II SA/Kr 937/18

Kraków, dnia 25 września 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na uchwałę Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. postanawia: odrzucić skargę. Skarżący pismem z dnia 19 czerwca 2018r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r., o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz 1592 z późn. zm.) wskazując na swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały z uwagi na stanowiący jego własność teren działki ewid. nr [...] obr. [...] w Z., zakwalifikowanego w studium do kategorii OC1A - strefa centralna, teren miejski zieleni urządzonej, podczas gdy nieruchomość powinna zostać zakwalifikowana do kategorii MW - teren zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej, albo M/U - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej - zgodnie z charakterem tej nieruchomości. Wg skarżącego naruszone zostały jego prawa wynikające z art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane. W drodze zaskarżonej uchwały (oraz powiązanego z nią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) ograniczone zostało jego prawo własności do dz. ewid. nr [...] obr. [...] w Z., uniemożliwiono korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, np. poprzez jej zabudowanie zgodnie z odrębnymi przepisami, w sytuacji gdy sąsiadujące z dz. ewid. nr [...] nieruchomości prywatne nie zostały przez Gminę Z. zaliczone do terenów zieleni miejskiej, a przez to możliwe jest ich racjonalne wykorzystywanie, czym naruszono zasadę równego traktowania. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na to, iż skarżący nie wykazał naruszenia jego interesu prawnego, względnie o oddalenie. Wg organu Studium zawiera takie określenie kierunków zagospodarowania, które są bardziej liberalne względem działki skarżącego w zakresie dopuszczalności zabudowy niż obowiązujący na tym terenie w okresie 1994 -2003 r. plan miejscowy. Dowodem na to są przyjęte w oparciu o zaskarżone studium, ustalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]", zgodnie z którym działka ewid. nr [...] obr. [...] położona jest w terenach zieleni urządzonej, oznaczonych symbolem l.ZP, z przeznaczeniem podstawowym terenów - park miejski. Zgodnie z § 6 ust 4 pkt 5 powyższego planu obowiązuje zakaz rozbudowy i nadbudowy, istniejących obiektów, w tym obiektów o cechach zabytkowych pokazanych na rysunku planu, za wyjątkiem budynku o cechach zabytkowych zlokalizowanego w terenie l.ZP i [...] Rozbudowa budynków nie może przekroczyć całkowitej wysokości 12 metrów oraz 50% powierzchni zabudowy istniejących budynków. Obowiązuje przy rozbudowie budynku o cechach zabytkowych zlokalizowanego w terenie l.ZP uwzględnienie obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej jako przedłużenie linii wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku 6 od strony terenu 6.KP oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku od strony terenu [...] Zaskarżona uchwała nie może naruszać interesu prawnego, poprzez ukształtowanie jej treści niezgodnie z wskazywanymi przez skarżącego przepisami ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ustawa ta nie obowiązywała w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały, a przedmiotowe studium zostało uchwalone w oparciu o przepisy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast poprzednio w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z dnia 17.11.1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] póz. 232 z dnia 10.12.1994 r), który stracił ważność z dniem 31.12.2003 r. powyższa działka położona była, w terenie l ZP - tereny zieleni urządzonej. Przeznaczenie podstawowe obejmowało skwery, parki z niekubaturowymi urządzeniami sportu, turystyki i rekreacji. Dopuszczono użytkowanie, remontowanie, modernizowanie i przebudowywanie istniejących budynków nie stanowiących samowoli budowlanych pod warunkiem, że ich kubatura nie zostanie powiększona o więcej niż 10% oraz wymianę substancji istniejących budynków nie stanowiących samowoli budowlanych, jedynie w przypadku ich zniszczenia z przyczyn losowych (klęski żywiołowe, pożary itp.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.–określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 6 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt. 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na to, że zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżącego. