II SA/Kr 93/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję nr 568/2025 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 października 2025 r. znak: WOB.7721.262.2025.JKUT w przedmiocie nałożenia obowiązku rozbiórki oddala skargę. Jak wynika z dalszych ustaleń faktycznych, w dniu 10 sierpnia 2022 r. PINB wydał decyzję nr 166/22 znak: NB.5160.5.43.2018.AT, którą na podstawie art. 48 ust. 1 upb nakazał "inwestorowi PPHU [...]" M. S. rozbiórkę urządzenia rozrywkowego "[...] o wymiarach 5,05x9,70m (w tym części urządzenia wystającego poza obrys platformy około 2,10m) o powierzchni zabudowy 48,98m2 zlokalizowanego na platformie składającej się z dwóch niskopodłogowych naczep dwuosiowych połączonych ze sobą konstrukcją stalową z wypełnieniem betonem wraz z schodami o wymiarach 4,93x2,30m zlokalizowanymi od strony północno-wschodniej obiektu wykonanego na działce nr ewid. [...] obr [...] w Z. wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi, tj.: budynku kas zlokalizowanego w północnej części działki o wymiarach 2,15x2,30m, słupów oświetleniowych zlokalizowanych w narożnikach działki — 4 sztuki wraz z instalacją elektryczną" (k. 60-61 akt PINB). Po rozpatrzeniu odwołania inwestora od ww. decyzji PINB, organ odwoławczy decyzją nr 88/2023 [pic]z dnia 28 lutego 2023 r. (znak: WOB.7721.421.2022.JKUT) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (k. 69-72 akt PINB).[pic] Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji wezwaniami z dnia 22 maja 2023 r. znak: [pic]NB.5160.5.43.2018.AT na podstawie art. 50 § 1 Kpa wezwał inwestora: P. M. S. oraz właściciela działki nr [...] Obr[...] w Z.: P. A. G. do złożenia wyjaśnień w sprawie w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 75, 77 akt PINB). Odpowiadając na wezwanie PINB, P. A. G. w piśmie z dnia 29 maja 2023 r. wskazał: "Nie udzielałem zgody na dysponowanie nieruchomością nr ewidencyjny [...] Obr. [...] położoną w miejscowości Z. na cele budowlane Panu M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą PPHU "[...] Wyraziłem zgodę na ustawienie samochodu lub przyczep mobilnych na terenie dzierżawy i zobowiązałem dzierżawcę do uzyskania zezwoleń wymaganych prawem z tytułu działalności, którą prowadzi". Jednocześnie do ww. pisma dołączono kopię umowy dzierżawy z dnia 1 stycznia 2023 r. (k. 80-86 akt PINB). Z kolei P. M. S. pismem z dnia 1 czerwca 2023 r. poinformował: "dysponuję nieruchomością położoną w Z. działka nr ewidencyjny [...] Obr. [...] związaną z ustawieniem mobilnego ,,[...] na podstawie umowy dzierżawy działki zawartej z właścicielem nieruchomości Panem A. G. (k. 88 akt PINB). W dniu 9 lipca 2024 r. PINB przeprowadził oględziny w sprawie, w toku których "utrwalono na dokumentacji fotograficznej obecny stan nieruchomości. Po porównaniu dokumentów z ostatniej kontroli ustalono, iż od strony zachodniej nieruchomości wykonana została instalacja fotowoltaiczna zamieszczona na elementach konstrukcyjnych stalowych profilach 60x60mm przyspawanych do ram przyczepy, ilość paneli fotowoltaicznych 9, częściowo konstrukcja stalowa pod panele zamocowana do istniejących ogrodzeń. Przedmiotowa konstrukcja stalowa pod panele fotowoltaiczne zamocowana została na podwoziu przyczepy (...) Przedmiotowa przyczepa posadowiona jest na elementach betonowych i żwirze. Przedmiotowa przyczepa nie jest trwale związana z gruntem" (k. 97-114 akt PINB). Po zapewnieniu ustalonym stronom postępowania ich gwarancji procesowych wynikających z art. 10 Kpa w związku z art. 61 § 4 Kpa (vide: zawiadomienie z dnia 12 sierpnia 2024 r. znak: NB.5160.5.43.2018.AT, k. 115 akt PINB), organ I instancji dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego, a następnie w dniu 15 lipca 2025 r. wydał skarżoną decyzję nr 176/25 znak: NB.5160.5.43.2018.AT, którą na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 2 upb nakazał inwestorowi P. M. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą PPHU "[...]" rozbiórkę obiektu tymczasowego — urządzenia rozrywkowego "[...]" wraz z urządzeniami towarzyszącymi, zlokalizowanego na działce nr [...] Obr. 5 w Z. (k. 123-125 akt PINB). Pismami z dnia 1 sierpnia 2025 r. P. M. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PPHU "T. " działający osobiście oraz przez pełnomocnika adw. E. K.