II SA/Kr 937/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Wójt Gminy Z. decyzją znak [...] , Nr [...] wydaną [...] października 2010 r. na podstawie art. 104 w zw. z art. 155 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił ustalenia na rzecz M.B. warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z budową wjazdu oraz budową sieci infrastruktury technicznej: woda, gaz, prąd na dz. nr 1 , 2 lub 3 w R. " W uzasadnieniu organ stwierdził, że działka nr 1 w R. , na której planuje się przedmiotową inwestycję, nie jest obecnie objęta planem miejscowym. Dlatego też konieczne było zbadanie, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na uwadze zapisy art. 86 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozpoczęto procedurę ustalenia warunków zabudowy w oparciu o dyspozycje art. 59 i 61 ustawy. Organ zaznaczył, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków, zawartych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodał, że zgodnie z ogólną zasadą, jaką jest wolność zagospodarowania przestrzennego osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości może ją zagospodarowywać o tyle dowolnie, o ile mieści się to w granicach obowiązującego prawa. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o warunkach zabudowy jest więc zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Następnie organ wskazał, że wyznaczył wokół działki nr 1 w R. obszar analizowany, by przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego ustalono w odległości ok. 240 metrów od granic działki nr 1 w R. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego przeprowadzono wizję w terenie oraz analizę złożonej dokumentacji, w tym także podkładów mapowych, z których wynika, że działka będąca przedmiotem wniosku stanowi część dużego kompleksu terenów niezabudowanych. Dalsza analiza prowadzona w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji miała na celu zbadanie dyspozycji art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zdaniem organu pierwszej instancji planowana inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego pozostawałaby w wyraźnej sprzeczności z istniejącym w sąsiedztwie ładem przestrzennym – tak zwanym sąsiedztwem urbanistycznym, w którym występuje wyłącznie funkcja terenów leśnych, rolnych, nieużytków a także terenów boiska sportowego wraz z szatniami dla zawodników. Inwestycja planowana jest do realizacji na terenie [...] Parku Krajobrazowego oraz w bezpośrednim sąsiedztwie rezerwatu przyrody "[...]". Przedmiotowa inwestycja jest planowana do realizacji w granicach projektowanej otuliny rezerwatu. Lokalizowanie zabudowy w sąsiedztwie rezerwatu (w obszarze jego otuliny krajobrazowej), nieodwracalnie zmieni charakter przestrzeni otwartej o istotnych wartościach krajobrazowych oraz doprowadzi do niekorzystnych zmian w środowisku przyrodniczym. Zgodnie z powyższym, zezwolenie na lokalizację zabudowy w tym miejscu stałoby w sprzeczności z celami, dla których został powołany [...] Park Krajobrazowy oraz stanowiłoby zagrożenie dla rezerwatu przyrody "[...]" i jego głównego celu .ochrony jakim jest ochrona walorów widokowych, także w jego otulinie. Lokalizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego stoi w sprzeczności z dotychczasową funkcją terenu opisanego powyżej i jednocześnie nie daje się z nią pogodzić. Oczywistym jest, iż charakter planowanej inwestycji (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) różni się od charakteru zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym. W kontekście powyższego organ uznał, że planowana inwestycja stanowiłaby zmianę charakteru miejsca powodując zakłócenie zastanych relacji przestrzennych. Zebrany materiał dowodowy, oględziny w terenie i przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna nie pozwalają na przyjęcie, że planowana przez Inwestora inwestycja kontynuować będzie cechy zastanego układu urbanistycznego. A zatem w przedmiotowej sprawie warunek wynikający z dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być uznany za spełniony w zakresie sposobu pozwalającego na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. M.B. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc w terminie odwołanie i żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący przytoczył treść z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że ten ostatni przepis wskazuje na przesłanki dopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca. Skarżący wskazał, że inwestycja posiada zapewnienia o dostawie mediów, które są wystarczające dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przypomniał, że warunki końcowe można jedynie otrzyma przez wykazaniem się tytułu prawnego do inwestycji, a o warunki zabudowy może stara się każdy, nawet nie będący właścicielem terenu. Dalej M.B. – cytując orzecznictwo sądów administracyjnych – podniósł, że ratio legis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ochrona ładu przestrzennego. Ma on na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia. Zdaniem skarżącego sporna inwestycja