II SA/Kr 931/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym prawy ze skargi M.K. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich skargę oddala M.K., ur. [...].1930r., wystąpił w 1997 r. do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z wnioskiem o przyznanie mu uprawnień osoby represjonowanej. Swój tytuł do takich uprawnień oparł na okoliczności, że w 1949r. został zatrzymany przez Urząd Bezpieczeństwa, a następnie aresztowany i skazany przez Sąd Powiatowy w B. na 6 miesięcy. Wnioskodawca podał, że przyczyną skazania był jego udział meczu piłkarskim reprezentacji Szkoły Przysposobienia do Zawodu nr [...] w M., której był uczniem, z drużyną P.B. Po meczu doszło do bójki i zatrzymania uczniów szkoły. Do wniosku dołączono oświadczenia trojga świadków i kopie wielu pism oraz innych dokumentów. Zarząd Wojewódzki Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych w K. odmówił udzielenia wnioskodawcy rekomendacji. Decyzją z dnia [...].06.2000, nr [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie, działając na podstawie art. 22 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. jedn. Dz.U., 1997, Nr 142, póz. 950 z późn. zmianami), omówił przyznania uprawnień kombatanckich M.K. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentów, które mogłyby w sposób wiarygodny potwierdzić fakt jego aresztowania i uwięzienia i spełniania wymagań dla uznania za osobę represjonowaną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o kombatantach... . Dowodami nie mogą być oświadczenia świadków, którzy sami nie posiadają uprawnień kombatanckich. Wniosek nie spełnia także wymogu art. 8 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, który nakazuje wnioskodawcy przedstawienie decyzji Prezesa Sądu Okręgowego potwierdzającej, iż aresztowanie i uwięzienie miało bezpośredni związek z walką o suwerenność i niepodległość. Wnioskodawca nie przedstawił wspomnianej decyzji, mimo wezwania go przez Urząd. Organ uznał zatem wniosek za nieudokumentowany, czego wymaga art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach... i niezawierający rekomendacji. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M.K. stwierdził, że stara się o otrzymanie decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. i wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu jej dostarczenia. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie w dniu 28.07.2000r. wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu 21.01.2003r. M.K. zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów o podjecie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu tego wniosku podał, że uzyskanie od prezesa sądu okręgowego potwierdzenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o kombatantach, okazało się niemożliwe. Wnioskodawca powołał się na oświadczenia powołanych przez siebie świadków i przywołał zasadę swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 75 i 77 k.p.a. Powołał się też na orzecznictwo NSA dotyczące tej zasady. W dniu 7.08.2003r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów wydał postanowienie, w którym odmówił podjęcia zawieszonego postępowania uznając, że nie ustały przyczyny jego zawieszenia. Później, w dniu 15.06.2004r. uchylił własne postanowienie z [...].08.2003r. i podjął postępowanie, zawieszone postanowieniem z dnia [...].7.2000 r. W dniu [...].06.2004r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów wydał decyzję nr [...], w której, działając na podstawie art. 127 § 3 w zawiązku z 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o kombatantach... (t. jedn. z 2002 r., Nr 42, póz. 371) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 14.06.2000r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że strona nie przedłożyła decyzji prezesa sądu okręgowego, o której mowa w art. 8 ust. 2 pkt l ustawy o kombatantach. Wobec jej braku, dokumenty przedstawione przez stronę w toku postępowania są niewystarczające do uznania, że strona podlegała represjom, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy. O konieczności przedłożenia takiej decyzji strona była informowana w trakcie postępowania, ale zażądała merytorycznego rozpatrzenia sprawy bez tej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów, jak również poprzedzającej jej decyzji tego samego organu. Skarżący opisał okoliczności swojego aresztowania i skazania, podkreślając ich polityczne tło i bezprawny charakter. Zdaniem skarżącego, te okoliczności powinny być wystarczające do przyznania mu uprawnień kombatanckich. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów wniósł o jej oddalenie. Równocześnie, organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w trybie uproszczonym, na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej: p.p.s.a. (Dz.U., Nr 153, póz. 1270). Skarżący, zawiadomiony o powyższym wniosku, zgodził się z nim. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę w trybie uproszczonym na zasadzie art. 120 p.p.s.a., zważył, co następuje: Jak wynika z wniosku M.K. domaga się on przyznania mu uprawnień osoby represjonowanej na podstawie art. 4 ust. l pkt 4 ustawy o kombatantach... Dla osiągnięcia tego celu wymagane jest udowodnienie przez skarżącego, że przebywał w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania w latach 1944-1956, na podstawie przepisów wydanych przez władze polskie, przez sądy powszechne, wojskowe i specjalne albo w latach 1944-1956 bez wyroku - za działalność polityczną bądź religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość. Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 1) ustawy o kombatantach..., na wniosek osoby zainteresowanej prezes sądu okręgowego, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. a), potwierdza okoliczność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4. Ze sposobu sformułowania powołanych wyżej przepisów ustawy wynika, że potwierdzenie okoliczności skazania przez prezesa sądu okręgowego jest niezbędną przesłanką przyznania uprawnień na podstawie art. 4 ust. l pkt 4 ustawy o kombatantach. Inne dowody są niewystarczające. W niniejszej sprawie skarżący, mimo starań, nie był w stanie uzyskać potwierdzania przez prezesa sądu okręgowego okoliczności, że był skazany w warunkach wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o kombatantach. W tej sytuacji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów nie miał podstaw o wydania decyzji o przyznaniu uprawnień kombatanckich M.K. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem obowiązującego prawa. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.