-K. wniósł odwołanie od decyzji PINB nr 176/25 z dnia 15 lipca 2025 r. znak: NB.5160.5.43.2018.A - odwołanie zostało złożone w terminie wynikającym z art. 129 § 1 Kpa. Organ I instancji, przekazując ww. odwołanie do MWINB stwierdził brak przesłanek do zastosowania przepisu art. 132 Kpa (k. 7-18 akt WINB). Na wstępnym etapie postępowania odwoławczego, MWINB wezwaniem z dnia 28 sierpnia 2025 r. WOB.7721.262.2025.MGRA na podstawie art. 64 § 2 Kpa wezwał adw. E. K.-K. "do uzupełnienia braku formalnego złożonego odwołania z dnia 1 sierpnia 2025 r. (data wpływu do PINB - 8 sierpnia 2025 r.) poprzez przedłożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa (zgodnie z art. 33 § 3 Kpa), z którego wynikać będzie umocowanie adw. E. K.-K. do działania w imieniu P. M. S. przed Małopolskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie w postępowaniu odwoławczym znak: WOB. 7721.262.2025" (k. 19-20 akt WINB). Za pismem z dnia 22 września 2025 r. P. M. S. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PPHU "[...]" działający przez pełnomocnika adw. E. K.-K. uzupełnił brak formalny odwołania przesyłając pełnomocnictwo z dnia 1 sierpnia 2025 r. (k. 23-28 akt WINB). Organ odwoławczy dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy [pic]administracyjnej w granicach zakreślonych treścią zaskarżonej decyzji, badając tak prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego w oparciu o akta sprawy PINB (znak: NB.5160.5.43.2018.AT (karty 1-131)). W toku postępowania odwoławczego MWINB dokonał sprawdzenia prawidłowości przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania. Wówczas organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie co do zasady krąg stron winien być ustalony w oparciu o wskazania zawarte w art. 28 Kpa, który stanowi, że "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Krąg podmiotów legitymujących się interesem prawnym w niniejszym postępowaniu winien więc z zasady obejmować inwestora i właściciela nieruchomości zabudowanej spornym obiektem, a także właścicieli nieruchomości sąsiednich, których prawa i obowiązki mogą być kształtowane w efekcie objęcia tych gruntów sferą oddziaływania samowoli budowlanej. Organ I instancji za strony postępowania słusznie uznał więc inwestora, właściciela działki nr [...] Obr[...] w Z. oraz właścicieli działek sąsiednich nr [...] Obr. [...] w Z.. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, iż krąg stron został w realiach niniejszej sprawy zdefiniowany w sposób prawidłowy i pozostaje tożsamy w postępowaniu odwoławczym. Z uwagi na obowiązującą od dnia 19 września 2020 r. nowelizację ustawy Prawo budowlane, na mocy z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy — Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. I organ odwoławczy zastosował w brzmieniu dotychczasowym. Z uwagi na fakt, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed terminem określonym w art. 39 ww. ustawy, "Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 5 pkt 2 lit. b w zakresie art. 7 ust. 8g2 i 8g5, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia " oraz, iż postępowanie prowadzone jest w trybie art. 48 upb zastosowanie w niniejszej sprawie niezakończonej decyzją ostateczną znalazły również przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie PINB uczynił zrealizowane bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej urządzenie rozrywkowe — "[...]", zlokalizowany na działce nr [...] Obr[...] w miejscowości Z.. W oparciu o poczynione ustalenia faktyczne, organ I instancji doszedł do przekonania, że sporny obiekt (tymczasowy obiekt budowlany) stanowi samowolę budowlaną o znamionach określonych w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia organu I instancji odnoszące się do dokonanej kwalifikacji przedmiotowych robót budowlanych były co do zasady prawidłowe. Bacząc na podstawę prawną zaskarżonej decyzji należy w tym miejscu wyjaśnić, iż przez budowę obiektu budowlanego w myśl art. 3 pkt 6 upb organ odwoławczy uznał "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". W przedmiotowej sprawie ustalono, że inwestor: P. M. S. prowadzący działalność, gospodarczą pod firmą PPHU "[...]" posadowił na działce nr [...] Obr. [...] w