nie zmieniałaby charakteru miejsca, gdyż byłaby to zabudowa związana z produkcją rolną oraz formą i architekturą, nawiązywałaby do zabudowy sąsiedniej. Brak również ingerencji w istniejącą zieleń i ukształtowanie terenu. Zabudowa zintegrowana będzie z krajobrazem, z utrzymaniem zieleni istniejącej na w/w obszarze. Działki sąsiednie, które są dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak [...] działając na podstawie przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 z późn. zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium omówiło dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, przytoczyło również treść art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodało również, że sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium zaznaczyło, że w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji istotne znaczenie mają ustalenia analizy urbanistyczno - architektonicznej. Obszar analizowany został w rozpatrywanej sprawie wyznaczony zgodnie z powyższymi wymogami. Z kolei w analizie urbanistyczno - architektonicznej dokonano w szczególności ustaleń w przedmiocie charakterystyki terenu, na którym planowana jest realizacja przedmiotowej inwestycji. Ustalono, że działka wskazana we wniosku jako przeznaczona pod zabudowę kubaturową jest niezabudowana. Jednakże jako okoliczność istotną ustalono, że wolne od zabudowy mieszkaniowej są również działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji, a także wszystkie inne działki w obszarze analizowanym. W obszarze tym znajdują się wyłącznie jako obiekty towarzyszące funkcji sportu- związane z istniejącą tam funkcją sportową (boisko sportowe) - szatnie dla zawodników. Obszar analizowanym jest całkowicie wolny od zabudowy o funkcji mieszkaniowej. Budynki mieszkalne i inne uwidocznione na mapie znajdują się już poza granicami wyznaczonego obszaru analizowanego, ponadto w znacznym oddaleniu do terenu objętego wnioskiem. Zatem ze względu więc na brak w obszarze objętym analizą zabudowy mieszkaniowej, nie ustalono cech zabudowy w obszarze analizowanym, tj. linii zabudowy, formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz poszczególnych wskaźników i parametrów kształtowania zabudowy. Wobec powyższego w ocenie Kolegium wyprowadzone na podstawie sporządzonej w sprawie analizy urbanistyczno - architektonicznej wnioski, znajdują uzasadnienie w świetle poczynionych ustaleń. Organ odwoławczy dodał też, że zaskarżonej decyzji nie można również postawić zarzutu uznaniowości. Przyjęta przez organ pierwszej instancji ocena stanu faktycznego sprawy, jak też konkluzja w przedmiocie braku sąsiedniej działki zabudowanej zostały potwierdzone w materiale dowodowym sprawy. Kolegium podkreśliło też, że zasada dobrego sąsiedztwa uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego. Przy braku działki sąsiedniej odpowiadającej wymaganiom, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe. M.B. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zażądał uchylenia decyzji organów pierwszej i drugiej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący odwołał się do treści art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że art. 61 ust. 1 wymienia przesłanki dopuszczalności wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ale także okoliczności, które organ może badać przy prowadzeniu postępowania w tego rodzaju sprawach. W odmowie wydania decyzji organ drugiej instancji powołał się na brak podobnej zabudowy zlokalizowanej w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji jednak w rzeczywistości w sąsiedztwie znajdują się budynki gospodarcze, garaże oraz budynki użyteczności publicznej klubu sportowego, który uzyskał decyzje o warunkach zabudowy. Planowana jest budowa domu jednorodzinnego, który będzie związany z produkcja rolną. Projektowana jest zieleń niska i wysoka (zieleń urządzona) z rekreacją. Działki sąsiednie, które są dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nowa zabudowa także nie będzie wiernym odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej w zakresie funkcji, jest jednak kontynuacją parametrów, cech i wskaźnika zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. Planowana inwestycja obejmująca "Budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z budową wjazdu oraz budową sieci infrastruktury technicznej: woda, gaz, prąd na dz. nr 1, 2 lub 3 w R. " nie zmieniałaby charakteru miejsca, gdyż byłaby to zabudowa związana z produkcją rolna oraz formą i architekturą, nawiązywałaby do zabudowy sąsiedniej. Brak również ingerencji w istniejącą zieleń i ukształtowanie terenu. Zabudowa zintegrowana będzie z krajobrazem, z utrzymaniem zieleni istniejącej na w/w obszarze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Na wstępie należy zaznaczyć, że ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w wypadku łącznego spełnienia przesłanek, wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Pierwszym z nich (art. 61 ust. 1 pkt 1) jest wymóg, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2, teren musi mieć dostęp do drogi publicznej, zaś – jak wynika z art. 61 ust. 1 pkt 3 - istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, ma być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 teren nie może wymagać uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, chyba że albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; ponadto decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 5. Stosownie do art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Zgodnie z delegacją ustawową, zawartą w art. 61 ust. 6 i ust. 7 ustawy, przepisy wykonawcze określają sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Stosownie do § 3 ust. 2, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej wyznaczyły obszar analizowany, którego granice zostały określone zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Następnie przeprowadziły analizę, mającą na celu ustalenie, czy spełnione zostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy, przewidziane w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie jej wyników uznały, że nie doszło do kumulatywnego ustalenia wszystkich tych przesłanek, co uniemożliwiało wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ustalenia faktyczne, poczynione przez organy administracji publicznej obu instancji. Wynika z nich, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To zaś wykluczało wydanie decyzji, ustalającej warunki zabudowy zgodne z wnioskiem inwestora. W analizie istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu organ pierwszej instancji wziął pod uwagę własność terenu, klasyfikację gruntów, uwarunkowania ekofizjograficzne i ukształtowanie obszaru, jego uzbrojenie, dostępność komunikacyjną oraz funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu. Wójt Gminy Z. wskazał, że istniejąca w terenie analizowanym zabudowa to obiekty towarzyszące funkcji sportu, tj. szatnie dla zawodników. Na tej podstawie słusznie uznał, że w obszarze analizowanym przeważa funkcja związana z gospodarką rolną, nieużytki, a także funkcja sportowa. Nie występuje natomiast zabudowa mieszkaniowa. Zasadnie organ przyjął, że brak zabudowy mieszkaniowej na działkach, położonych w obszarze analizowanym nie pozwala na określenie cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie uzależnia możliwość ustalenia warunków zabudowy od istnienia przynajmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która byłaby zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. W sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne obejmuje realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym nie istnieje żadna działka, zabudowana obiektem o tej samej, czyli mieszkaniowej, funkcji, nie można przyjąć, by przesłanka wymieniona w art. 61 ust. 1 ustawy została zrealizowana. Podzielić należy zatem stanowisko Wójta Gminy Z. , że planowana inwestycja nie będzie kontynuacją cech istniejącego już układu urbanistycznego. Nie ma zatem racji skarżący, który podnosi że działki sąsiednie, które są dostępne z tej samej drogi publicznej, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. M.B. wskazywał w skardze, że nowa zabudowa nie będzie wiernym odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej w zakresie funkcji, jest jednak kontynuacją parametrów, cech i wskaźnika zabudowy istniejącej w sąsiedztwie. Parametry, cechy i wskaźnik zabudowy mają oczywiście znaczenie przy kształtowaniu warunków zabudowy. Niemniej jednak mieszkaniowy charakter planowanego obiektu oznacza, że miałby on funkcję zupełnie inną, niż dotychczasowa istniejąca w obszarze analizowanym. W takim wypadku nie można mówić o kontynuacji funkcji zabudowy, istniejącej już na działkach sąsiednich. Organy administracji publicznej nie dostrzegły jeszcze jednej okoliczności, która zdaniem Sądu stanowiła również samodzielną podstawę wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jak wskazano wyżej, jedną z przesłanek ustalenia warunków zabudowy jest istnienie bądź projektowanie uzbrojenia terenu, wystarczającego dla zamierzenia budowlanego (art. art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W myśl art. 61 ust. 5 warunek ten uznaje się za spełniony również wówczas, gdy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Z materiału dowodowego, zebranego w sprawie nie wynika, aby uzbrojenie terenu było projektowane. W analizie urbanistyczno-architektonicznej organ ustalił, że działka nie jest uzbrojona w media, umożliwiające realizację planowanej inwestycji. W aktach administracyjnych znajdują się co prawda "warunki przyłączenia" wystawione przez [...] S.A. (dostawcę energii elektrycznej) oraz "warunki techniczne przyłączenia wodociągowego i kanalizacyjnego" wydane przez Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych sp. z o.o. w Z. . Stanowią one jedynie informację na temat możliwości uzbrojenia terenu i warunków, na jakich jego wykonanie jest możliwe. Nie są jednak formą zagwarantowania wykonania uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy również nie został spełniony. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.