II SA/Kr 921/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi P. P., S. P., R. R., K. K., M. W., W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 29 maja 2025 r. nr SKO.PW/4171/33/2024 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie solidarnie na rzecz P. P., S. P., R. R., K. K., M. W., W. B. kwotę 882 zł (osiemset osiemdziesiąt dwa złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 921/25 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 29 maja 2025 r., znak: SKO.PW/4171/33/2024, wydaną z wniosku P. P., S. P., R. R., K. K., R. K. i W. B., odmówiło zmiany w trybie art. 155 kpa – decyzji własnej z 29 września 2021 r., znak: SKO.PW/4171/68/2021, utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Zielonki z 7 lipca 2021 r., znak: GK.6331.44.2018, w sprawie zmiany stanu wody na działkach w B. – ze względu na brak zgody wszystkich stron na zmianę decyzji, bo tylko cztery osoby wyraziły zgodę (E. K., M. J., G. H., M. P.), zaś od pozostałych oświadczenia nie wpłynęły (A. C. – doręczenie 17 marca 2025 r.; W. K. – doręczenie 17 marca 2025 r.; B. S. – doręczenie 6 marca 2025 r.; M. W. – doręczenie zastępcze 28 marca 2025 r.). W skardze P. P., S. P., R. R., K. K., M. W. i W. B. – wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) – zarzucili naruszenie art. 10, art. 77 § 1 i art. 80, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 oraz art. 109 § 1 kpa. Podnieśli, ze wezwanie do oświadczenia o zgodzie było jedynym pismem, a brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania sprawił, że nie można było: 1) zweryfikować, czy oświadczenia zostały dostarczone i czy trafiły do właściwych akt; 2) kwestionować doręczenia zastępczego; 3) wnioskować o rozprawę lub przesłuchanie stron. Podkreślili, że z uzasadnienia nie wynika, dlaczego odstąpiono od zasady czynnego udziału stron, zaś z ostatniej strony decyzji wynika, że G. H. nie został uznany za stronę i w konsekwencji nie może wnieść skargi do sądu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że zarzut naruszenia art. 10 kpa jest nietrafiony (bo część stron nie wyraziła zgody), natomiast brak nazwiska jednej ze stron w rozdzielniku został naprawiony przez wysłanie jej 23 lipca 2025 r. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o którym mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania (por. Wyrok NSA z 12.08.2016 r., II GSK 357/15, ONSAiWSA 2017, nr 5, poz. 79). Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. (por. Wyrok NSA z 29.07.2025 r., III OSK 160/25, LEX nr 3902638.) W niniejszej sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zgodę na zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wyraziły: E. K., M. J., G. H., M. P., zaś od pozostałych oświadczenia nie wpłynęły (A. C., doręczenie 17 marca 2025 r.; W. K., doręczenie 17 marca 2025 r.; B. S., doręczenie 6 marca 2025 r.; M. W., doręczenie zastępcze 28 marca 2025 r.). Przedłożone Sądowi akta sprawy twierdzeń tych nie dokumentują. Jak wynika z karty 11 akt sądowych, SKO w Krakowie przekazało Sądowi akta administracyjne (dwa tomy) z czego drugi tom składa się z kart od nr 477 – 692. Na kartach 680 – 683 znajduje się wniosek o zmianę decyzji (wraz z kopertą w której został nadany) z dnia 11 kwietnia 2024 r. Na karcie 684 znajduje się pismo SKO w Krakowie z dnia 21 lutego 2025 r. znak SKO.PW/4171/2024 zatytułowane: "Dotyczy: wezwanie do złożenia oświadczenia". W rozdzielniku pisma znajduj się osoby do których (prawdopodobnie) pismo miało zostać wysłane. Na karcie 685 znajduje się protokół z posiedzenia niejawnego SKO w Krakowie z dnia 29 maja 2025 r. Karty 686 w aktach nie ma. Na kartach 687do 690 znajduje się zaskarżona decyzja SKO w Krakowie. Na kartach 691- 692 znajdują się potwierdzenia otrzymania decyzji (e-doręczenia) przez Gminę Z. oraz pełnomocnika skarżących radcę prawnego S. K.. Oznacza to, że w aktach brakuje: 1. oświadczeń osób które wyraziły zgodę na zmianę decyzji - jak twierdzi Kolegium: E. K., M. J., G. H., M. P.; 2. dowodów doręczeń pisma SKO w Krakowie z dnia 21 lutego 2025 r. znak SKO.PW/4171/2024 w tym w szczególności dla osób, które zgody na zmianę decyzji nie wyraziły; 3. dowodów doręczeń zaskrzonej decyzji. O przedłożenie dowodów tych doręczeń Kolegium zostało wezwane pismem z dnia 9 września 2025 r. (k. 40 akt sądowych), jednak do dnia rozprawy nie zostały one Sądowi przedstawione. Wobec powyższego twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji nie poddają się kontroli Sądu. Tymczasem brakujące dokumenty stanowią istotne dowody związane bezpośrednio z oceną spełnienia lub braku spełnienia przesłanek zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa. Zgodnie bowiem z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Przez zgodę, o której mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej postępowanie nadzwyczajne o uchylenie lub zmianę decyzji, ewentualnie zgodę strony, która nabyła prawo z decyzji pierwotnej, ale zgodę wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja mająca podlegać zmianie lub uchyleniu – z uwzględnieniem ewentualnego następstwa prawnego. Stanowisko to jest w orzecznictwie ugruntowane (por. wyrok NSA z 29 marca 2019 r., II OSK 1220/17, LEX nr 2680226, i orzeczenia tam powołane). W tej sytuacji w aktach administracyjnych muszą zostać ujawnione czynności organu związane z wezwaniem wszystkich stron do złożenia stosowanej zgody na zmianę decyzji oraz dowody doręczenia tego wezwania wszystkim stronom postępowania. Będzie to obowiązkiem organu w ponownie prowadzonym postępowaniu. Wobec powyższego zaskrzona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 882 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 102 zł (6 x 17 zł) tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożone dokumenty pełnomocnictw (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).