miejscowości Z. tymczasowy obiekt budowlany — tzw. [...] służący świadczeniu usług rozrywkowych [pic]wraz z urządzeniami towarzyszącymi niezbędnymi do użytkowania przedmiotowego obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, opis obiektu zawarty w protokole oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną obrazują przeznaczenie obiektu ( funkcja [pic]rozrywkowa, którą potwierdzają m.in. biletowane wejścia do obiektu — vide: wydruk że strony [...], k. 31 akt WINB), jego wielkość, konstrukcję oraz sposób posadowienia na gruncie — brak fundamentów i trwałego związania z gruntem (przyczepy ciężarowe połączone elementami stalowymi i betonem posadowione na podłożu z płyt betonowych). Zwrócić należy również uwagę na określony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności [pic]Gospodarczej RP rodzaj działalności gospodarczej wykonywanej przez firmę PPHU "[...]" M. S. [pic]tj. działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki (wydruk — k. 32 akt WINB). Posadowiony na działce nr [...] Obr. 5 w Z. obiekt zlokalizowany na naczepach ciężarowych połączonych ze sobą elementami stalowymi z wypełnieniem betonem, z uwagi na funkcję rozrywkowo-rekreacyjną jaką z całą pewnością pełni, [pic]jest budowlą będącą jednocześnie urządzeniem rozrywkowym (tymczasowym obiektem budowlanym, zgodnie z art. 3 pkt 5 upb). MWINB przyznał rację organowi I instancji w takim zakresie, iż sporny obiekt budowlany, ze względu na pełnioną funkcję oraz sposób osadzenia na gruncie, należało zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez MWINB, przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany, posadowiony był na działce nr [...] Obr. [...] w Z. już w marcu 2018 r. (vide: protokół [pic]z kontroli z dnia 23 marca 2018 r., k. 4-7 akt PINB), nie uzyskano przed tym pozwolenia na budowę, zamiar budowy nie został także zgłoszony właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. MWINB wskazał, że nie można zakwalifikować przedmiotowego obiektu tymczasowego do kategorii określonej w art. [pic]29 ust. 1 pkt 12 upb, dla których budowy wystarczające, jest zgłoszenie. Nie został bowiem rozebrany lub [pic] przeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu, co stanowi warunek konieczny do uznania go za tymczasowy obiekt budowlany nie wymagający pozwolenia na budowę. Jak zważył organ odwoławczy: skoro wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I Instancji prowadził postępowanie w sprawie legalności [pic]przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 48 upb: "Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. I pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym technicznobudowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót. Organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszym przypadku działka nr [...] obr. [...] w miejscowości Z., w obszarze zabudowanym spornym obiektem, zgodnie z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Ś. Z." (dalej: mpzp), zatwierdzonym uchwałą Nr VII/90/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2016 r., poz. 7075), znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 6.KS — tereny komunikacji, dla których ustalono przeznaczenie terenu (§ 11 pkt 24 mpzp): 1. przeznaczenie podstawowe terenu – parkingi, place postojowe; 2. przeznaczenie dopuszczalne – zieleń urządzona, ciągi komunikacyjne, obiekty budowlane infrastruktury technicznej; 3. zakaz realizacji budynków; 4. zakaz realizacji wolnostojących tablic reklamowych, z wyjątkiem znaków informacyjnych (...). Jak wynika z ustaleń MWINB, tymczasowy obiekt budowlany służący do świadczenia usług rekreacyjno-rozrywkowych nie zawiera się w ww. wyliczeniu obiektów budowlanych, które według mpzp mogą zostać zrealizowane w północnej części działki nr [...] obr. [...] w Z.. Tym samym ustalenia planu w zakresie odnoszącym się do zasad zagospodarowania przedmiotowego terenu wykluczają możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego jako nieobjętego katalogiem wyjątków dopuszczonych przez plan do realizacji na spornym terenie. W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości kwestia, że nie było możliwości wdrożenia trybu legalizacji przedmiotowej inwestycji w trybie przewidzianym w art. 48 ust. 2 i 3 upb. Skoro nie ziściła się podstawowa przesłanka dopuszczalności legalizacji samowoli budowlanej w postaci zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 48 ust. 2 upb), obligowało to organ I instancji do nakazania rozbiórki spornego obiektu zgodnie z art. 48 ust. 1 upb. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu (wraz z urządzeniami i obiektami towarzyszącymi) jako zrealizowanego bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy nadmienił również, że "wykonanie rozbiórki nie musi polegać wyłącznie na rozebraniu obiektu na poszczególne elementy i jego fizycznym unicestwieniu. To, na czym polega rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 ustawy – Prawo budowlane, zależy od rodzaju obiektu i sposobu jego wykonania, a rozbiórka może polegać na usunięciu obiektu z określonego miejsca, a nie na rozebraniu na części lub zniszczeniu" (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1389/11). MWINB podkreślił, że organ I instancji prawidłowo ustalił również podmiot zobowiązany do wykonania rozbiórki, wskazując, iż krąg podmiotów zobowiązanych do wykonania czynności nakazanych w decyzji na podstawie art. 48 upb, w niniejszej sprawie reguluje art. 52 upb w brzmieniu: "Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". W związku z powyższym MWINB uznał, że PINB miał uzasadnione podstawy po wydania decyzji nakazującej na podstawie art. 48 ust. I pkt I upb P. M. S., jako inwestorowi i właścicielowi obiektu budowlanego rozbiórkę obiektu tymczasowego — urządzenia rozrywkowego "[...]" wraz z urządzeniami towarzyszącymi i instalacjami, zlokalizowanego na działce nr [...] Obr. 5 w Z., zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odnosząc się do uwag podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu, organ odwoławczy podkreślił, iż w uzasadnieniu decyzji wskazane zostały motywy faktyczne i prawne, jakimi kierował się MWINB przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy oraz stanowiące odpowiedź na Kwestie podnoszone w odwołaniu (w szczególności w zakresie kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania) nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym organ odwoławczy uznał, że zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przez organ I instancji przepisy prawa oraz ich wykładnia nie budzą wątpliwości. Podsumowując powyższe rozważania, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie stwierdził, iż wydana przez PINB skarżona decyzja nr 176/25 z dnia 15 lipca 2025 r., znak: NB.5160.5.43.2018.AT, odpowiada prawu. Wobec powyższego organ odwoławczy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, zobligowany był do utrzymania ww. decyzji w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę decyzję wniósł M. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PPHU "[...]", zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, 77, 80, 107 § 1 i § 3 Kpa, polegające na: a) braku zapewnienia ochrony interesów prawnych strony – Skarżącego, b) braku zbadania całokształtu okoliczności sprawy, c) braku podjęcia działań w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego istotnego dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy; 2. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez wydanie decyzji o treści jak wyżej i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 15 lipca 2025 r., nr 176/25, znak sprawy: NB.5160.5.43.2018.AT, dotkniętej uchybieniami wskazanymi w odwołaniach od niej. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 3 ustawy – Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że urządzenie rozrywkowe "[...]" jest tymczasowym obiektem budowlanym, podczas gdy obiekt ten nie odpowiada definicji tymczasowego obiektu budowlanego określonej w powołanym przepisie. Powołując się na powyższe, M. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PPHU "[...]", zaskarżył w całości decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 października 2025 r. (znak: WOB.7721.262.2025.JKUT) oraz decyzję ją poprzedzającą, tj. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia 15 lipca 2025 r. nr 176/25, znak sprawy: NB.5160.5.43.2018.AT. nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu, wnoszącą o uchylenie jej w całości, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono i rozwinięto zarzuty zawarte w odwołaniu złożonym w administracyjnym toku instancji, koncentrując się przede wszystkim na tym, iż zdaniem skarżącego obiekt którego dotyczy nakaz rozbiórki nie jest obiektem tymczasowym w rozumieniu Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie, niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji nakazującą rozbiórkę obiektu zakwalifikowanego przez organy jako obiekt tymczasowy – urządzenie rozrywkowe ,,[...]", wykonany bez wymaganej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd stwierdza, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., oraz art. 80 K.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Organy obu instancji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sposób odpowiadający standardowi wynikającemu z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., dokonując następnie oceny całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 80 K.p.a. Ustalenia faktyczne poczyniono, nie ograniczając się jedynie do jednego wybranego dowodu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w których akcentował znaczenie dowodu z dokumentu – decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nr 174/21 z dnia 08.07.2021 r., lecz w oparciu o bezpośrednie czynności kontrolne przeprowadzone 16 maja 2022 r. przez upoważnionych pracowników PINB wraz z dokumentacją dołączoną do protokołu kontroli, mającej miejsce w trakcie oględzin na działce [...] obr[...] w Z., które potwierdziły wcześniejsze ustalenia, dotyczące charakteru i przeznaczenia przedmiotowego obiektu. W ocenie Sądu, w realiach sprawy brak zatem podstaw do przyjęcia, że organy niedostatecznie zebrały materiał dowodowy albo oceniły go w sposób dowolny. Sąd nie podziela argumentacji, iż urządzenie będące przedmiotem decyzji organu II instancji nie jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego, a to z uwagi na szczególny charakter urządzenia rozrywkowego [...]", który – zdaniem Skarżącego – winien być zakwalifikowany w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, a konkretnie art. 2 pkt 50 tejże ustawy. W świetle przepisów ustawy Prawo budowlane i utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych cecha tymczasowości wynika z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego. Nie ma w tym wypadku znaczenia fakt, iż obiekt stanowi dwie połączone ze sobą przyczepy dwuosiowe i wykazuje charakter mobilny – gdyż w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy istotne jest to, że ,,D. mi" użyty został faktycznie jako trwała konstrukcja, służąca za pomieszczenie rozrywkowe. Zważyć należy również, w ślad za wyrokiem NSA z dnia 31 sierpnia 2005 r., o sygn. akt. OSK 1922/04, iż: "Budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (art. 5 pkt 6 Prawa budowlanego), przy czym nie ulega wątpliwości, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu może polegać na usytuowaniu w określonym miejscu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć na przykład takich obiektów budowlanych (budowli) jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, barakowozy. Tak więc to, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, a następnie przeniesiony i usytuowany w innym miejscu, nie może uzasadniać wniosku, że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określony miejscu. W takim przypadku wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu polega na usytuowaniu obiektu w określonym miejscu z zamiarem korzystania z niego. Określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po usytuowaniu jej w określonym miejscu z uwagi na jej przeznaczenie i sposób użytkowania.". W przedstawionym stanie faktycznym znaczenie ma sposób korzystania z obiektu, który nadaje mu przymiot specyficznego przeznaczenia, przesądzającego o charakterze danej budowli. Sąd uznaje za prawidłową przyjętą przez organy kwalifikację obiektu budowlanego ,,[...] [...] jako obiektu tymczasowego i nie znajduje podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 3 ustawy Prawo budowlane oraz błędnej wykładni tejże ustawy. Należy podkreślić, że definicja tymczasowych obiektów budowlanych została zawarta w art. 3 pkt 5 PrBud. Stanowi ona, iż za tymczasowy obiekt budowlany należy uznać "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". W ww. definicji ustawodawca wyróżnił zatem dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Po pierwsze, jest nim obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidzianym do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Jak już wskazano, cecha tymczasowości wynika w tym przypadku z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego. Po drugie, jest nim obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Przy czym trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie musi oznaczać stałości takiego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia obiektu od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się także, że o możliwości zakwalifikowania danego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego decyduje przede wszystkim cel, w jakim ów obiekt został umieszczony na danej działce oraz okres funkcjonowania na niej (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 4/14, wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08). Podkreślić należy również, że zawarte w art. 3 pkt 5 upb wyliczenie obiektów ma charakter przykładowy. Do tego rodzaju obiektów mogą być zatem zaliczane także inne obiekty budowlane, o analogicznych właściwościach. Ponadto tymczasowy obiekt budowlany może być zarówno budynkiem, budowlą jak i obiektem małej architektury. Tym samym tymczasowy obiekt budowlany nie stanowi oddzielnej kategorii obiektów budowlanych, są to jedynie obiekty budowlane o pewnej cesze. Obiekty te cechuje zgodnie z art 3 pkt. 5 upb brak trwałego połączenia z gruntem lub konstrukcja umożliwiająca ich przeniesienie w inne miejsce. Cecha tymczasowości wynika w tym przypadku z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego. W ocenie Sądu okoliczności ustalone w toku kontroli i oględzin, w tym istnienie platformy składającej się z dwóch niskopodłogowych naczep dwuosiowych, połączonych ze sobą dodatkową konstrukcją stalową, gdzie poziom naczep (konstrukcja stalowa) została wypełniona betonem, a całość tworzy jedną platformę, na której umocowano konstrukcję stalową szkieletu obiektu budowlanego przedstawiającego (w formie) "[...]", potwierdzają, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem tymczasowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że decydującym kryterium zakwalifikowania wykonanego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych, obok spełnienia przesłanek z art. 3 ustawy Prawo budowlane jest zamierzona i realizowana funkcja obiektu, a nie wyłącznie technologia jego wykonania czy nazwa przyjęta przez stronę (tak w wyroku NSA w sprawie o sygn. II OSK 1809/18). W szczególności na charakter obiektu i realizowane przez niego funkcje wskazuje stopień zaawansowania wykończenia budowli od wewnątrz i zewnątrz oraz fakt, iż na terenie obejmującym oględziny znajdowały się dodatkowo: obiekt drobnokubaturowy pełniący funkcję kasy [pic]i monitoringu oraz w północno-zachodniej części działki obiekt drobnokubaturowy pełniący funkcję gospodarczą (...). Dodatkowo w narożnikach wykonane są słupy oświetleniowe o wysokości około 5,30m (...). W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, opis obiektu zawarty w protokole oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną obrazują przeznaczenie obiektu (funkcja [pic]rozrywkowa, którą potwierdzają m.in. biletowane wejścia do obiektu — vide: wydruk że strony internetowej [...], k. 31 akt WINB), jego wielkość, konstrukcję oraz sposób posadowienia na gruncie — brak fundamentów i trwałego związania z gruntem (przyczepy ciężarowe połączone elementami stalowymi i betonem posadowione na podłożu z płyt betonowych). Zwrócić należy również uwagę na określony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności [pic]Gospodarczej RP rodzaj działalności gospodarczej wykonywanej przez firmę PPHU "[...]" M. S. [pic]tj. działalność wesołych miasteczek i parków rozrywki (wydruk — k. 32 akt WINB). Posadowiony na działce nr [pic][...] w Z. obiekt zlokalizowany na naczepach ciężarowych połączonych ze sobą elementami [pic]stalowymi z wypełnieniem betonem, z uwagi na funkcję rozrywkowo-rekreacyjną jaką z całą pewnością pełni, [pic]jest budowlą będącą jednocześnie urządzeniem rozrywkowym (tymczasowym obiektem budowlanym, zgodnie z art. 3 pkt 5 upb). Sąd przychyla się w powyższym zakresie do argumentacji MWINB, iż sporny obiekt budowlany, ze względu na pełnioną funkcję oraz sposób osadzenia na gruncie, należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez MWINB, przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany był posadowiony na działce nr [...] obr[...] w Z. już w marcu 2018 r. (por. protokół z kontroli z dnia 23 marca 2018 r., k. 4–7 akt PINB). Bezsporne pozostaje przy tym, że przed jego realizacją nie uzyskano pozwolenia na budowę, ani też nie dokonano zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Sąd podziela stanowisko MWINB, iż przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować do kategorii, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane, dla której wystarczające jest dokonanie zgłoszenia. Warunkiem uznania obiektu za tymczasowy, niewymagający pozwolenia na budowę, jest bowiem jego rozbiórka lub przeniesienie w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy wskazanego w zgłoszeniu. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, albowiem obiekt nie został usunięty ani przeniesiony w przewidzianym terminie. W konsekwencji należy uznać, że obiekt został zrealizowany z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa budowlanego. W tych okolicznościach słusznie zatem organ nadzoru budowlanego podjął postępowanie w przedmiocie legalności przedmiotowego obiektu. Należy podkreślić, że organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, nie ograniczając się do weryfikacji dokumentów administracyjno-budowlanych, lecz dokonując ustaleń w terenie oraz pozyskując informacje od właściwych organów dotyczące braku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę lub braku zgłoszenia. Ponadto samo zakwestionowanie ustaleń organu nie jest wystarczające. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że jeżeli organ wyprowadził ustalenia ze stanu faktycznego, to ich zakwestionowanie wymaga kontrdowodu strony, czego skarżący nie uczynił. Za taki kontrdowód nie można uznać subiektywnej oceny skarżącego (tak w wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygn. VII SA/Wa 840/23). W realiach sprawy skarżący nie przedstawił jakichkolwiek przekonujących dowodów, które pozwalałyby przyjąć, że przedmiotowa budowla nie jest obiektem tymczasowym. Ponadto, Skarżący nie uzasadnia dostatecznie swego stanowiska w zakresie, w jakim przedstawia twierdzenie, iż nawet obiekty, które mogą wykazywać cechy obiektów tymczasowych, nie muszą stanowić obiektów tymczasowych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Skarżący nie popiera także żadnym dowodem swojej tezy o szczególnym charakterze urządzenia rozrywkowego ,,[...] który to fakt podnosi jako zasadniczy w swym uzasadnieniu. Skarżący nie wykazuje wobec tego dostatecznie, iż charakter urządzenia ,,[...]" przedstawia się inaczej niż w twierdzeniach zawartych w zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdza ponadto naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. ani art. 8 K.p.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego (jak i decyzji organu I instancji) obejmuje przedstawienie ustalonego stanu faktycznego, wskazanie przeprowadzonych dowodów oraz wyjaśnienie podstawy prawnej i motywów rozstrzygnięcia. W szczególności organy odniosły się do kwestii zasadniczej, tj. kwalifikacji budowli jako obiekt tymczasowy oraz konsekwencji niezgłoszenia budowli i nieuzyskania pozwolenia na budowę. Taki sposób uzasadnienia umożliwia kontrolę sądowoadministracyjną i nie narusza standardu wynikającego z art. 107 § 3 K.p.a., ani też zasady zaufania z art. 8 K.p.a. Sam fakt, że strona prezentuje odmienną ocenę prawną, nie przesądza o wadliwości uzasadnienia. Ponadto zaznaczyć należy, iż organy zbadały, wykazały i należycie uzasadniły w sposób zgodny z prawem wszystkie przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązku rozbiórki w przedmiotowej sprawie. Skarżący w tym zakresie w złożonej skardze nie formułował zarzutów, poza tymi , które zostały przedstawione i rozważone, jak wyżej. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.