II SA/Kr 926/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Gmina W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody z dnia 16 czerwca 2016 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 3 listopada 2015r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania w kwocie [...] zł. Jednocześnie w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 16 czerwca 2016r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 3 listopada 2015r. wobec zaistnienia określonej w/w przepisem przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji, a to przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca gmina wyjaśniła, iż jako jednostka należąca do sektora finansów publicznych jest zobowiązana do zachowywania należytej staranności przy wydatkowaniu pieniędzy publicznych i wskazała, iż ustalone w/w decyzjami odszkodowanie zostało ustalone w sposób nieprawidłowy, w kwestionowanej i budzącej wątpliwości wysokości. Zarówno bowiem organ I instancji, jak i organ odwoławczy, przy ustalaniu przedmiotowego odszkodowania oparł się na operacie szacunkowym, sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego, który to operat - z uwagi na jego nieprawidłowe sporządzenie - nie powinien stanowić podstawy rozstrzygnięć wydanych przez w/w organy administracji publicznej. W konsekwencji - ustalona w oparciu o zawarte w opinii biegłego wnioski wysokość odszkowania nie jest niewątpliwa, a co więcej - ustalona wysokość odszkodowania została ustalona na poziomie nieadekwatnym do rzeczywistej wartości rynkowej nieruchomości, a zatem została zawyżona. Powyższe natomiast świadczy – zdaniem strony skarżącej - o zaistnieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, albowiem wykonanie w/w decyzji, tj. wypłata odszkodowania, przed merytorycznym rozstrzygnięciem skargi, może stanowić naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Ponadto w sytuacji uwzględnienia skargi mogą zaistnieć trudności w odzyskaniu wypłaconych pieniędzy. Poza tym konieczność wypłaty odszkodowania w wysokości ustalonej w/w decyzjami, a która to wysokość jest sporna niewątpliwie skutkuje utratą środków finansowych na cele określone wcześniej w uchwale budżetowej (skutkiem zaś powyższego może być niemożliwość ich zrealizowania i paraliż wykonywania zadań własnych), a także wpływa negatywnie na płynność finansową gminy. Ponadto wypłata odszkodowań jest wydatkiem bieżącym, a zatem gmina nie może na ten cel zaciągać żadnych zobowiązań. Wobec powyższego należy zdaniem strony skarżącej uznać, iż - mając na względzie ustaloną wysokość odszkodowania - interes publiczny przemawia za wstrzymaniem wykonania przedmiotowych decyzji. Dodatkowo strona skarżąca zwróciła uwagę, że interes prywatny właściciela nie ucierpi, gdyż spór toczy się jedynie o wysokość przyznanego odszkodowania, a nie o uprawnienie do jego otrzymania. |Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: | |Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016r., poz. 718| |- zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § | |3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi | |niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3| |p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie, na | |skutek uwzględnienia skargi, akt ten zostanie wzruszony. Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie zmierza więc do zastosowania przez sąd | |wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. | Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż obowiązek wykazania w/w przesłanek w całości ciąży na wnioskodawcy, który powinien przedstawić we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i poprzeć je wszelkimi możliwymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Na aprobatę zasługuje teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Skarżący powinien wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Dla wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie wystarczy okoliczność, że zaskarżona decyzja będzie miała pewne konsekwencje w postaci zmiany dotychczas istniejącego stanu. Ponadto należy wyjaśnić, że ustawodawca w żaden sposób nie wiąże wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że wniosek Gminy W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem argumenty przedstawione przez wnioskodawcę nie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Wprawdzie strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podała na czym, w jej ocenie, miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże twierdzenia te są ogólnikowe, gołosłowne i w żaden sposób nie zostały wykazane, ani nawet uprawdopodobnione. Wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie pieniężne, jest ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać zwrotu wypłaconego odszkodowania. Dlatego wskazywane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ogólnikowe twierdzenia, że mogą zaistnieć trudności w odzyskaniu wypłaconych pieniędzy, są pozbawione racji. Nie może również stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu argument, iż wypłata odszkodowań jest wydatkiem bieżącym, a zatem gmina nie może na ten cel zaciągać żadnych zobowiązań. Gmina W. mogła przewidzieć, iż powstanie po jej stronie obowiązek wypłaty odszkodowania i stworzyć na ten cel odpowiednią rezerwę w swoim budżecie. Gmina wskazała, że konieczność wypłaty odszkodowania w wysokości ustalonej zaskarżonymi decyzjami, a która to wysokość jest sporna, skutkuje utratą środków finansowych na cele określone wcześniej w uchwale budżetowej (skutkiem zaś powyższego może być niemożliwość ich zrealizowania i paraliż wykonywania zadań własnych), a także wpływa negatywnie na płynność finansową gminy. Należy podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek danych obrazujących jej obecną sytuację finansową. Nie wskazała, jakich celów określonych wcześniej w uchwale budżetowej, ani jakich zadań własnych nie będzie mogła zrealizować wskutek wykonania zaskarżonych decyzji. Nie wykazała także, by wypłata odszkodowania w kwocie [...] zł mogła zagrozić budżetowi gminy, czy by mogła mieć realnie negatywny wpływ na płynność finansową gminy. Należy zauważyć, że do wniosku o wstrzymanie wykonania nie dołączono jakichkolwiek dokumentów, czy oświadczeń, choćby np. skarbnika gminy. Zawarte w uzasadnieniu wniosku, niepoparte żadnymi danymi i dowodami oraz ogólnikowe twierdzenia dotyczące skutków faktycznych wykonania zaskarżonych decyzji uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie, w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., gołosłownych twierdzeń strony skarżącej. Mając powyższe na względzie, skoro strona skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała, że takie podstawy zachodzą, dlatego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.