, w związku z czym została wydana decyzja nakazująca jego rozbiórkę. Decyzja ta jako zasadna, po ponownym rozpoznaniu sprawy została utrzymana w mocy decyzją z dnia 14 marca 2000 r., znak [...]. Na powyższą decyzję z dnia 14 marca 2000 r. S. G. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Skarżącego decyzja z dnia 26 stycznia 2000r. zobowiązywała go wyłącznie do rozbiórki części zjazdu, podczas gdy wydana na wniosek o ponownie rozpoznanie sprawy decyzja z dnia 14 marca 2000 r. nakazywała już rozebranie całego podjazdu. Podkreślił, iż w następstwie złożonego przez siebie odwołania wydana została decyzja mniej korzystna a działając w ten sposób organ postąpił sprzecznie z przepisami procedury administracyjnej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych wniósł o jej oddalenie i przytoczył ponownie swe wcześniejsze argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia 26 stycznia 2000 r. nakazują doprowadzenie stanu faktycznego do stanu dozwolonego przez wcześniejsze zezwolenie z dnia 27 sierpnia 1998 r., znak [...]. Tymczasem nie zostało należycie wykazane, że strona naruszyła warunki zezwolenia. Zezwolenie z dnia 27 sierpnia 1998 ustalało warunki, jakie powinien spełniać chodnika, zapewniający pieszym dostęp do motelu. Natomiast wydając późniejsze dwie decyzje organ administracyjny nie wykazał w sposób wiarygodny, że wymogi zezwolenia zostały naruszone. Nie ma żadnego pomiaru szerokości chodnika (drogi dojazdowej), nie została przeprowadzona konfrontacja ze stroną dla wyjaśnienia, czy pierwotne zezwolenie nakazywało wybudowanie schodów. Takie rozstrzygnięcie należy uznać za orzekanie bez należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie czyli z naruszeniem art.7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przed wydaniem decyzji strona nie miała okazji zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją (art. 81 K.p.a.) co ograniczyło jej możliwości do czynnego udziału w postępowaniu, a to mogło mieć bezpośredni wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270). Do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy uchylone decyzje nie mogą być wykonane, (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Organ administracyjny rozpatrując ponownie sprawę powinien należycie wyjaśnić i udokumentować stan istniejący w terenie oraz dokładnie skonfrontować to kolejno z każdym wymogiem zapisanym w zezwoleniu na wybudowanie dojścia do motelu. Przedłożona dokumentacja zdaje się wskazywać, że organ administracyjny uważa wydane zezwolenie z dnia 27 sierpnia 1998 r. za nieprawidłowe. Jeżeli tak jest w istocie to należy rozważyć możliwość ponownego orzekania w sprawie z poszanowaniem prawomocności zezwolenia i ochrony praw nabytych przez stronę w dobrej wierze i w zaufaniu do organu administracji publicznej. Jeżeli istnieje spór na temat treści owej decyzji należy ustalić tę treść, ale bez naruszania zasad proceduralnych.