II SA/Kr 943/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń Protokolant : starszy referent sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 17 czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia braku konieczności nałożenia obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 17 czerwca 2019 r., nr [...] (znak: [...]), na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz - art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania S. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...] (znak: [...]), którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. orzeczono, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora R. N. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego ogrodzenia na działkach nr. ewid. [...], [...], [...] w [...], gminie Kocmyrzów-Luborzyca do stanu zgodnego z prawem, uchylił decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. stwierdził, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora R. N. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego ogrodzenia na działkach nr. ewid. [...], [...] w miejscowości [...] gmina Kocmyrzów-Luborzyca do stanu zgodnego z prawem. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Po przekazaniu odwołania S. N. wraz z aktami sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], zweryfikował zgromadzony w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy i ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie, wskazując w pierwszej kolejności, że jak wynikało z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. (znak: [...]) działając na podstawie art. 61 §4 k.p.a. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ogrodzenia na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w [...], gminie Kocmyrzów-Luborzyca (k. 1 akta PINB znak: [...]). Następnie wskazano, że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]) organ I instancji działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.p.b. wstrzymał inwestorowi R. N. prowadzenie robót budowlanych przy budowie ogrodzenia na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w [...] gminie Kocmyrzów-Luborzyca z powodu realizacji robót w sposób sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca i nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia określonych dokumentów, tj. inwentaryzację architektoniczno-budowlaną zrealizowanych robót wraz z oceną techniczną dotyczącą prawidłowości ich wykonania w zakresie zgodności ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów prawa miejscowego (przy czym zaznaczono, że należy również dostarczyć uzgodnienie lokalizacji oraz formy ogrodzenia z administratorem cieku zgodnie z § 9 pkt 4 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca uchwalonego uchwałą Nr XIX/110/04 Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca z dnia 19 lipca 2004 r.) i Prawa wodnego oraz wystąpienia nieprawidłowości niezgodnych z prawem (k. 2 akta PINB znak: [...]). Decyzją z dnia 16 lutego 2016 r., nr [...] (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego, tj. ogrodzenia z paneli betonowych na działkach nr ewid. [...], [...], [...] w [...] gminie Kocmyrzów-Luborzyca wzdłuż granicy z działką nr ewid. [...] i działką nr ewid [...] w [...] (k. 4-5 akta PINB znak: [...]). Decyzją z dnia 25 lipca 2016 r., nr [...] (znak: [...]), w następstwie rozpoznania odwołania R. N., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (k. 89-90 WINB znak: [...]). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...] (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. orzekł, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora R. N. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego ogrodzenia na działkach nr. ewid. [...], [...], [...] w [...] gminie Kocmyrzów-Luborzyca do stanu zgodnego z prawem (k. 26 akt PINB znak: [...]). Decyzją z dnia 9 lutego 2018 r., nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania S. N., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. o nałożeniu na inwestora – R. N. obowiązku wykonania rozbiórki ogrodzenia z elementów prefabrykowanych panelowych, o długości ok. 48 m, wykonanego na działkach nr ewid. [...], [...] w miejscowości [...] gmina Kocmyrzów-Luborzyca (k. 190-192 akt WINB). W dalszej kolejności postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r., nr [...] (znak: [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował z urzędu błąd pisarski zawarty w ww. decyzji (k. 199 akt WINB znak: [...]). Skargę na ww. decyzję z dnia 9 lutego 2018 r., nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – R. N.. Wyrokiem z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji (k. 211-217 akt WINB znak: [...]). Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wskazał, że jako organ II instancji dokonał powtórnego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią zaskarżonej decyzji, badając zarówno prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego, w oparciu o przesłane akta sprawy PINB znak: [...], znak: [...], znak: [...], znak: [...], znak: [...], inwentaryzację architektoniczno-budowlaną ogrodzenia wraz z oceną techniczną sporządzoną przez inż. A. L., kopią ekspertyzy hydrologicznej dotyczącej oceny wpływu zmiany ukształtowania powierzchni terenu (dz. nr [...], [...] i [...]) oraz zabudowy (dz. nr [...] i [...]) na stosunki wodne na działkach nr [...], [...], [...], [...] ze szczególnym uwzględnieniem wpływu tych zmian na działkę nr [...] autorstwa hydrologa mgr M. G. oraz kopię opinii hydrologiczno-hydraulicznej dotyczącą postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek S. N. w sprawie zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym działki nr [...] w [...] spowodowanym nadsypaniem terenów działek nr [...], [...], [...] w [...] oraz akta WINB znak: [...] Następnie organ odwoławczy powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) wskazał, że wobec orzekania w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (ww. wyrok z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 519/18) był on związany oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w ww. wyroku. W tym zakresie podniesiono natomiast, że w uzasadnieniu ww. wyroku zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie m.in. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zarzucając zarazem, że ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny nie dawał podstawy do wydania zaskarżonego orzeczenia, a organ odwoławczy nie rozpoznał należycie sprawy i dopuścił się błędu subsumpcji, co skutkować musiało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, celem ponownego i prawidłowego rozpoznania sprawy. Ponadto podano, że ww. wyroku podkreślono, iż organ odwoławczy dokonując oceny wykonanego ogrodzenia, którego realizacja nie wymagała pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia prawidłowo uznał, że zostało ono wykonane na terenie zalewowym R1, co wynikało z ustaleń planu miejscowego Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca z dnia 19 lipca 2004 r. i spełniało wymóg uzgodnienia wynikający z przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 lit. b planu miejscowego, zgodnie z którym wznoszenie nowych obiektów budowlanych w terenach oznaczonych na rys. planu symbolem z indeksem "...x", wymaga indywidualnego uzgodnienia projektu zabudowy dla terenów zalewowych z administratorem cieku. Jednocześnie wskazano, że w rozpoznawanej sprawie wymagane uzgodnienie pozytywne dotyczące ogrodzenia na ww. działkach zostało wydane przez [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w dniu 2 marca 2016 r., w którym organ administrujący położonym w pobliżu ciekiem bez nazwy – zgodnie z treścią art. 27 Prawa wodnego – potwierdził zakaz grodzenia nieruchomości w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Dodano też, że wymogi wskazane w uzgodnieniu przedmiotowe ogrodzenie spełniało, a zarazem podkreślono, iż organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony przyjął, że przedmiotowe ogrodzenie nie spełniało wymogu z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. g planu miejscowego, zgodnie z którym wprowadzona została ochrona cieku wodnego [...] i [...] przed zniszczeniem i przerwaniem ciągłości, ochrona przed zmianami stosunków wodnych, dodrzewianie odcinków przerwanej otuliny biologicznej w szerokości 15 m po każdej stronie cieku. Ponadto zaznaczono, że w uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, iż samo wskazanie ww. przepisu jako odnoszącego się do okoliczności rozpoznawanej sprawy w sytuacji gdy "niewielki ciek wodny bez nazwy" przepływający wzdłuż granicy m.in. działką nr [...] stanowił – co było poza sporem – dopływ do potoku o nazwie "[...]", wpadający do [...] (przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opinia hydrologiczna z 2015 r.) było wystarczające dla przyjęcia, iż w związku z tym przedmiotowe ogrodzenie podlegało rozbiórce jako naruszające ww. przepis planu, należało ocenić jako dowolne i co najmniej przedwczesne. Mając na uwadze powyższej wskazane uchybienia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dokonał w ponownie prowadzonym postępowaniu dogłębnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, zaznaczając na wstępie, że po ponownym zweryfikowaniu przyjętego przez organ I instancji kręgu stron postępowania należało uznać, iż pozostawał on tożsamy także w postępowaniu odwoławczym. W dalszej kolejności organ odwoławczy podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b., którego treść następnie przytoczono, a także podkreślił, że wobec brzmienia art. 28 ust. 1 u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, od której to zasady wyjątki wymieniono w art. 29-31 u.p.b. W tym zakresie organ II instancji zwrócił natomiast uwagę, że ogrodzenia według klasyfikacji wynikającej z przepisów ustawy Prawo budowlane zwolnione zostały z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę, co wynikało z treści art. 29 ust. 1 pkt 23 u.p.b. Wyjaśniono jednak, że w art. 30 ust. 1 pkt 3 u.p.b. ustawodawca przewidział konieczność dokonania zgłoszenia zamierzenia budowy ogrodzenia w przypadku budowy ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, zaś z akt sprawy wynikało, że przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane zostało pomiędzy działkami prywatnymi, a jego wysokość nie przekraczała 2,20 m. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymagała ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Dodano przy tym, że sam fakt budowy obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie wyłączał możliwości wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w tym zakresie. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił bowiem stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do zbadania czy obiekt taki nie narusza innych przepisów, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym. Dlatego też zdaniem organu odwoławczego, zasadne więc było wszczęcie przez organ I instancji przedmiotowego postępowania, w trybie art. 50-51 u.p.b., którego celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, natomiast w sytuacji, gdy nie ma takiej możliwości organ zobowiązany jest do nakazania rozbiórki bądź doprowadzenia do stanu poprzedniego. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że postępowanie prowadzone w ww. trybie jest postępowaniem wieloetapowym, zaś na tym etapie postępowania naprawczego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zobligowany był do zbadania, czy wykonane roboty wymagają przeprowadzenia czynności bądź dodatkowych robót w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zwrócono jednak uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywało, iż zadaniem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego (budowlanego), a nie cywilnego, regulującego kwestie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniami inwestora oraz ochrony własności. Podnoszono bowiem, że w tym ostatnim przypadku poszkodowani właściciele mogą dochodzić swych praw nie przed organami nadzoru budowlanego, lecz przed sądem powszechnym. Dlatego też organ odwoławczy wskazał, że dokonał powtórnie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartymi w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18) i w następstwie powyższego uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji wyrażone w kwestionowanej decyzji. Jednocześnie na marginesie po raz drugi organ II instancji wyjaśnił, iż wydane w przedmiotowej sprawie postanowienie z dnia 16 grudnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]) według treści zostało skierowane do inwestora R. N., natomiast doręczone rzeczywistemu inwestorowi R. N.. Dodano przy tym, że inwestor nie negował błędnego imienia inwestora, zaś organ I instancji nie dokonując sprostowania ww. postanowienia prawidłowo określił inwestora i w sposób prawnie dopuszczalny zastosował treść art. 51 ust. 7 u.p.b. Przechodząc natomiast do meritum [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wskazał, że