II SA/Kr 938/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 938/15. Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2016 r. II SA/Kr 938/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie J. M. na postanowienie tego Sądu z dnia 9 października 2015 r. o odrzuceniu skargi. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 29 stycznia 2015 r. (akta sądowe, karta nr 129). W dniu 8 marca 2016 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) J. M. złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 stycznia 2016 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. W uzasadnieniu wniosku podał, że: postanowienie o odrzuceniu zażalenia odebrał w dniu 29 stycznia 2016 r. Tego dnia był na zwolnieniu lekarskim L4 i miał temperaturę 39,4. Rozerwał kopertę, na dole strony przeczytał coś o konieczności złożenia kasacji przez adwokata. Zakreślił w kalendarzu 30 dzień terminu do wysłania kasacji. Schował korespondencję i położył się. To była wyjątkowa grypa. Dopiero po 3 tygodniach doszedł do siebie. Przeczytał pismo z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jeszcze raz. Okazało się, że mógł złożyć tylko zażalenie i to w terminie 7 dni, które już upłynęły. Szkoda, że w dobie komputeryzacji Sąd w pouczeniu zamieszcza informacje o możliwych dalszych krokach dla wielu różnych wariantowych sytuacji, a nie tylko dla tej konkretnej aktualne zaistniałej. Informacja o kasacji i konieczności przygotowania jej przez adwokata nie dotyczyła skarżącego, ale skutecznie w połączeniu z gorączką wprowadziła go w błąd. Mimo wszystko 25 lutego 2016 r. skarżący przygotował zażalenie. Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. Sąd zwrócił się do skarżącego o przekazanie zwolnień lekarskich za okres od 29 stycznia 2016 r. do 5 lutego 2016 r. i od dnia 9 lutego 2016 r. do 12 lutego 2016 r. oraz udzielenia informacji co do stanu chorobowego skarżącego w okresie od 6 lutego 2016 r. do 9 lutego 2016 r. i po dniu 12 lutego 2016 r. Pismem z dnia 2 maja 2016 r. skarżący doręczył kopie zwolnień lekarskich i wyjaśnił, że przyjmowane w okresie od 29 stycznia 2016 r. do 19 lutego 2016 r. lekarska to: [...] max, a od dnia 13 lutego 2016 r. do 19 lutego 2016 r. skarżący wciąż chorował na grypę i ujawniły się pogrypowe objawy takie jak silny kaszel, bardzo duże osłabienie, temperatura do 37,6 stopni i kłopoty żołądkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "P.p.s.a.", pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej w postępowaniu procesowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Odwołanie się do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym we właściwym czasie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, a także brak pouczenia lub błędne pouczenie przez organ administracji o przysługujących stronie środkach zaskarżenia oraz terminach i sposobie ich wniesienia. Zgodnie z art. 88 P.p.s.a, spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie wnioskodawca złożył wniosek o przywrócenie terminu z naruszeniem siedmiodniowego terminu liczonego od ustania przyczyny uniemożliwiającej jego wniesienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że nie był w stanie dochować terminu do wniesienia zażalenia w terminie z powodu grypy i wywołanej złym stanem zdrowia pomyłki w obliczaniu terminu. Z obu przedstawionych zwolnień lekarskich wynika, że stan chorobowy skarżącego nie uzasadniał, aby skarżący w czasie choroby leżał. W obu zwolnieniach lekarskich wpisano w rubryce "15. Wskazania lekarskie" cyfrę 2 oznaczająca, że skarżący może chodzić. Również z wyjaśnień skarżącego nie wynika, aby przebyta przez niego choroba w okresie od 29 stycznia 2016 r. do 5 lutego 2016 r i od dnia 9 lutego 2016 r. do dnia 12 lutego 2016 r. miała charakter nadzwyczajny. Skarżący zażywał antybiotyk w okresie od – jak sam podaje – tylko od dnia 31 stycznia 2016 r. do dnia 6 lutego 2016 r. i ten okres pokrywa się z okresem zwolnienia lekarskiego od 29 stycznia 2016 r. do 6 lutego 2016 r. Kolejny antybiotyk zażywał zaś od dnia 13 lutego 2016 r. do 19 lutego 2016 r., a okres zwolnienia lekarskiego zakończył się dnia 12 lutego 2016 r. Tym samym należy stwierdzić, że po dniu 12 lutego 2016 r. skarżący w ogóle nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego. W ocenie Sądu nawet okres choroby nie stanowi w tym przypadku takiej przesłanki, która ma charakter szczególny i nadzwyczajny. Przy dołożeniu należytej staranności skarżący mógł sam znieść zażalenie, skoro w żadnym ze zwolnień lekarskich nie nakazano choremu leżenia. Skarżący mógł wreszcie wyręczyć się inną osobą umocowując ją do wniesienia zażalenia. Ponadto po dniu 12 lutego 2016 r. stan choroby ustał, a skarżący wysłał pismo zawierające zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopiero 8 marca 2016 r. (akta sadowe, karta nr 136), czyli 25 dni po upływie okresu choroby. Jak wynika z samego pisma skarżącego z dnia 2 maja 2016 r., całkowity stan choroby wraz z objawami pochorobowymi ustał z dniem 19 lutego 2016 r. Tym samym skarżący wnosząc dopiero w dniu 8 marca 2016 r. wniosek, przekroczył 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący nie podał przy tym żadnej przesłanki, która po dacie 19 lutego 2016 r. uniemożliwiała lub chociażby utrudniała złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego co do sposobu pouczenia o trybie i terminie zaskarżenia postanowienia sądu o odrzuceniu zażalenia. Jak wynika z akt sprawy (akta sądowe, karta nr 98) w pouczeniu o trybie i terminie zaskarżenia nie było żadnych zbędnych informacji sugerujących 30-dniowy termin do wniesienia innego środka zaskarżenia. Jedynie informacje które znalazły się w tym pouczeniu dotyczyły sposobu zaskarżenia konkretnego postanowienia i jedynie termin 7-dniowy był zawarty w tym pouczeniu. Sąd nie ocenia, jakie informacje zostały skarżącemu przekazane przez pracownika Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mają one bowiem znaczenia w tej sprawie. Jedynym sposobem kwestionowania prawidłowości ustalenia niedochowania terminu do wniesienia zażalenia było wniesienie kolejnego zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia. W tej sprawie, dotyczącej tylko przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, Sąd nie może oceniać poprzednich etapów sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarżący nie dochował terminu wynikającego z art. 87 § 1 P.p.s.a., to znaczy uchybił terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Termin ten wynosi 7 dni i liczony jest od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej. Z tych względów na podstawie art. 88 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji