II SA/Kr 925/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego [....] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w N z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za wprowadzenie wód opadowych do potoku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektor Zarządu Zlewni w N. na rzecz skarżącego Państwowe Gospodarstwo Leśne [....] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, informacją roczną nr 1211, ZZ Nowy Sącz, OS/2018 z 11 kwietnia 2018 r., znak: KR.ZUO.3.470.1211.2018.AC, ustalił Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu - Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Krościenko na podstawie decyzji wodnoprawnej wydanej przez Starostę Nowotarskiego znak: OŚ.6341.1.76.2013.AS z 2 września 2013 r. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 192.00 zł za wprowadzenie wód opadowych do potoku Stary w km 2+728 w ilości Q = 0,21 m3/s, pochodzących z pasa drogowego z drogi wewnątrzzakładowej w miejscowości Szczawnica. Państwowe Gospodarstwo Leśne - Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Krościenko złożyła reklamację od ustalenia opłaty stałej określonej w w/w informacji rocznej. W reklamacji wskazano, powołując się na art. 271 ust. 1 ustawy Prawo wodne, że opłata stała została naliczona bezpodstawnie. Kaszyca została wybudowana na potoku Stary w terenie leśnym, będącym w zarządzie Nadleśnictwa Krościenko i na gruncie nie będącym w granicach administracyjnych miasta Szczawnica. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 15 maja 2018 r., znak: KR.ZUO.3.470.1211.2018.RO, na podstawie art. 273 ust. 6, art. 271 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 z późn. zm.), §1 ust. 1pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 roku, poz. 2502): - w punkcie 1 określił podmiotowi Państwowe Gospodarstwo Leśne - Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Krościenko na podstawie decyzji wodnoprawnej wydanej przez Starostę Nowotarskiego znak: OŚ.6341.1.76.2013.AS z 2 września 2013r. za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 192.00 zł za wprowadzenie wód opadowych do potoku Stary w km 2+728 w ilości Q = 0,21 m3/s, pochodzących z pasa drogowego z drogi wewnątrzzakładowej w miejscowości Szczawnica; - w punkcie 2 wskazał, że opłata stała została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 1 ustawy - Prawo wodne oraz § 6 rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 2.50 złotych na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0.21 m3/s; - w punkcie 3 podał, że opłatę należy uiścić w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach: za l kwartał - w terminie do 14 dni od otrzymania informacji rocznej w wysokości 48.00 zł, zgodnie z art. 47 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 300 § 1 ustawy Prawo wodne za II kwartał - w terminie do 31 lipca 2018 r. w wysokości 48.00 zł za III kwartał - w terminie do 31 października 2018 r. w wysokości 48.00 zł za IV kwartał - w terminie do 31 stycznia 2019 r. w wysokości 48.00 zł. W uzasadnieniu organ podał, że w rozliczeniach z odbiorcą usługi wodnej stosuje się jednakowy system naliczania opłat, zgodnie z zasadami ustawy Prawo wodne oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Przepisy rozporządzenia określają jednostkowe stawki opłaty stałej za określone w pozwoleniu wodnoprawnym odprowadzenie do wód, wód opadowych lub roztopowych z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych - § 1 ust. 1 pkt 5 oraz § 6. Naliczenie opłaty stałej w myśl w/w rozporządzenia reguluje ustawa Prawo wodne - art. 268 ust. 1 pkt 3, art. 270 ust. 11, art. 271 ust. 4. Odnosząc się do zarzutów określonych w reklamacji organ stwierdził, że na mocy decyzji wodnoprawnej wydanej przez Starostę Nowotarskiego podmiot uzyskał pozwolenie na wprowadzenie wód opadowych do potoku Stary w km 2+728 w ilości Q= 0,21 m3/s, pochodzących z pasa drogowego z drogi wewnątrzzakładowej w miejscowości Szczawnica. Zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo wodne, opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód, wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Wysokość opłaty stałej ustala się zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 3a za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. W przedmiotowym przypadku, zgodnie z zapisami pozwolenia wodnoprawnego znak: OŚ.6341.1.76.2013.AS, do odprowadzenia wody opadowej i roztopowej, zastosowano system otwartej kanalizacji deszczowej zakończonej wylotem W1 do wód powierzchniowych płynących potoku Stary w km 2+728. Ponadto ustawa Prawo wodne nie przewiduje zwolnień z opłat za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód z dróg wewnątrzzakładowych, natomiast przepis dotyczący "granic administracyjnych miast" odnosi się do systemów kanalizacji zbiorczej i w tym przypadku nie ma zastosowania. Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Krościenko wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisaną wyżej decyzję, zarzucając decyzji naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie tj. art. 268 ust. 1 pkt 3, 270 ust. 11a, 271 ust. 4 ustawy Prawo wodne i zastosowanie tych przepisów w stosunku do skarżącego w sytuacji, w której brak było ku temu przesłanek, - prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracji z mocy tj. art.7, art. 77 § 4, art. 107 K.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że nieuzasadnione jest określenie opłaty skarżącemu jako podmiotowi, który odprowadza do wód wody opadowe lub roztopowe z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzenia opadów atmosferycznych. Decyzją wodnoprawna znak OŚ.6341.1.76.2013.AS z 2 września 2013 r. Starosta Nowotarski zezwolił na wprowadzenie wód opadowych z pasa drogowego do potoku Stary. Wody opadowe z pasa drogi leśnej odprowadzana jest rowem wykonanym wzdłuż drogi z wylotem służącym do wprowadzania wody do potoku Stary. Prawo wodne - rowy oraz wyloty służące do wprowadzenia wody do wód określa jako urządzenia wodne (art. 16). Organ nie wykazał na jakiej podstawie uznał, że urządzenia wodne tj. rów i wylot służący do wprowadzenia wody do wód to system kanalizacji. Przepisy Prawa wodnego nie definiują pojęcia systemu kanalizacji deszczowe zamkniętej lub otwartej. Wobec braku definicji ustawowej pojęcie system kanalizacyjny można interpretować zgodnie z Słownikiem języka polskiego PWN - system kanalizacyjny, to zespół urządzeń i obiektów inżynierskich współpracujących ze sobą w celu odprowadzania wód zużytych (ścieków) z miejsc ich powstawania do urządzeń oczyszczających, oczyszczenia ich i odprowadzenia wód oczyszczonych do odbiornika (rzeka, jezioro, morze, sztuczny zbiornik wodny, grunt). Zdaniem skarżącego przyjęcie przez organ, że rów wykonany wzdłuż drogi z wylotem służącym do wprowadzania wody do potoku Stary to system kanalizacyjny jest bezpodstawne. Nieuzasadnionym jest naliczenie opłaty stałej w myśl art.271 ust.4 Prawa wodnego, który ustala opłatę stałą za wprowadzenie ścieków do wód lub ziemi. Z ostrożności procesowej podniesiono, że art. 3 pkt.2 ustawy o lasach określił, że drogi leśne są lasem, a wykonanie m. in. rowu, wylotu służącego do odprowadzenia wody objęte jest projektem "Przeciwdziałania skutkom odpływu wód opadowych na terenach górskich, zwiększenie retencji i utrzymanie potoków oraz związanej z nim infrastruktury w dobrym stanie". Ponadto uzasadnienie nie zawiera oceny zebranego materiału dowodowego, a w szczególności organ wydający decyzję, nie wskazał dowodów, które stwierdzałyby istnienie podstawy określenia opłaty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt. 2 i 3 p.p.s.a.), natomiast skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 273 ust.8 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U.2017.1566, dalej: Prawo wodne) skargę należało uznać za dopuszczalną gdyż ww. przepis stanowi, że od decyzji o ustaleniu wysokości opłaty za usługi wodne wydawanej w razie nieuwzględnienia reklamacji, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa wodnego, usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Usługi te obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7). Do ich uiszczania zobowiązane są podmioty korzystające z usług wodnych (art. 298 pkt 1 Prawa wodnego). Zgodnie z przepisem art. 268 ust.1 pkt 3 lit. a) 1 Prawa wodnego opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. W myśl art. 271 ust.1 pkt 3a ustawy wysokość opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Podstawę ustalenia wysokości opłaty w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 271 ust. 4 Prawa wodnego oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 22.12. 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. 2017.2502). Zgodnie z przepis art. 271 ust.4 pkt., który stanowi, że wysokość opłaty stałej za za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażone w m3/s, odprowadzanych do wód. W dalszej części art. 271 stanowi, że: podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne wnosi opłatę stałą na rachunek bankowy Wód Polskich w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału (ust.6). Jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania tego obowiązku właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji (ust.7). Zaskarżenie decyzji, o której mowa w ust. 7, nie wstrzymuje jej wykonania (ust.8). W związku z tym, organ przyjął jednostkową stawkę opłaty w wysokości 2,50 zł na dobę za 1m3/s czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 365 dni, określonego w pozwoleniu wodnoprawnym i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,21 m3/s. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest jednak nie wysokość naliczonej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłaty stałej w kwocie 192 zł za wprowadzenie wód opadowych do potoku Stary w km 2+728 w ilości Q = 0,21 m3/s, pochodzących z pasa drogowego z drogi wewnątrzzakładowej w miejscowości Szczawnica, ale zasadność jej naliczenia w sytuacji, gdy wody opadowe z pasa wewnątrzzakładowej drogi leśnej odprowadzane są rowem wykonanym wzdłuż drogi z wylotem służącym do wprowadzania wody do potoku Stary. W ocenie strony skarżącej ani rów ani wylot służący do wprowadzenia wody do wód potoku Stary, określone w art. 16 Prawa wodnego jako urządzenia wodne nie stanowią system kanalizacji deszczowej, służącej do odprowadzania opadów atmosferycznych o czym stanowią cytowane przepisy art. 268 ust. 1 pkt 3 a) i art. 271 ust. 1 pkt 3 a) Prawa wodnego. Strona skarżąca zarzuca także naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzeprowadzaniu żadnego postępowania, które pozwoliłoby przyjąć, jak uczynił to organ w zaskarżonej decyzji, że została spełniona przesłanka z art. 268 ust. 1 pkt 3 a) ustawy tj. , że odprowadzanie wody spływającej z terenu przedmiotowej drogi z do potoku Stary za pośrednictwem rowu jest równoznaczne z odprowadzaniem tej wody ujętej w otwarty lub zamknięty system kanalizacji deszczowej. Organ natomiast nie zgadza się z tym stanowiskiem, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.. Podkreślić trzeba, że zgodnie z przytoczonym wyżej przepisami, w tym przepisami art. 35 ust. 3 pkt. 7 i art. 268 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo wodne ustalenie opłaty stałej związanej z odprowadzanej wód opadowych lub roztopowych wiąże się z uprzednim ujęciem tych w oznaczone rodzaje urządzeń wodnych, tzn. w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej. Przez systemy kanalizacji deszczowej rozumie się zbiór urządzeń wodnych, takich jak kanały, rowy, rury, kolektory, przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. W konsekwencji obowiązek opłaty za skutki opadów atmosferycznych, dotyczy ściśle określonych sposobów odprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ponieważ ustawodawca ograniczył zakres tego obowiązku do odprowadzania do wód – wód opadowych lub roztopowych wcześniej już ujętych w określone urządzenia wodne: kanalizacji deszczowej bądź systemy kanalizacji zbiorczej. Oznacza to zatem, że przy ustalaniu opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód konieczne jest uprzednie potwierdzenie, że są one ujmowane w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, a to z kolei wymaga stwierdzenia, że odpowiednie urządzenia wodne kanalizacji deszczowej bądź kanalizacji zbiorczej zostały legalnie wybudowane i oddane do użytku i funkcjonują realizując przypisaną im funkcję przechwytywania wód opadowych lub roztopowych i dalszego ich odprowadzania do wód. (por. M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018, s. 41). Brak tego rodzaju urządzeń wodnych, ujmujących uprzednio wody opadowe lub roztopowe zanim zostaną odprowadzone dalej do wód, nie pozwala przyjąć, że znajduje zastosowanie norma z art. 268 ust. 1 pkt 3, z której wynika obowiązek uiszczenia naliczonej przez organ opłaty. W ocenie Sądu z samego faktu, że określony podmiot odprowadza wody opadowe lub roztopowych do ziemi lub do wód nie wynika jeszcze obowiązek ponoszenia opłaty za ich odprowadzanie. Warunkiem koniecznym dla ustalenia takiej opłaty jest bowiem istnienie urządzeń wodnych składających się na otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej. Musi to się zatem odbywać nie powierzchniowo, ale przy pomocy urządzeń kanalizacyjnych, co czyni z ich istnienia warunek niezbędny dla ustalenia opłaty. Należy zauważyć, że o ile pozwolenie wodnoprawne jest źródłem danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, o tyle samo jego istnienie nie jest warunkiem wystarczającym do ziszczenia się przesłanek do określenia tej opłaty (por. wyrok WSA w Gdańsku z 1. 08. 2018 , sygn. akt II SA/Gd 297/18. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że strona skarżąca posiada pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego drogi leśnej do potoku Stary. Zezwolenie to wynika z decyzji wodnoprawnej Starosty Nowotarskiego z 2 września 2013 r znak OŚ.6341.1.76.2013.AS., przedłożonej do akt sądowych sprawy (k. 46). W punkcie I pozwolenia udzielono stronie skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie kaszyc drewnianych w korycie potoku Stary od km 2+730 do km 2+805 w m. Szczawnica, jednocześnie precyzując w uzasadnieniu decyzji, że "kaszyca drewniana likwiduje osuwisko drogi leśnej przy potoku Stary w ramach projektu: przeciwdziałanie skutkom odpływu wód opadowych na terenach górskich" Wyjaśniono, że planowana inwestycja ma na celu zabezpieczenie pow. zbocza doliny, na której jest położona droga