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990r., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że uchwała stanowiąca Studium to akty kierownictwa wewnętrznego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W doktrynie trafnie wskazuje się, że nienormatywność studium powoduje, iż jego postanowienia co do zasady nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej. Mając jednak na uwadze, że treść studium w znacznym zakresie determinuje ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) należy stwierdzić, że mimo braku bezpośredniego przełożenia regulacji studium na prawną sytuację obywateli (a w szczególności właścicieli nieruchomości), nie można bezwzględnie zakładać braku jakiegokolwiek oddziaływania studium na sferę uprawnień i obowiązków jednostki. Podkreśla się przy tym, że jedynym środkiem prawnej ochrony podmiotów wobec ustaleń gminnego studium, które poprzez wpływ na treść planu miejscowego w sposób pośredni wpływa na ich sytuację prawną jako właścicieli lub użytkowników wieczystych, jest skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ale jest to w zasadzie środek potencjalny, którego wykluczyć nie można, ale który będzie mógł odnieść skutek wyjątkowo, albowiem skarżący nie zdoła w zasadzie wykazać, że uchwała w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy - akt wewnętrzny - narusza jego interes prawny lub uprawnienia (T. Bąkowski, Komentarz do art. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, [w:] T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, Z. Niewiadomski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 88). Uchwałę dotyczącą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie należy zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zważywszy, że w orzecznictwie i doktrynie przeważa szerokie pojęcie sprawy z zakresu administracji publicznej. Tym samym uchwała w sprawie Studium, jako akt z zakresu administracji publicznej może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. Do rozważenia pozostaje zatem, czy skarżący wykazał, że interes prawny lub uprawnienie mu przysługujące, zostało zaskarżaną uchwałą naruszone. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Niesporne jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, że skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W uzasadnieniu wyroku NSA w Warszawie z dnia 31 maja 2017 roku, sygn. II OSK 2298/15, wskazano, że w przypadku skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. badanie legitymacji strony skarżącej wymaga ustalenia nie tylko istnienia po jego stronie interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Jak natomiast wskazano w piśmiennictwie: "Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Natomiast rozpoznając merytorycznie skargę, sąd ocenia, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę (zarządzenie) organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Organ gminy działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego mu uznania i o ile uznania tego nie nadużywa, nieuwzględnienie wezwania do usunięcia zarzucanego naruszenia nie może później skutkować stwierdzeniem przez sąd nieważności stosownej uchwały rady gminy" (Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 808)." W orzecznictwie przedstawiono też poglądy, które precyzują warunki, których łączne spełnienie dają podstawę do próby skutecznego wywiedzenia naruszenia interesu prawnego przez kierunkowe zapisy studium. Wskazano po pierwsze, że aby można było stwierdzić, że uchwała w przedmiocie studium w jakikolwiek sposób ingeruje w treść prawa własności strony skarżącej, musiałaby ona wykazać, że jej skutkiem doszło do zasadniczej zmiany przeznaczenia tego terenu w studium i powiązanych z nią nakazów i zakazów, która to zmiana wiązałaby się z ograniczeniem możliwości wykonywania prawa własności w przypadku uchwalenia planu. Po drugie, uchwała w zakresie tej zmiany musiałaby ściśle wiązać przyszły plan, bez możliwości żadnego luzu decyzyjnego. Po trzecie wreszcie, w momencie wniesienia skargi, plan zawierający zapisy o treści zgodnej ze "związaniem" określonym w studium, musi być już uchwalony. Jedynie bowiem wówczas, owo "pierwotne źródło zapisów planu", jakim jest studium, oddziaływuje bezpośrednio na interes danej osoby poprzez zapis planu, którego jest niejako przyczyną i emanacją. Bowiem na skutek podjęcia samej uchwały w sprawie Studium, ze względu na charakter norm kierunkowych określających przeznaczenie terenów (norma – zasada) - w rzeczywistości przed uchwaleniem planu nie ulega zmianie przeznaczenie jakichkolwiek działek. Wszystkie powyżej poglądy Sąd w składzie rozpoznającym niniejsze sprawy w całości podziela, a przywołane wyżej rozstrzygnięcia i poglądy sądów administracyjnych, mają istotny wpływ na zakres rozpoznania niniejszej sprawy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, z treści skarg i okoliczności sprawy nie