II SA/Kr 943/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległych opłat za korzystanie ze środowiska postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 25 maja 2015 r., znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa z 20 marca 2015 r. którą postanowiono o rozłożeniu skarżącemu na 9 rat zaległych opłat za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów i pyłów do powietrza w okresie od 1 półrocze 2011 r., do 2013 w łącznej wysokości 3629,0, w tym należność główna 3,026 zł i odsetki 603,00 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, z uwagi na "niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w tym utraty płynności finansowej". Skarżący zaznaczył, że nie posiada oszczędności, a osiągane przez niego dochody przeznacza na zaspokojenie fundamentalnych potrzeb rodziny. Brak wstrzymania wykonania decyzji oznaczał będzie konieczność zaciągnięcia zobowiązania kredytowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., l FSK 983/08, postanowienie NSA z 2 kwietnia 2008 r., l OZ 210/08). Warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, że w sprawie zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, aby zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty żadnymi argumentami, poza gołosłownym stwierdzeniem braku środków finansowych pozwalających na pokrycie zobowiązania. Tymczasem należy zwrócić uwagę, że - jak wynika z decyzji I instancji - spłata należności została rozłożona na 9 rat w wysokości 400 zł, płatnych co trzy miesiące. Do chwili obecnej wymagalne stały się dwie raty. W tej sytuacji trudno dać wiarę twierdzeniu skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie stracił również pola widzenia, że wnosząc skargę do sądu, skarżący nie domagał się zwolnienia od kosztów sądowych, uiszczając wpis od skargi w wysokości połowy raty. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.