II SA/Kr 941/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 28 kwietnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A. K.-P. i T. K. na odmowę zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej dofinansowania modernizacji ogrzewania w budynkach położonych przy ul. [...] [...] w K., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismami z dnia 29 grudnia 2016 r. (data wpływu do organu – 30 grudnia 2016 r.) A. K.-P. i T. K. zwrócili się do Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. z wnioskiem o przyznanie pomocy na modernizację ogrzewania budynków położonych przy [...] w K., jednocześnie wnosząc o zawieszenie postępowania w sprawie. Pismem z dnia 25 stycznia 2017 r., Dyrektor Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. powiadomił wnioskodawców – A. K. i T. K. o warunkach ubiegania się o dotację na modernizację ogrzewania. Pismem z dnia 27 lutego 2017 r., A. K. i T. K. wnieśli zażalenie "na odmowę zawieszenia postępowania" rozpoczętego przez nich w dniu 29 grudnia 2016 r. w sprawie modernizacji ogrzewania w budynkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na wstępie przytoczyło treść art. 134 i art. 144 k.p.a., a następnie wskazało, że podstawową przesłanką, która powinna zostać zweryfikowana w pierwszej kolejności, zanim organ odwoławczy przystąpi do merytorycznego rozpatrzenia środek zaskarżenia jest formalnoprawna skuteczność jego wniesienia. Podkreślono bowiem, że odwołanie (zażalenie) musi dotyczyć aktu administracyjnego konkretyzującego prawa i obowiązki stron (decyzji administracyjnej lub postanowienia), powinno być złożone z zachowaniem ustawowego terminu, a nadto pochodzić od strony (ewentualnie podmiotu na prawach strony). Organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył przy tym, że niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać, zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Wskazano, że do przyczyn przedmiotowych zaliczyć można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego, wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych, a także nieistnienie w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym, w sytuacji, gdy czynność organu nie jest decyzją, lecz czynnością materialno-techniczną). Z kolei odnosząc się do przyczyn podmiotowych, organ odwoławczy wskazał, że wśród nich wymienić można m.in. przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w przedmiotowej sprawie zachodziła niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, gdyż brak było przedmiotu zaskarżenia. Zwrócono bowiem uwagę, że zgodnie z treścią § 8 ust. 3 uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. rozstrzygnięcie o przyznaniu dotacji w sprawie modernizacji ogrzewania nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. Organ odwoławczy zaznaczył wprawdzie, że rzeczywiście sformułowanie tego paragrafu odnosi się do przyznania dotacji, co mogło budzić wątpliwości, jednakże – zdaniem organu – w ww. uchwale brak było regulacji odnoszącej się do odmowy przyznania dotacji, co wskazywać miało w sposób niebudzący wątpliwości, iż regulacja ta dotyczyła całościowo przyznania dotacji na modernizację ogrzewania. Tym samym podniesiono, że zarówno rozstrzygnięcie o przyznaniu dotacji, jaki i o odmowie przyznania dotacji nie będzie podejmowane w formie decyzji administracyjnej. Dodano również, że zgodnie z art. 403 ust. 4 pkt 1a ustawy o ochronie środowiska, finansowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej może polegać na udzielaniu dotacji celowej osobom fizycznym, zaś jej udzielenie następuje na podstawie umowy zawartej przez gminę lub powiat z podmiotami określonymi w ust. 4 (art. 403 ust. 6 ustawy o ochronie środowiska), a w związku z tym – zdaniem organu II instancji – właściwymi do rozstrzygania wszelkich sporów dotyczących dotacji będą w tym przypadku sądy powszechne. Wobec powyższego, organ odwoławczy wskazał, że ponieważ postępowanie w sprawie przyznania dotacji nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, nie było także możliwe zawieszenie postępowania w takiej sprawie, jak i złożenie zażalenia. Nadmieniono przy tym, że pismo z dnia 25 stycznia 2017 r. zawierało informację o warunkach ubiegania się o dotację na modernizację ogrzewania. Skargę na ww. postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący T. K.. W uzasadnieniu skargi, skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazując, że data złożenia wniosku w urzędzie decyduje o tym, czy wnioskodawca uzyska 100% dotacji na modernizację ogrzewania. Skarżący zaznaczył przy tym, że w dalszym ciągu nie została przesądzona sprawa dopuszczenia spalania węgla w K., jak również dotowania pieców niskoemisyjnych. Następnie odniesiono się do parametrów różniących piece niskoemisyjne węglowe od pieców gazowych, w tym dotyczących spalania. Podniesiono także, że sam fakt, iż rozpoznanie sprawy administracyjnej kończy się podpisaniem umowy cywilnej nie wyklucza możliwości jej zawieszenia, w szczególności, że zbieranie wszystkich dokumentów oraz rozpoczęcie procedury następuje na podstawie przepisów k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. W kontrolowanej sprawie normatywnym wzorcem kontroli jest treść art. 134 k.p.a. zgodnie z którym: "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne". Organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W przekonaniu Sądu I instancji prawidłowe jest ustalenie kontrolowanego organu, że w przedmiotowej sprawie zachodziła niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych, gdyż brak było przedmiotu zaskarżenia. W kontrolowanej sprawie jest bowiem bezsprzeczne, że w indywidualnej sprawie z wniosku A. K. i T. K. o przyznanie pomocy na modernizację ogrzewania budynków położonych przy [...] w K. nie są wydawane decyzje administracyjne. Zgodnie z treścią § 8 ust. 3 uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. rozstrzygnięcie organu o przyznaniu dotacji w sprawie modernizacji ogrzewania nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. Skoro tak, to sprawa z wniosku A. K. i T. K. nie jest rozstrzygana w ogóle, w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego, do którego bezzasadnie odwołuje się skarżący. Zgodnie z treścią § 8 ust. 3 uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 5 listopada 2014 r. rozstrzygnięcie organu o przyznaniu dotacji w sprawie modernizacji ogrzewania nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. W związku z tym wniosek A. K. i T. K. z dnia 29 grudnia 2016 r. nie wszczął postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a. a pismo z dnia 25 stycznia 2017 r., Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. nie stanowi postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 101 § 1 k.p.a. W konsekwencji nie może wywoływać skutków właściwych postępowaniu administracyjnemu regulowanym k.p.a. wniosek A. K. i T. K. o zawieszenie postępowania w sprawie przedmiotowej dotacji. W tej sytuacji nie może też być skuteczne zażalenie na nie zawieszenie przedmiotowego postępowania, tym bardziej, dodając już na marginesie, że art. 101 § 3 k.p.a. nie przewiduje zażalenia w przedmiocie braku zawieszenia postępowania. W związku z tym postanowienie organu II instancji w swej sentencji odpowiada prawu, a zarzuty zawarte w skardze nie są uzasadniane w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące stanu faktycznego nie mają znaczenia dla wyniku sprawy, która ma wymiar formalnoprawny a nie materialnoprawny. W tym miejscu Sąd I instancji jedynie informacyjnie, co dalej następuje, wyjaśnia, że załatwienie sprawy z zakresu dotacji nie następuje w formie decyzji administracyjnej, gdyż przepisy prawa nie przewidują w sposób jednoznaczny takiej formy prawnej dla jej załatwienia. Nie można domniemywać formy decyzji dla czynności poprzedzających zawarcie przez organ administracji umowy cywilnoprawnej. Przepis art. 403 ust. 6 u.p.o.ś. wskazuje wyraźnie, że udzielenie dotacji celowej w zakresie ochrony środowiska następuje na podstawie umowy zawartej przez gminę lub powiat z podmiotami określonymi w ust. 4., tym samym w sprawie nie będzie miał zastosowania K.p.a. Uregulowanie zasad udzielania dotacji ustawodawca pozostawił organom samorządowym w drodze uchwały. Uchwała jako akt prawa miejscowego, jest usytuowana wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Stanowi zatem część systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej o charakterze wykonawczym. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 listopada 2010 r., II SA/Bd 1183/10, wyrok WSA we Wrocławiu z 27 lutego 2013 r. IV SA/Wr 715/12, ). Potencjalne wnioski w sprawie przedmiotowych dotacji są rozpatrywane w drodze rozstrzygnięcia Prezydenta podejmowanego na podstawie przywołanej powyżej uchwały Rady Miasta K. z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie przyjęcia Programu Ograniczenia Niskiej Emisji dla Miasta K., uchwalonej przez Radę Miasta K. na podstawie art. 403 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 672, ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 519, dalej: u.p.o.ś) oraz art. 221 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz.1870, w skrócie u.f.p.). Przepis art. 403 ust. 5 u.p.o.ś. stanowi, że zasady udzielania dotacji celowej, na finansowanie ochrony środowiska, (w szczególności dla osób fizycznych, wspólnot mieszkaniowych, osób prawnych, przedsiębiorców), obejmujące w szczególności kryteria wyboru inwestycji do finansowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w sprawie udzielenia dotacji i sposób jej rozliczenia określa odpowiednio rada gminy albo rada powiatu w drodze uchwały. Z kolei zgodnie z art. 221 ust. 1 u.f.p. podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych i niedziałające w celu osiągnięcia zysku mogą otrzymywać z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacje celowe na cele publiczne, związane z realizacją zadań tej jednostki, a także na dofinansowanie inwestycji związanych z realizacją tych zadań. Przedmiotowa uchwała jest zatem aktem prawa miejscowego odnoszącym się do praw i obowiązków indywidualnych podmiotów w zakresie zasad udzielania dotacji celowej na finansowanie ochrony środowiska na terenie Miasta K. i w oparciu o jej zapisy należy ocenić legalność rozstrzygnięcia Prezydenta. W pierwszej kolejności należy podnieć, że z treści uchwały wynika wyraźny podział czynności udzielenia dotacji z budżetu Miasta K. na dwa etapy. Pierwszy etap inicjowany jest przez zainteresowanego poprzez złożenie wniosku o udzielenie dotacji. Czynności związane ze złożeniem wniosku są opisane w § 7 ust. 1 do 3 oraz § 10 ust. 3 i § 12 ust.1 pkt 1 uchwały. W trakcie tego etapu przeprowadzana jest weryfikacja formalna i merytoryczna wniosku o udzielenie dotacji (§ 12 ust 1 pkt 2 oraz pkt 3 w związku z 11 uchwały RMK). Kryteria formalnej oceny uregulowano w § 7 ust. 4 i 5 uchwały. Zgodnie z § 4 wniosek ulega odrzuceniu w przypadku: 1. niewypełnienia wymaganych punktów formularza wniosku, 2. złożenia wniosku bez wymaganych załączników, 3. złożenia wniosku na niewłaściwym formularzu, 4. złożenia wniosku niepodpisanego przez beneficjenta. Z kolei na podstawie § 7 ust 5 wniosek ulega oddaleniu m.in. w przypadku: 1. złożenia przez osobę nieuprawnioną, 2. złożenia po wykonaniu zadania. Kryteria oceny merytorycznej zawarto w § 11 uchwały. Pozytywnie zweryfikowany wniosek stanowi podstawę do podjęcia decyzji o przyznaniu dotacji, którą zgodnie z § 8 ust. 2 uchwały podejmuje Prezydent lub osoba przez niego upoważniona. W § 8 ust. 3 uchwały zaznaczono, że rozstrzygnięcie o przyznaniu dotacji nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów K.p.a. W uchwale nie wskazano formy odrzucenia lub oddalenia wniosku o udzielenie dotacji w przypadku negatywnie zweryfikowanego wniosku. Uchwała w tej kwestii milczy. Etap drugi związany jest z zawarciem umowy o udzielenie dotacji zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik nr 5 uchwały. Zawarcie umowy poprzedza zawiadomienie beneficjenta o terminie i miejscu zawarcia umowy (§ 12 ust. 1 pkt 4 uchwały). Z kolei nieprzystąpienie przez beneficjenta do zawarcia umowy uznaje się za rezygnację z udziału w Programie (§ 12 ust. 2 uchwały). Należy podnieść, że te dwa etapy postępowania cechuje odmienne ukształtowanie wzajemnych relacji stron. Pierwsze etap ma wszelkie cechy stosunku administracyjnego, kończącego się wydaniem jednostronnego rozstrzygnięcia, którego treść kształtuje sytuację prawną strony – umożliwiając bądź wykluczając wdrożenie stadium drugiego. Jest to przykład konstrukcji prawnej, gdy zawarcie umowy cywilnoprawnej uzależnione jest od uprzedniego władczego działania organu noszącego znamiona indywidualnego rozstrzygnięcia. Rodzi się zatem pytanie o charakter prawny czynności, których treścią jest badanie czy dana osoba spełnia prawne wymagania do otrzymania dofinansowania i w związku z tym zostanie z nią zawarta umowa, a przede wszystkim pytanie o charakter rozstrzygnięcia organu administracji publicznej poprzedzających zawarcie umowy. Jak już wskazano powyżej nie jest to decyzja w rozumieniu K.p.a. Sąd I instancji w znaczeniu jedynie informacyjnym podaje, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych działanie to należy kwalifikować jako inną czynność z zakresu administracji publicznej o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 787/17). W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że czynności, te: - nie mają charakteru decyzji ani postanowienia, a wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1–3 P.p.s.a., - muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność, - muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, - muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zakresem tego przepisu objęte są "akty i czynności z zakresu administracji publicznej", - muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, (por. T. Woś (red), H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, LEX komentarz do art. 3). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi ona wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jej sytuację prawną. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia. A zatem określona, dana czynność Prezydenta dotycząca zajęcia stanowiska w przedmiocie negatywnego zweryfikowania wniosku o udzielenie dotacji, spełnia powyższe przesłanki i w konsekwencji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Postanowienia przywołanego art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. rozszerzają kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji i postanowień, będących tradycyjnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Przepis ten umożliwia sądową kontrolę również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym) zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe, a dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej. Ustawodawca niniejszym przepisemdążył do jak najszerszego zapewnienia indywidualnym jednostkom, prawnej ochrony przed działaniami organów, które wymykają się wszelkiej innej kontroli. W tym miejscu należy również zwrócić uwagę, że Konstytucja RP gwarantuje każdemu prawo do sądu (art. 45 Konstytucji). Sąd nie ma wątpliwości, że uwagi na przysługujące prawo do sądu, Skarżąca powinna dysponować środkiem prawnym pozwalającym jej na wszczęcie skutecznego postępowania sądowego w przypadku, gdy jej wniosek nie został uwzględniony zgodnie z żądaniem. W świetle uregulowań uchwały, w przypadku negatywnego formalnego rozstrzygnięcia wniosku strony nie uzyskuje ona roszczenia o zawarcie umowy, nie może więc skutecznie wnieść powództwa przed sąd powszechny. Brak stosunku cywilnoprawnego wyklucza bowiem powstanie sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 K.p.c. W szczególności w stanie faktycznym, którego elementem jest negatywne rozstrzygnięcie wniosku, nie pojawia się możliwość wniesienia powództwa do sądu cywilnego w oparciu o art. 64 K.c., ani uwzględnienie przez sąd cywilny powództwa o ustalenie stosunku prawnego lub prawa, wniesionego na podstawie art. 189 K.p.c. (por. uchwała NSA z 24 maja 2012 r., sygn. II GSP 1/12). W sytuacji więc, gdy organ negatywnie rozpatrzy pod wniosek złożony na podstawie prawa miejscowego (uchwały), nie dochodzi do powstania stosunku cywilnoprawnego. Przyjęcie więc, że nie jest również dopuszczalna droga zaskarżenia negatywnego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego prowadziłoby faktycznie do naruszenia gwarantowanego stronie skarżącej przez Konstytucję RP prawa do sądu. Nie jest zatem prawidłowe skrótowe i lapidarne poinformowanie wnioskujących przez organ II instancji w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia, że właściwymi do rozstrzygania wszelkich sporów dotyczących dotacji będą w tym przypadku sądy powszechne. Jednak ta kwestia nie miała żadnego znaczenia dla prawidłowej sentencji kontrolowanej decyzji organu II instancji o niedopuszczalności przedmiotowego zażalenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji orzekł jak w sentencji wyroku.