leśna. W punkcie II decyzji udzielono pozwolenia na wprowadzenie wód opadowych do potoku Stary w km 2+728 w ilości Q=0,21m3/s, pochodzących z pasa drogowego z drogi wewnątrzzakładowej w miejscowości Szczawnica, a w punkcie III zgodę na likwidację wylotu wód opadowych do potoku stary w km 2+291. Należy zauważyć, że w treści pozwolenia wodnoprawnego zezwolono na realizację urządzenie określonego jako kaszyce, natomiast nigdzie nie wskazano, czy urządzenie to zalicza się do systemu kanalizacji deszczowej (otwartej lub zamkniętej), co ma w sprawie istotne znaczenie. Nie wskazano czy urządzenie nazwane kaszycą powstało, czy zostało odebrane oraz czy jest to urządzenie układu(systemu kanalizacji deszczowej. Oceniając powyższe, jak również brak innych ustaleń dotyczących zrealizowania sytemu kanalizacji deszczowej wykorzystywanej do odprowadzania przedmiotowych wody deszczowej należy przyjąć, że organ uchybił przepisom postępowania administracyjnego nakazującym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) Zasada ta znajduje uszczegółowienie w przepisach art. 77 §1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Jak bowiem wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy organ ograniczył się do ustalenia, że skarżący uzyskał pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych do potoku Stary w określonym miejscu i w określonej ilości, pochodzących z pasa drogowego z drogi wewnątrzzakładowej w miejscowości Szczawnica. Uznał też, że jest to wystarczające do ustalenia opłaty za taką usługę wodną, niezależnie od tego, czy faktycznie następuje odprowadzanie ww. wód opadowych do potoku Stary, a jeśli tak to czy odprowadzanie to obywa się przy pomocą istniejących urządzeń kanalizacji deszczowej. Tymczasem dla zastosowania konsekwencji prawnych w postaci nałożenia obowiązku opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód konieczne było i jest ustalenie, czy odprowadzane wody ujęte są w urządzenia wodne tworzące system kanalizacji deszczowej. Należy podkreślić, że brak ustaleń czy zostały zrealizowane urządzenia, które stanowią system kanalizacji deszczowej, przy pomocy którego zbierane są i odprowadzane przedmiotowe wody deszczowe do potoku Stary wyklucza nałożenie opłaty stałej za odprowadzanie wód. W konsekwencje nałożenie takiej opłaty w zaskarżonej decyzji należy uznać jako co najmniej przedwczesne. Dopiero poczynienie takich ustaleń, na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, umożliwi organowi ocenę, czy spełniona została przesłanka w postaci istnienia urządzeń kanalizacji deszczowej ujmujących wody opadowe lub roztopowe i umożliwi prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie opłaty stałej za usługę wodną określoną w art. 35 ust. 3 pkt 7 ustawy - Prawo wodne z 2017 r. Tylko jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Wyniki oceny materiału dowodowego muszą mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu trzeba też zaznaczyć, że zaprezentowana wykładnia ww. przepisów wiąże się z charakterem opłat za usługi wodne stanowiącymi daninę publiczną. W związku z powyższym zasadne jest stosowanie wykładni prawa zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki i stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony o czym stanowi przepis art. 7a § 1 k.p.a. Należy bowiem mieć także na uwadze, iż decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygane są na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa. W szczególności zasada ta powinna znaleźć zastosowanie w sytuacji gdy podstawą do ustalenia opłaty stałej było pozwolenie wodnoprawne wydane w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy - Prawo wodne z 2001 r., które nie przewidywały opłat za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych za pomocą urządzeń kanalizacji deszczowej lub kanalizacji zbiorczej (por. wyrok WSA w Gdańsku z 1.08. 2018 r. ) A z taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni powyższą oceną prawną i wskazania co do dalszego postępowania wynikające z niniejszego wyroku. W szczególności organ ustali czy powstały w ciągu przedmiotowej drogi leśnej powstało urządzenie, o którym mowa w punkcie I pozwolenie a wodnoprawnego z 2 września 2013 r. oraz co równie istotne czy urządzenie to stanowi element już istniejącej kanalizacji deszczowej. Decydujące znaczenie dla prawidłowego ustalenia zakwestionowanej opłaty stałej za odprowadzanie do wód wody opadowej zakłada bowiem istnienie systemu kanalizacji deszczowej otwartej bądź zamkniętej wzdłuż przedmiotowej drogi leśnej. Brak takiego systemu przesądza natomiast o tym, że taka opłata nie może być ustalona. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" p.p.s.a orzekł jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie II sentencji w oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego.