II SA/Kr 933/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski ( spr. ) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004r. sprawy ze skargi J.P. i A.P. na decyzję Wojewody z dnia 17 marca 2000r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz J.P. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...].1999 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 28 i art.87 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A.P. , pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami energii elektrycznej, wody, kanalizacji, szczelnego dołu wybieralnego, studni kopanej, zbiornika na gaz płynny wraz z przyłączem i instalacją wewnętrzną, drogi dojazdowej "wraz z mostkiem przy ul. [...] w K. - działka Nr. 1 ; 2 ;3 - obr.[...] pod warunkiem uzyskania przez właściciela działki Nr. 1 w terminie do dnia 25.09.2000 r. ustanowienia służebności przejazdu przez działkę Nr. 2 stanowiącą własność Skarbu Państwa i Nr. 3 stanowiącą własność Gminy K. ". W decyzji postanowiono, że "nie dopełnienie powyższych warunków spowoduje wygaśnięcie niniejszej decyzji zgodnie z art.162 par.1 p-kt 2 k.p.a". Na skutek odwołania W.M. , Wojewoda , decyzją z dnia [...]03.2000 r. (znak: [...]) uchylił zaskarżoną decyzję "w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla Pana A.P. zam. K. , ul. [...], zamierzenia budowlanego : droga dojazdowa wraz z mostkiem przy ul.[...] w K. - działki Nr 2 ; 3 -obr.[...] , pod warunkiem uzyskania przez właściciela działki 1 w terminie do dnia 25.09.2000 r. ustanowienia służebności przejazdu przez działkę Nr 2 stanowiącej własność Skarbu Państwa i Nr 3 stanowiącej własność Gminy K. Nie dopełnienie powyższych warunków spowoduje wygaśnięcie niniejszej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 162, par. l, pkt 2 k.p.a." i w tym zakresie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ W.M. jako nowy właściciel działki 4 obr. [...] w swoim odwołaniu wymienia decyzję nr [...] lecz odnosi się do jej części wspólnej t.j. drogi dojazdowej z mostkiem, o której mowa w decyzji nr [...]. W sprawie w której wydano decyzję nr [...] W.M. jest stroną postępowania "pomimo, że w rozdzielniku decyzji byli ujęci poprzedni właściciele, którym decyzja została doręczona. Z uwagi na to, że decyzji do chwili obecnej nie nadano klauzuli ostateczności, sprzeciw Pana W.M. dotyczący budowy drogi dojazdowej z mostkiem potraktowano zgodnie z zasadą, iż nie można w sprawach wątpliwych działać na niekorzyść strony, jako odwołanie od decyzji". 2/ zaskarżona decyzja w części dotyczącej drogi dojazdowej z mostkiem na działkach Nr 2 (stanowiącej własność Skarbu Państwa) i 3 (stanowiącej własność Gminy K. ) została wydana z naruszeniem art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego 1994 r., bowiem inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania tym terenem na cele budowlane. Znajdujące się w aktach zezwolenia na czasowe zajęcie części dz. 2 i 3 nie są takimi dokumentami. Ponadto jak wynika z załączonej do akt decyzji znak: [...], z dnia [...]1999 r. wydanej z up. Prezydenta Miasta K. -inwestor posiada dojazd do drogi publicznej. 3/ pozostała część decyzji - obejmująca zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane na działce Nr 1 - jest prawidłowa bowiem inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji WziZT, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a dokumentacja projektowa została wykonana przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, normami i zasadami wiedzy technicznej. Inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli J.P. i A.P. i wnosząc o jej uchylenie w części zarzucili, że decyzja narusza art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., bowiem inwestorzy otrzymali zezwolenia na czasowe "zajęcie" dz.ewid. 2 i 3 i na podstawie tych zezwoleń dokonali szeregu kosztownych nakładów na budowę dojazdu przez "mostek". Sprawa o ustanowienie służebności toczy się przed Sądem Rejonowym dla K –P . W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł jej o oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że prawo do dysponowania nieruchomością może mieć także charakter obligacyjny, ale z tego uprawnienia musi wynikać zakres uprawnienia na tyle szeroki, iż uprawnia on osobę ubiegającą się o pozwolenie na budowę do zabudowy gruntu a właściciela do ograniczenia się w wykonywaniu swoich uprawnień właścicielskich. Znajdujące się w aktach sprawy zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, nie mogą stanowić podstawy do uznania, że inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Wywód skargi jest wprawdzie nie uzasadniony ale zgodnie z art. 134 p.o.p.s.a. Sąd nie jest związany granicami skargi i zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. W sprawie istotne jest ustalenie przedmiotu odwołania. Odwołanie W.M. według jego treści ma dotyczyć sprawy oznaczonej znakiem: [...], w której to sprawie wydano decyzję nr [...]. Organ odwoławczy rozpoznaje natomiast odwołanie od decyzji nr [...], podnosząc w uzasadnieniu, że "W.M. jako nowy właściciel działki 4 obr. [...] w swoim odwołaniu wymienia decyzję nr [...] lecz odnosi się do jej części wspólnej t.j. drogi dojazdowej z mostkiem, o której mowa w decyzji nr [...]". Organ bez wyjaśnienia stanowiska odwołującego domniemuje, że odwołuje się on decyzji [...] Takiego domniemania organ nie może zastosować. Jeżeli powziął wątpliwość co do przedmiotu odwołania winien zwrócić się do odwołującego aby ten zadecydował co jest przedmiotem jego odwołania. Wyjaśnienia będzie także wymagała terminowość złożenia odwołania od decyzji nr [...] Z akt sprawy można wyprowadzić wniosek, że decyzja nr [...] z dnia [...] .10.1999 r. organu I instancji, doręczona została m.in. J. i M.W. , H.S. w dniu [...] .11.1999 r. Z aktu notarialnego może wynikać , że w dniu 9.09.1999 r., J.W. i M.W. i H.S. sprzedali W.M. i dz.ewid. 4 (w aktach sprawy jest tylko skserowana pierwsza strona aktu notarialnego). Nie ma dowodu aby decyzję organu I instancji doręczono W.M. , a są dowody doręczenia jego poprzednikom. Odwołanie W.M. wpłynęło w dniu [...].02.2000 r. i jeżeli miałoby dotyczyć decyzji nr [...] - rozważenia wymaga czy zostało złożone w terminie, czy też co najwyżej mogło być po wyjaśnieniu sprawy potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania. Bez wyjaśnienia tych kwestii może dojść do sytuacji podważenia decyzji ostatecznej co narusza ład systemu prawnego przez naruszenie stabilności ostatecznej decyzji. Skoro więc, kontrola sądowa wykazywała zaskarżona decyzja, narusza prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" oraz art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.