zgodnie z treścią przedłożonej inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej ogrodzenia wraz z oceną techniczną dotyczącą jego wykonania w zakresie zgodności ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami z lutego 2016 r., autorstwa inż. A. L. (upr. nr [...]), wedle której roboty budowlane związane z budową ogrodzenia zostały wykonane zgodnie z instrukcją producenta i normami technicznymi, zaś zgodnie z Prawem budowlanym (art. 5) ogrodzenie może być w dalszym ciągu użytkowane, i mając na uwadze treść art. 80 k.p.a. po dokonaniu analizy ww. opracowania w świetle zgromadzonego w sprawie całokształtu materiału dowodowego należało stwierdzić, iż dają one podstawy do przyjęcia, że wykonane roboty budowlane w postaci wykonania ogrodzenia na działce nr [...] i [...] w [...] były zgodne z przepisami prawa i sztuką budowlaną. Podkreślono bowiem, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna (np. załączniki do protokołu z dnia [...] maja 2017 r.) przedstawiająca przedmiotowe ogrodzenie potwierdzała ww. stwierdzenia, zaś przywołane powyżej opracowanie zostało sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, wobec czego w ocenie organu odwoławczego, stanowiły wiarygodne dowody w sprawie. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że wydanie decyzji stwierdzającej brak konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem może mieć miejsce w przypadku, gdy została stwierdzona samowola budowlana, lecz nie wymaga ww. czynności bądź robót, na poparcie której to argumentacji organ odwoławczy przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując zarazem, że za możliwością zastosowania tego typu regulacji opowiedział się również orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 30 marca 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 1606/15). Stąd też mając na uwadze powyższą analizę organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji w sposób właściwy oraz odpowiadający okolicznościom sprawy wydał decyzję odstępującą od nałożenia na R. N. obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych z uwagi na fakt, iż zostały one wykonane zgodnie z prawem i sztuką budowlaną. Ponadto odnosząc się do uwag mających znaczenie dla przedmiotu postępowania zawartych w odwołaniu wskazano, że odpowiedź na nie stanowiła treść uzasadnienia przedmiotowej decyzji. W odniesieniu natomiast do wniosku S. N. złożonego podczas przyjęcia stron w siedzibie organu w dniu 24 lipca 2017 r., gdzie wskazał on w protokole m.in., iż oczekuje, że postępowanie odwoławcze nie zostanie zakończone przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie zakończenia stosunków wodnych na gruncie, wnosząc tym samym o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia, które w jego ocenie będzie miało istotny wpływ na działania organów nadzoru budowlanego (k. 98 akt WINB znak: [...]) organ odwoławczy powołując się na treść art. 97 § 1 k.p.a. wskazał, że w jego ocenie, po przeanalizowaniu akt sprawy, w toczącym się postępowaniu odwoławczym, znak: [...] nie zachodziła żadna z enumeratywnie wymienionych w ww. przepisie przesłanek do zawieszenia postępowania odwoławczego. Wyjaśniono bowiem, że niewątpliwie w przedmiotowym postępowania nie zachodziły przesłanki wymienione w pkt 1-3 oraz w pkt 5 ww. przepisu, a nadto zdaniem organu odwoławczego, kwestia wydania rozstrzygnięcia przez Wójta Gminy Kocmyrzów-Luborzyca w sprawie zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, w tym działki nr [...] w [...] spowodowanych nadsypaniem terenów działek nr [...], [...], [...] w [...] nie miała znaczenia przy wydawaniu przedmiotowej decyzji, gdyż w ocenie organu II instancji ww. rozstrzygnięcie nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podkreślił zarazem, że nie odnosił się on do zmiany stosunków wodnych, bowiem organem właściwym w sprawie stosunków wodnoprawnych zgodnie z ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U z 2018 r., poz. 2268 z późn. zm.), tj. z art. 234 ust. 3 ustawy był wójt, burmistrz lub prezydent miasta, co również wynikało z poprzednio obowiązującego art. 29 ust. 3 Prawa wodnego z 2001 r. Ponadto zwrócono uwagę, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku w przedmiotowej sprawie wskazał, iż z akt sprawy i złożonej skargi wynikało, że niejako równolegle w odniesieniu przedmiotowego ogrodzenia prowadzone było przez właściwe organy samorządu terytorialnego postępowanie z zakresu prawa wodnego, uznając przy tym, że w tej sytuacji te same okoliczności mogą być przedmiotem rozstrzygnięć różnych organów, jednakże są to odrębne sprawy, w których każdy z organów, tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w rozpoznawanej sprawie z zakresu prawa budowlanego, a Wójt Gminy Kocmyrzów-Luborzyca i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w sprawie z zakresu stosunków wodnych podejmują czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Podkreślono jednak, że nie oznaczało to, że będzie to równoznaczne z tym, iż materiał dowodowy zebrany w jednym z postępowań, tj. w postępowaniu z zakresu naruszenia stosunków wodnych będzie adekwatny do zakresu kompetencji organu prowadzącego postępowanie z zakresu prawa budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji badał legalność budowy ogrodzenia na działkach nr [...] i [...] w [...] w gminie Kocmyrzów-Luborzyca, a nie jak omyłkowo wskazał organ I instancji w sentencji decyzji z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...] (znak: [...]) na działkach nr [...], [...], [...] w [...] gminie Kocmyrzów-Luborzyca. Podkreślono przy tym, że zdaniem organu II instancji, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy i lokalizacja przedmiotowego ogrodzenia nie budziły wątpliwości, wobec czego należało uznać, że pomimo uchybienia, organ I instancji prawidłowo przyjął, iż zachodziły podstawy do orzeczenia o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych, co przesądzało o tym, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Wyjaśniono również, że zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kocmyrzów-Luborzyca zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca Nr XIX/110/04 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca w dacie wydania zaskarżonej decyzji przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane na terenie zalewowym R1 i spełniało wymóg uzgodnienia wynikający z § 9 ust. 1 pkt 4 lit. b ww. planie, zgodnie z którym wznoszenie nowych obiektów budowlanych w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem a indeksem "...x", wymaga indywidualnego uzgodnienia projektu zabudowy dla terenów zalewowych z administratorem cieku. W tym zakresie podkreślono bowiem, że w rozpoznawanej sprawie wymagane uzgodnienie pozytywne dotyczące ogrodzenia na ww. działkach zostało wydane przez [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w dniu 2 marca 2016 r. (pismo znak: [...] – k. 160 akt WINB znak: [...]), w którym organ administrujący położonym w pobliżu ciekiem bez nazwy – zgodnie z treścią art. 27 poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. – potwierdził zakaz grodzenia nieruchomości w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar, a przy tym pozytywnie uzgodnił "budowę ogrodzenia w odległości min. 1,5 m od linii brzegu". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zaznaczył również na marginesie, iż obecnie obowiązująca ustawa Prawo wodne z 2017 r. także w art. 232 ust. 1 zakazuje grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz do brzegu wód morskich i morza terytorialnego w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Niemniej jednak podniesiono, że wymogi wskazane w uzgodnieniu ówczesnego administratora cieku, tj. [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. przedmiotowe ogrodzenie spełniało, na co zwrócił też uwagę w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18). Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze fakt, iż obecnie w Gminie Kocmyrzów-Luborzyca obowiązywał nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca Nr XLII/327/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca: 1) Baranówka, 2) Czulice, 3) Dojazdów, 4) Goszyce, 5) Goszczą, 6) Głęboka, 7) Karniów, 8) Kocmyrzów, 9) Krzysztoforzyce, 10) Luborzyca, 11) Łuczyce, 12) Łososkowice, 13) Maciejowice, 14) Marszowice, 15) Prusy, 16) Pietrzejowice, 17) Rawałowice, 18) Sadowię, 19) Skrzeszowice, 20) Sulechów, 21) Wola Luborzycka, 22) Wysiołek Luborzycki, 23) Wiktorowice, 24) Wilków, 25) Zastów - zbadał zgodność budowy przedmiotowego ogrodzenia z postanowieniami ww. planu, w następstwie czego ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie leży w terenie oznaczonym w planie symbolem MN1x, tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w strefie terenów potencjalnie narażonych na podmakanie i okresowe podtopienia, zaś zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b planu, w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustalono zakazy lokalizacji nowych obiektów budowlanych oraz ogrodzeń pełnych i trwałych – na podmurówce, w odległości mniejszej niż 10 m od linii brzegu cieków wodnych, przy czym zakaz nie dotyczy obiektów i urządzeń wodnych oraz infrastruktury technicznej i komunikacji. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, aby można było uznać dane ogrodzenie za niezgodne z planem musiałoby być ono pełne i trwałe na podmurówce, natomiast sporne ogrodzenie, jak wynikało z zebranego materiału dowodowego, było pełne niemniej jednak nie posiadało podmurówki, na co wskazywała m.in. inwentaryzacja architektoniczno-konstrukcyjna inż. A. L., zgodnie z którą sporne ogrodzenie posiadało fundament tylko pod słupki ogrodzeniowe, natomiast przęsła stanowiły płyty prefabrykowane, co bezsprzecznie potwierdzał materiał zdjęciowy wykonany podczas kontroli m.in. w dniu [...] października 2015 r. (k. 9-17 akt PINB znak: [...]). Dlatego też w ocenie organu II instancji, należało uznać, iż sporne ogrodzenie było zgodne z postanowieniami ww. planu. Dodatkowo [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odnosząc się do uwag zawartych w odwołaniu podniósł, że w uzasadnieniu decyzji wskazane zostały motywy faktyczne i prawne, jakimi kierował się przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. W tym zakresie w odniesieniu do zarzutu wskazanego w protokole z przyjęcia stron w siedzibie organu, w którym S. N. wniósł o "odpowiedź na pytanie na jakiej podstawie został przedłużony termin do dostarczenia dokumentacji projektowej", gdyż w jego ocenie niedopuszczalnym było przyjęcie opracowania projektowanego od strony przeciwnej po upływie terminu wyznaczonego przez organ I instancji, organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że naruszenie terminu z art. 50 ust. 3 u.p.b. nie powoduje wygaśnięcia prawa do złożenia dokumentu opracowanego na zlecenie inwestora, gdyż ma on dla strony, jak i dla organu charakter instrukcyjny, a jego upływ stanowić powinien dla inwestora sygnał o możliwości wydania przez organ decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 u.p.b. bez uwzględnienia opracowanej na jego zlecenie dokumentacji, a więc bez uwzględnienia dowodu pochodzącego od strony. Wyjaśniono bowiem, że z tą chwilą organ nadzoru budowlanego zostaje wyposażony w zdolność do konkretyzacji normy art. 51 ust. 1 u.p.b., którą traci po upływie 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wtrzymaniu prowadzonych robót, zaś upływ 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia skutkuje również utratą ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Mając zatem na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I instancji została oparta na adekwatnej do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego normie prawnej przewidzianej przepisami art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b., niemniej jednak organ odwoławczy dokonał korekty jej wyrzeczenia, tj. sprecyzował działki, na których zlokalizowane zostało przedmiotowe ogrodzenie, tj. na działkach nr [...] i [...] w miejscowości [...] w gminie Kocmyrzów-Luborzyca. Podkreślono jednak, że zmiana wyrzeczenia nie powodowała konieczności uchylenia zaskarżonego orzeczenia i mogła być skorygowana przez organ odwoławczy, bowiem sama decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 8 listopada 2016 r. (znak: [...]) była zasadna i co do istoty odpowiadała prawu. Wyjaśniono również, że reformacja decyzji w niezbędnym zakresie, dokonana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] została spowodowana ww. przyczynami i nastąpiła w oparciu o dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – S. N., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a., polegające na braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie czy sporne ogrodzenie nie zostało wybudowane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska, co doprowadziło do nieuprawnionego przyjęcia przez organ, iż nie zachodzi konieczność nałożenia wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego ogrodzenia na działkach ewid. nr [...] i [...] w miejscowości [...], do stanu zgodnego z prawem, czy też nawet do wydania nakazu rozbiórki tego ogrodzenia, - przepisów postępowania, tj. art. 7b k.p.a., poprzez brak zwrócenia się przez organy nadzoru budowlanego do organów samorządu terytorialnego o informację dotyczącą aktualnego stanu sprawy z zakresu stosunków wodnych wbrew nałożonemu na organy administracji publicznej obowiązkowi współdziałania ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, - przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a., poprzez zaniechanie obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a to z uwagi na fakt zaniechania wystosowania informacji o zebraniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji i umożliwieniu stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Skarga w świetle prawa jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 17 czerwca 2019 r., nr [...] (znak: [...]), którą organ - po rozpatrzeniu odwołania S. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K. z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...] (znak: [...]), którą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. orzeczono, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora R. N. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego ogrodzenia na działkach nr. ewid. [...], [...], [...] w [...], gminie Kocmyrzów-Luborzyca do stanu zgodnego z prawem, - uchylił decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. stwierdził, że nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora R. N. obowiązku wykonania dodatkowych robót budowlanych w celu doprowadzenia wybudowanego ogrodzenia na działkach nr. ewid. [...], [...] w miejscowości [...] gmina Kocmyrzów-Luborzyca do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy trafnie skonkludował, że organ I instancji badał legalność budowy ogrodzenia na działkach nr [...] i [...] w [...] w gminie Kocmyrzów-Luborzyca, a nie jak omyłkowo wskazał organ I instancji w sentencji decyzji z dnia 8 listopada 2016 r., nr [...] (znak: [...]) na działkach nr [...], [...], [...] w [...] gminie Kocmyrzów-Luborzyca. W ocenie Sądu ta zmiana sentencji/wyrzeczenia nie powodowała konieczności uchylenia orzeczenia pierwszoinstancyjnego w trybie art. 138 § 2 k.p.a. i mogła być skorygowana reformatoryjnie przez organ odwoławczy, gdyż dostrzeżona przez organ nieścisłość jest nie budzi wątpliwości po jej dostrzeżeniu i nie wymaga weryfikacji w toku instancji. Kontrolowana decyzja została wydania wskutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18), którym Sąd po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. N. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 9 lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki - uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd we wskazanym wyroku stwierdził: "oceniając zaskarżoną decyzję należy wskazać, że organ odwoławczy rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę nie uczynił zadość przepisom procedury administracyjnej i nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy naruszając ww. dyspozycje art. 7, art. 77 § 1, 80 i 107 § k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że zadaniem sądu administracyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego, lecz jedynie wskazanie, które ustalenia organu spełniają wymagania postępowania administracyjnego a które wymagają ponownego rozpatrzenia. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie ją rozstrzygającym uznał, że ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny nie daje podstawy do wydania zaskarżonego orzeczenia, a organ odwoławczy nie rozpoznał należycie sprawy i dopuścił się błędu subsumpcji, co skutkuje koniecznością uchylenia skarżonej decyzji, celem ponownego i prawidłowego rozpoznania sprawy. (....) Po dokonaniu oceny całości postępowania organów nadzoru budowlanego należy jednak stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest co najmniej przedwczesna, a zebrane dowody nie uzasadniają nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, co jednak nie odnosi się do postępowania z zakresu prawa wodnego, w którym badane są inne kwestie niż w postępowaniu z zakresu prawa budowlanego, toczącego się w trybie przepisów legalizacyjnych". Przy czym , na co zwraca uwagę obecnie orzekający skład Sądu błąd subsumcji Sąd w omawianym wyroku połączył przede wszystkim z oceną i wykładnią norm planu: "W tym miejscu trzeba jednak podkreślić, że organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony przyjął, że przedmiotowe ogrodzenie nie spełnia wymogu z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. g planu miejscowego, zgodnie z którym wprowadzona została ochrona cieku wodnego [...] i [...] przed zniszczeniem i przerwaniem ciągłości, ochrona przed zmianami stosunków wodnych, dodrzewianie odcinków przerwanej otuliny biologicznej w szerokości 15 m po każdej stronie cieku. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym samo wskazanie cyt. przepisu jako odnoszący się do okoliczności rozpoznawanej sprawy w sytuacji gdy "niewielki ciek wodny bez nazwy" przepływający wzdłuż granicy m. in. działką nr [...] stanowi – co jest poza sporem - dopływ do potoku o nazwie "[...]", wpadający do potoku [...] (przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opinia hydrologiczna z 2015 r.) jest wystarczające dla przyjęcia, iż w związku z tym przedmiotowe ogrodzenie podlega rozbiórce jako naruszające cyt. wyżej przepis planu należy ocenić jako dowolne i co najmniej przedwczesne". Poza powyższym wskazaniem innych konkretnych wskazań lub braków Sąd nie sformułował. W kontrolowanej obecnie sprawie jest bezsprzeczne, że przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane zostało pomiędzy działkami prywatnymi, a jego wysokość nie przekracza 2,20 m. Tym samym budowa przedmiotowego ogrodzenia nie wymagała ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Według treści wówczas obowiązującego planu w dacie budowy czyli w roku 2015 przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane na terenie zalewowym R1 i spełniało wymóg uzgodnienia wynikający z § 9 ust. 1 pkt 4 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kocmyrzów-Luborzyca zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca Nr XIX/110/04 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca, zgodnie z którym wznoszenie nowych obiektów budowlanych w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem a indeksem "...x", wymaga indywidualnego uzgodnienia projektu zabudowy dla terenów zalewowych z administratorem cieku. Sam fakt budowy obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie wyłącza możliwości wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego postępowania w tym zakresie gdyż w przypadku wzniesienia obiektu budowlanego niewymagającego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do zbadania czy obiekt taki nie narusza innych przepisów, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym. W kontrolowanej sprawie odpowiednie zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.). a także § 29 rozporządzenia Ministra Infrastuktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd ocenia ponowny akt stosowania prawa, w tym ustalenia organu w przedmiocie stanu faktycznego - jako zgodne z prawem tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a., i wystarczające do zgodnego z prawem wydania kontrolowanej decyzji. W nawiązaniu do ocen prawnych zawartych w ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18) Sąd stwierdza, że kontrolowany organ dokonał tym razem aktu prawidłowej subsumcji prawa. Co do uzasadnienia kontrolowanej decyzji można powiedzieć, że kontrolowany organ posługuje się w nim pewnymi "skrótami myślowymi", ale merytoryczne materialnoprawne stanowisko zajęte przez organ znajduje weryfikację we wskazanym przez niego w tymże uzasadnieniu materiale dowodowym, który znajduje się w aktach sprawy. A zatem nie jest to uchybienie proceduralne mające istotny wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzecznie, że w centrum zainteresowania WSA w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 519/18, jest przede wszystkim kwestia przedwczesnego niekorzystnego dla inwestora naruszającego art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. ustalenia treści a następnie wykładni obowiązującego na dzień tej kontroli norm miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wcześniejsze oceny Sądu dotyczące wymogów prowadzenia postępowania wyjaśniającego mają charakter uniwersalny i nie wynika z nich także, że kontrolowany organ miał bezwzględny obowiązek uzupełnić materiał dowodowy w szerszym zakresie niż dla potrzeb związanych z powinnością oceny zgodności inwestycji/ogrodzenia z treścią miejscowego planu. Orzekający wówczas Sąd nie wskazał jakie konkretnie inne czynności dowodowe organ ma podjąć. Co więcej wobec dowodów znajdujących się w aktach sprawy Sąd wyraził ocenę, że "zebrane dowody nie uzasadniają nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia, co jednak nie odnosi się do postępowania z zakresu prawa wodnego". Sąd obecnie orzekający podziela także stanowisko prawne kontrolowanego organu, że toczące się równolegle postępowanie w sprawie stosunków wodnych nie stanowi przesłanki na zawieszenie kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego. Kontrolowany organ nie miał także obowiązku/powinności korzystać z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stosunków wodnych. Na marginesie Sąd stwierdza, że nic nie stało na przeszkodzie aby skarżący ten materiał przekazał w odpisie, jeżeli by była taka wola skarżącego, obecnie kontrolowanemu organowi w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności w ocenie Sądu kontrolowany organ prawidłowo i zgodnie z prawem ustalił z uwzględnieniem oceny zawartej w wyroku WSA z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18), że budowa przedmiotowego ogrodzenia jest zgodna z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści kontrolowanej decyzji i z akt sprawy wynika, że podczas wydawania kontrolowanej obecnie decyzji w Gminie Kocmyrzów-Luborzyca obowiązywał nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca Nr XLII/327/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca: 1) Baranówka, 2) Czulice, 3) Dojazdów, 4) Goszyce, 5) Goszczą, 6) Głęboka, 7) Karniów, 8) Kocmyrzów, 9) Krzysztoforzyce, 10) Luborzyca, 11) Łuczyce, 12) Łososkowice, 13) Maciejowice, 14) Marszowice, 15) Prusy, 16) Pietrzejowice, 17) Rawałowice, 18) Sadowię, 19) Skrzeszowice, 20) Sulechów, 21) Wola Luborzycka, 22) Wysiołek Luborzycki, 23) Wiktorowice, 24) Wilków, 25) Zastów. W konsekwencji kontrolowany organ II instancji zbadał zgodność budowy przedmiotowego ogrodzenia z postanowieniami ww. planu, w następstwie czego prawidłowo ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie leży w terenie oznaczonym w planie symbolem MN1x, tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w strefie terenów potencjalnie narażonych na podmakanie i okresowe podtopienia, zaś zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 lit. b planu, w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustalono zakazy lokalizacji nowych obiektów budowlanych oraz ogrodzeń pełnych i trwałych – na podmurówce, w odległości mniejszej niż 10 m od linii brzegu cieków wodnych, przy czym zakaz nie dotyczy obiektów i urządzeń wodnych oraz infrastruktury technicznej i komunikacji. Tym samym Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu odwoławczego, że aby można było uznać dane ogrodzenie za niezgodne z planem musiałoby być ono pełne i trwałe na podmurówce, natomiast przedmiotowe ogrodzenie, jak wynika z zebranego materiału dowodowego jest pełne niemniej jednak nie posiada podmurówki co jest istotne z uwagi na przepływ wody. Wskazuje na to m.in. inwentaryzacja architektoniczno-konstrukcyjna inż. A. L., zgodnie z którą przedmiotowe ogrodzenie posiada fundament tylko pod słupki ogrodzeniowe, natomiast przęsła stanowią płyty prefabrykowane, co bezsprzecznie potwierdza materiał zdjęciowy wykonany podczas kontroli m.in. w dniu [...] października 2015 r. (k. 9-17 akt PINB znak: [...]). Dlatego też w ocenie sądu należy uznać, iż przedmiotowe ogrodzenie zostało posadowione zgodnie z postanowieniami ww. planu. Z powyższego wynika także, że wbrew zarzutom skargi przedmiotowe ogrodzenie spełnia wymogi obowiązującego miejscowego planu jakie ten plan formułuje - jako akt prawa miejscowego - w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że skarżący w skardze nie przytacza norm prawnych, których naruszenie - przez inwestora i posadowione przez niego ogrodzenie - skutkowałoby zagrożeniem środowiska. Nie obrazuje tego zagrożenia w sferze rzeczywistej w sposób inny niż wynikający z potencjalnych przyczyn ew. zakłócenia stosunków wodnych według właściwości norm Prawa wodnego. Skarżący w skardze podnosi, że omawiane zagrożenie dla środowiska wynika z tego, że ogrodzenie to stanowi barierę dla wód powodziowych, opadowych a także powoduje brak swobodnego odpływu wody z gruntu. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że jak wynika z inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej przedmiotowego ogrodzenia wraz z oceną techniczną dotyczącą jego wykonania w zakresie zgodności ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami z lutego 2016 r., autorstwa inż. A. L. (upr. nr [...]). i dokumentacji fotograficznej działka S. N. znajduje się wyżej niż działki sąsiednie a zatem poddaje się pozytywnej kontroli Sądu teza, że kierunek odpływu wód wskutek wybudowania ogrodzenia nie został zmieniony. Wody nadal odpływają na działkę nr [...] i nr [...], czyli na działki R. N., które znajdują się najniżej. Działka S. N. nie jest zagrożona dopływem wód opadowych i roztopowych, gdyż znajduje się wyżej niż działki sąsiednie. Ekspertyza ta nawiązuje do ustaleń zawartych Ekspertyzie hydrologicznej zleconej przez Gminę Kocmyrzów opracowanej przez mgr M. G., w myśl której spływ wód opadowych i roztopowych nie został zmieniony. Prawo budowlane wypowiada się przez normy techniczne o spływie wód opadowych, a zatem te kwestie też są objęte jego regulacją ale trzymając się treści i wykładni § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (mylnie nazwanego w ww. inwentaryzacji art. 29 Prawa Budowlanego), który stanowi, że "dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Mając na uwadze powyższe ustalenia zdaniem Sądu trzeba stwierdzić, że - z perspektywy tego przepisu relewantnego dla Prawa Budowalnego - bez nawiązywania do treści art. 29 Prawa wodnego na podstawie którego prowadzone jest postępowanie w sprawie stosunków wodnych - prawidłowe i zgodne z przytoczonym przepisem jest stanowisko, że inwestor nie zmienił naturalnego odpływu wody. Skarżący skorzystał z prawa podmiotowego pozwalającego mu na budowę ogrodzenia bez pozwolenia i zgłoszenia na terenie w czasie budowy o przeznaczeniu rolnym. Twierdzenia zawarte w skardze, że przedmiotowe ogrodzenie nie spełnia żadnej istotnej funkcji budowalnej stanowi dyskurs z wolnością zabudowy tkwiącą w prawie własności. Sąd podziela także ustalenia i wyjaśnienia kontrolowanego organu, że zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kocmyrzów-Luborzyca zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kocmyrzów-Luborzyca Nr XIX/110/04 z dnia 19 lipca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Kocmyrzów-Luborzyca w dacie budowy przedmiotowe ogrodzenie zostało wykonane na terenie zalewowym R1 i spełniało wymóg uzgodnienia wynikający z § 9 ust. 1 pkt 4 lit. b ww. planie, zgodnie z którym wznoszenie nowych obiektów budowlanych w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem a indeksem "...x", wymaga indywidualnego uzgodnienia projektu zabudowy dla terenów zalewowych z administratorem cieku. W kontrolowanej sprawie wymagane uzgodnienie pozytywne, dotyczące przedmiotowego ogrodzenia zostało wydane przez [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. w dniu 2 marca 2016 r. (pismo znak: [...] – k. 160 akt WINB znak: [...]), w którym organ administrujący położonym w pobliżu ciekiem bez nazwy – zgodnie z treścią art. 27 poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. – potwierdził zakaz grodzenia nieruchomości w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar, a przy tym pozytywnie uzgodnił "budowę ogrodzenia w odległości min. 1,5 m od linii brzegu". Obecnie obowiązująca ustawa Prawo wodne z 2017 r. w art. 232 ust. 1 zakazuje grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz do brzegu wód morskich i morza terytorialnego w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. Z powyższego wynika, że przedmiotowe ogrodzenie spełniało wymogi wskazane w uzgodnieniu ówczesnego administratora cieku, tj. [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. na co zwrócił też uwagę w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 519/18). Wbrew temu co stanowi skarga uzgodnienie to niezależnie od jego przedmiotu zostało dokonane także z perspektywy wiedzy fachowej podmiotu uzgadniającego i jego zadań publicznych. Sąd podziela następnie i uznaje za zgodne z prawem i stanem faktycznym stanowisko organu II instancji, który w odniesieniu do oceny wykonania robót budowlanych w postaci ogrodzenia na działce nr [...] i [...] w [...] zasadnie powołał się na przedłożoną do akt inwentaryzację architektoniczno-budowlaną ogrodzenia wraz z oceną techniczną dotyczącą jego wykonania w zakresie zgodności ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami z lutego 2016 r., autorstwa inż. A. L. (upr. nr [...]). W myśl jej treści roboty budowlane związane z budową ogrodzenia zostały wykonane zgodnie z instrukcją producenta i normami technicznymi, zaś zgodnie z Prawem budowlanym (art. 5) ogrodzenie może być w dalszym ciągu użytkowane. Kontrolowany organ zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. po dokonaniu analizy ww. opracowania w świetle zgromadzonego w sprawie całokształtu materiału dowodowego prawidłowo i zgodnie z prawem stwierdził, że ww. inwentaryzacja daje podstawy do przyjęcia, że wykonane roboty budowlane w postaci wykonania ogrodzenia na działce nr [...] i [...] w [...] były zgodne z przepisami prawa i sztuką budowlaną. W ocenie Sądu znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna w tym np. załączniki do protokołu z dnia [...] maja 2017 r., przedstawiające przedmiotowe ogrodzenie potwierdza aktualizująco ww. stwierdzenia, z kolei przywołane powyżej opracowanie zostało sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, ocenione przez fachowy organ w postępowaniu administracyjnym, wobec czego także i w ocenie Sądu stanowi wiarygodny i wystarczający dowód w sprawie. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że organ odwoławczy jest organem wyspecjalizowanym w zakresie prawa budowlanego i w związku z tym posiada odpowiednie kompetencje do fachowej i samodzielnej oceny przedłożonego materiału dowodowego jak wyżej. Dokonana przez kontrolowany organ ocena ww. materiału dowodowego jest wystarczająca. Wobec powyższych ustaleń trzeba stwierdzić zdaniem Sądu, że wydanie decyzji stwierdzającej brak konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem jest - w realiach kontrolowanej sprawy - zgodne z prawem. Sąd nie uwzględnia zarzutów skargi podnoszących naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 k.p.a., a polegające na braku poczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie czy sporne ogrodzenie nie zostało wybudowane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. W ocenie Sądu konkluzje organu podnoszące, że roboty budowlane w postaci wykonania ogrodzenia na działce nr [...] i [...] w [...] były zgodne ze sztuką budowlaną refleksowo wypowiadają się o bezpieczeństwie ludzi lub mienia. Zarazem w tych zarzutach z ich opisu wynika, że skarżący zmierza do chronienia przez Prawo budowlane wartości, które w określonej przepisami prawa konfiguracji znajdują oparcie w Prawie wodnym. WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku, którego ocena prawna wiąże kontrolowany organ i Sąd wyraził następujący pogląd: "Z akt sprawy i złożonej skargi wynika, że niejako równolegle w odniesieniu przedmiotowego ogrodzenia prowadzone jest przez właściwe organy samorządu terytorialnego postępowanie z zakresu prawa wodnego. W tej sytuacji te same okoliczności mogą być przedmiotem rozstrzygnięć równych organów, jednakże są to odrębne sprawy, w których każdy z organów tj. PINB i [...]WINB w rozpoznawanej sprawie z zakresu prawa budowlanego, a Wójt Gminy Kocmyrzów –Luborzyca i SKO w [...] w sprawie z zakresu stosunków wodnych podejmują czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że materiał dowodowy zebrany w jednym z postępowań to jest w postępowaniu z zakresu naruszenia stosunków wodnych jest adekwatny do zakresu kompetencji organu prowadzącego postępowanie z zakresu prawa budowlanego, jak wskazuje strona skarżąca. Nie jest zatem zasadny zarzut skargi kwestionujący niezastosowanie w postępowaniu legalizacyjnym normy z art. 29 ust. 3 i 1 Prawa wodnego czy zarzut niepowołania "trzeciego biegłego przez organy gminy" w związku z kwestionowaniem przez skarżącego ustaleń zawartych w ekspertyzach stanowiących dowody w postępowaniu z zakresu prawa wodnego". Wskazany art. 29 Prawa wodnego znajdującego zastosowanie w równolegle prowadzonej sprawie stanowi, że "1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:1)zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;2)odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. 2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. 3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom". Przepis ten w ocenie Sądu przewiduje zatem zakres ochrony prawnej potencjalnie adekwatny wobec zarzutów skargi. Z tego samego powodu a to samodzielności i samowystarczalności ww. postępowań administracyjnych - obecnie orzekający Sąd nie uwzględniłby naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7b k.p.a., gdyby ten przepis miał zastosowanie w sprawie - jak to podnosi skarżący przez brak zwrócenia się przez organy nadzoru budowlanego do organów samorządu terytorialnego o informację dotyczącą aktualnego stanu sprawy z zakresu stosunków wodnych wbrew nałożonemu na organy administracji publicznej obowiązkowi współdziałania ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Zdaniem Sądu prowadzone równolegle dwa postępowania administracyjne powinny się koncentrować na ochronie wartości im właściwym. Sąd nie wyklucza, że w postępowaniu naprawczym są weryfikowane kwestie robót wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lecz akurat w przypadku kontrolowanej sprawy potencjalny mechanizm tego zagrożenia i jego ocena kwalifikuje się do materii Prawa wodnego. Przecież nie można wykluczyć, że obiekt wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną i normami technicznymi wskutek dodatkowych okoliczności sprzężonych ze sobą będzie naruszał normy Prawa wodnego. W kontrolowanej obecnie sprawie istotne jest czy ogrodzenie jest zgodne z treścią miejscowego planu, czy posiadało wymagane prawem uzgodnienia, czy jego wykonanie jest zgodne ze sztuką budowlaną, czy nie narusza norm technicznych Prawa budowalnego obowiązujących w dacie jego realizacji. Stwierdzenie o zgodności przedmiotowego ogrodzenia ze sztuką budowlaną i normami technicznymi eliminuje tym samym zagrożenia dla życia i zdrowia wynikające z samego faktu posadowienia tego ogrodzenia niezależnie od przesłanek jakimi zajmuje się Prawo wodne. Na tym polega systemowość prawa, że pewnie stany faktyczne nieuregulowane w danym akcie prawnym znajdują regulację w innym, co powoduje, że ten sam przedmiot regulacji w postaci określonych stosunków społecznych związanych z inwestycjami jest regulowany różnymi aktami prawnymi, które chronią wartości im adekwatne. Niezależnie od powyższej konstatacji, i to należy podkreślić, art. 7b k.p.a. nie znajduje zastosowania w kontrolowanej sprawie a to z uwagi na to, że kontrolowane postępowanie zostało wszczęte z dniem 16 grudnia 2015 r. a wskazany powyżej art. 7b k.p.a. został wprowadzony do k.p.a jako wiążący z dniem 1 czerwca 2017 r. i zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw: "Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96nustawy zmienianej w art. 1." W tym miejscu Sąd zauważa, że wnioskowany przez skarżącego dowód w postaci pisma Wójta Gminy Kocmyrzów- Luborzyca z dnia 25.10.2018 r. adresowanego do SKO w [...] na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia skargi ma znaczenie dla postępowania w zakresie stosunków wodnych i nie zmienia stanowiska Sądu w kontrolowanej sprawie. Sąd nie podziela zarzutu skargi dot. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 10 k.p.a., w sposób istotny i mający znaczenie dla wyniku sprawy, gdyż skarżący nie wykazał w skardze jakie ew. dowody i wyjaśnienia chciałby złożyć mające znaczenie dla wyniku sprawy. Sama ogólna deklaracja sformułowana w skardze, że zaniechanie obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a to z uwagi na fakt zaniechania wystosowania informacji o zebraniu materiału dowodowego przed wydaniem decyzji - uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów - jest w ocenie Sądu niewystarczająca. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2691/17, którego stanowisko obecny skład podziela, warunki uznania uchybienia art. 10 § 1 k.p.a. jako podstawy uchylenia decyzji: "Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny". Por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Po 183/19, w myśl którego: "zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że uniemożliwiono jej w ten sposób dokonania konkretnych czynności procesowych. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków uniemożliwił mu dokonanie czynności procesowych ani nie wskazał tych czynności". Mając na uwadze całokształt powyższych ustaleń i ocen prawnych Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.