wynika, aby w wyniku przyjęcia przez Radę Miasta Z. uchwały nr [...] z dnia 15 grudnia 1999r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, co jest warunkiem przyjęcia skargi do jej merytorycznego rozpoznania. Przechodząc do okoliczności sprawy, wskazać należy, że skarżący w przedmiocie naruszenia interesu prawnego, podnosił kwestię przeznaczenia w studium jako terenów zieleni miejskiej, przez co uniemożliwiono korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, np. poprzez jej zabudowanie zgodnie z odrębnymi przepisami. W tym zakresie wskazać należy, że organ planistyczny trafnie wskazuje, że Studium zawiera takie określenie kierunków zagospodarowania, które są bardziej liberalne w zakresie dopuszczalności zabudowy niż obowiązujący na tym terenie w okresie 1994 -2003 r. plan miejscowy. Działka nr [...] obr. [...] zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. znajduje się w strefie centralnej - OC, której dominującą funkcją jest funkcja usługowa (ogólnomiejskie centrum usługowe), z udziałem towarzyszącej funkcji mieszkaniowej i obsługi turystyki oraz znaczącym udziałem zieleni urządzonej, w obszarze OCI A, w wyznaczonych na rysunku studium terenach miejskiej zieleni urządzonej. Najistotniejsze dla ustalenia w projekcie planu przeznaczenia terenów, ustalenia studium strefie OCI, to: - ochrona historycznej struktury przestrzennej wraz z istniejącymi obiektami zabytkowymi i innymi, stanowiącymi dobra kultury oraz ochrona istniejących zespołów zieleni, w tym zadrzewień; ochrona obiektów obejmuje przeprowadzanie remontów modernizacyjnych, z ewentualnymi zmianami funkcji tych obiektów, przy preferencjach wykorzystania ich zgodnie z dominującą funkcją strefy OC oraz z dostosowaniem standardów użytkowych i wyposażenia tych obiektów do współczesnych potrzeb, a w szczególności: - na terenie "podwyższonej ochrony wartości kulturowych" ("A") - konserwowanie i rewaloryzowanie historycznego układu przestrzennego i jego elementów, ze szczególnym uwzględnieniem ciągu ul. [...], - utrzymanie, ochrona substancji o wartościach kulturowych i powiększenie istniejącego cmentarza, z zachowaniem jego strefy ochronnej, - wprowadzanie i utrzymywanie zieleni publicznej, w tym: - utrzymanie i uzupełnienie urządzenia istniejącego parku miejskiego (zieleń urządzona, miejsca zabaw dziecięcych, ogólnodostępne miejsca gier i zabaw), - odtworzenie zielonego otoczenia cieków - w miarę możliwości -jako zieleni publicznej, z pieszymi ciągami spacerowymi wzdłuż cieków, - odpowiednie kształtowanie zieleni w otoczeniu obiektów o wysokich wartościach kulturowych, w celu wyeksponowania tych obiektów oraz utrzymanie i wprowadzanie zieleni w otoczeniu zabudowy, z udziałem zadrzewień i zakrzewień, W poprzednio obowiązującym miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z dnia 17.11.1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] poz. 232 z dnia 10.12.1994 r), który stracił ważność z dniem 31.12.2003 r. powyższa działka położona była, w terenie l ZP - tereny zieleni urządzonej. Przeznaczenie podstawowe obejmowało skwery, parki z niekubaturowymi urządzeniami sportu, turystyki i rekreacji. Dopuszczono użytkowanie, remontowanie, modernizowanie i przebudowywanie istniejących budynków nie stanowiących samowoli budowlanych pod warunkiem, że ich kubatura nie zostanie powiększona o więcej niż 10% oraz wymianę substancji istniejących budynków nie stanowiących samowoli budowlanych, jedynie w przypadku ich zniszczenia z przyczyn losowych (klęski żywiołowe, pożary itp.). Brak jest zatem podstaw aby uznać, że dla danego obszaru (danej nieruchomości) ustalenia studium nie stanowią kontynuacji wcześniejszego sposobu zagospodarowania tego terenu, wprowadzając radykalnie odmienną funkcję, która wyznacza wiążąco przyszłe zagospodarowanie danego terenu, całkowicie odmienne od dotychczasowego. Ponadto ustalenia studium nie wprowadzają nowej funkcji zagospodarowania w przyszłości bez uzasadnienia i z pokrzywdzeniem dotychczasowego sposobu zagospodarowania. Dowodem na to są przyjęte w oparciu o zaskarżone studium, ustalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]", zgodnie z którym działka ewid. nr [...] obr. [...] położona jest w terenach zieleni urządzonej, oznaczonych symbolem l.ZP, z przeznaczeniem podstawowym terenów - park miejski. Zgodnie z § 6 ust 4 pkt 5 powyższego planu obowiązuje zakaz rozbudowy i nadbudowy, istniejących obiektów, w tym obiektów o cechach zabytkowych pokazanych na rysunku planu, za wyjątkiem budynku o cechach zabytkowych zlokalizowanego w terenie l .ZP i [...] Rozbudowa budynków nie może przekroczyć całkowitej wysokości 12 metrów oraz 50% powierzchni zabudowy istniejących budynków. Obowiązuje przy rozbudowie budynku o cechach zabytkowych zlokalizowanego w terenie l.ZP uwzględnienie obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej jako przedłużenie linii wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku 6 od strony terenu 6.KP oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą najdłuższą zewnętrzną ścianę istniejącego budynku od strony terenu [...] Nadto na działce ewid. nr [...] obr. [...] zlokalizowana jest willa murowana z l pół. XX w. W 2011 r. po uchwaleniu studium, powyższy budynek został wpisany do sporządzonej Gminnej Ewidencji Zabytków. Przedmiotowa nieruchomość stanowi część istniejącego historycznie zespołu parkowego. Jak już wskazano powyżej w poprzednio obowiązującym miejscowym przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z dnia 17.11.1994 r., działka położona była również w terenie l ZP - tereny zieleni urządzonej. Takie przeznaczenie tej nieruchomości obowiązywało w jeszcze wcześniejszych miejscowych planach. Zaskarżone studium nie wprowadza dla tego obszaru zatem nowych funkcji, które odbiegałyby zdecydowanie od faktycznego sposobu dotychczasowego użytkowania działki ewid. [...] obr [...] oraz takich zakazów, które ingerowałyby w znaczny sposób w istniejącą substancję miejską. Jak sam skarżący podnosi w skardze nieruchomość odseparowana jest od parku miejskiego ogrodzeniem, co powoduje, że nie ma ona charakteru ogólnodostępnego, stanowi natomiast część istniejącego zespołu zieleni parkowej. Zatem studium chroni istniejący na niej budynek wpisany po jego uchwaleniu do Gminnej Ewidencji Zabytków oraz istniejący zespół zieleni. Ustalenia studium nie przekreślają możliwości skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym mu prawem własności. Ochrona w studium dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, jest wymogiem ustawowym. Skarżący może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób wynikający m.in. z ustaleń sporządzonego na podstawie studium planu dla terenu l ZP - tereny zieleni urządzonej - może ją użytkować zgodnie z dotychczasowy przeznaczeniem (dopuszczono zachowanie istniejącego budynku), jak też dokonać rozbudowy istniejącego budynku, w zakresie uzgodnionym z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Kierunki zagospodarowania przestrzennego w obszarze dotyczącym działek skarżącego nawiązują do wcześniejszej funkcji terenu, którą nakazują utrzymywać, co oznacza - wbrew twierdzeniom skarżącego - że w procesie uchwalania studium wzięto po uwagę i uwzględniono dotychczasowe zagospodarowanie terenu, w tym należącej do skarżącego działki nr [...] obr [...]. Niezasadnie skarżący zarzuca organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego. Zatem z uwagi na to, że w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały, przeznaczenie działki skarżącego nie zmieniło się istotnie i następnie uchwalenie planu nie zmieniło istotnie aktualnej możliwości zagospodarowania, należy stwierdzić, że zaskarżone Studium jest zgodne z przepisami prawa i nie narusza interesu skarżącego. Natomiast kwestię możliwego zagospodarowania działki, w sposób w jaki skarżący sobie tego życzy, upatrując w tym kwestię wartości działek, czy inny sposób zagospodarowania działek sąsiednich, nawet na płaszczyźnie skargi na plan miejscowy, należałoby kwalifikować do interesu faktycznego, a nie prawnego. Podobnie w zakresie planowanych ewentualnych inwestycji, należy wskazać, że w obowiązującym porządku prawnym nie ma żadnego przepisu, czy to z zakresu planowania przestrzennego, czy prawa budowlanego, który w związku z wejściem w życie określonych postanowień studium, uniemożliwiłby skarżącym realizację planowanych inwestycji. Postanowienia studium nie są bowiem uwzględniane ani w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ani w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jedyny przepis, który reguluje kwestię wygaszenia decyzji, dotyczy wyłącznie decyzji o warunkach zabudowy i dotyczy pozostawania tej decyzji w sprzeczności z planem miejscowym (a nie studium). Na koniec wskazać należy, że podstawowa rola dokumentu jakim jest Studium to określenie polityki przestrzennej gminy, czyli ustalenie pewnych zamierzeń na przyszłość ("kierunków zagospodarowania"). Dokument jakim jest Studium oczywiście musi uwzględniać wyliczone przykładowo w art. 10 ustawy o planowaniu liczne i różnorodne istniejące uwarunkowania, czyli po prostu "stan faktyczny" istniejący w danej gminie. Wobec powyższego, jako ze skarżący nie wykazał naruszenia przysługującego mu interesu prawnego lub uprawnienia, skarga została odrzucona na podstawie art. 58 ust. 5a p.p.s.a.