II SA/Kr 945/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekr. sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 13 czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. M. kwotę 500,00 zł ( pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu decyzją z 4 kwietnia 2016r., nr [...], znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 2007, poz. 2016) w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie ustawy z dnia 16.04.2004 r. (Dz. U. Nr 93 z 2004 r., poz. 888) odstąpił od nałożenia na H. J. obowiązku wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zmiany funkcji użytkowej pomieszczenia garażowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na warsztat mechaniki samochodowej zlokalizowany na dz. nr ewid. [...], [...] położonych w Nowym Targu przy ul. [...], gdyż sporządzający dokumentację techniczną wraz z ekspertyzą techniczną, nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu warsztatu samochodowego i nie zalecili wykonania dodatkowych robót w tej części budynku oraz potwierdzono zgodność ww. funkcji z mpzp Nowy Targ 25 (Kowaniec - Kokoszków). Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 6 marca 2018 r. znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte w związku z odwołaniem wniesionym od powyższej decyzji przez I. M. - uznając, że nie ma ona przymiotu strony postępowania. Po rozpoznaniu skargi wniesionej na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 lipca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie obowiązany rozpatrzeć odwołanie I. M. i odnieść się merytorycznie do wszystkich zawartych w nim zastrzeżeń, przyjmując, że miejsca postojowe przed budynkiem w którym mieści się warsztat są funkcjonalnie związane z legalizowaną inwestycją i na równi z legalizowanym warsztatem samochodowym wpływają na nieruchomości sąsiednie. Po rozpoznaniu odwołania I. M. wniesionego od decyzji PINB, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 13 czerwca 2019 r., znak:[...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 17 września 2010 r., znak: [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 61 k.p.a. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na warsztat mechaniki samochodowej zlokalizowany na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w Nowym Targu przy ul. [...], dokonanej przez inwestora H. J. (k. 44 akt PINB). Opisano przebieg postępowania, przywołując wydane dotychczas postanowienia i decyzje organów I i II instancji. Przypomniano, że przedmiotem niniejszego postępowania jest weryfikacja poprawności wydania przez PINB decyzji z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr [...], w której odstąpiono od nałożenia na H. J. obowiązku wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zmiany funkcji użytkowej pomieszczenia garażowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na warsztat mechaniki samochodowej zlokalizowany na dz. nr ewid. [...], [...] położonych w Nowym Targu przy ul. [...], gdyż sporządzający dokumentację techniczną wraz z ekspertyzą techniczną, nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu warsztatu samochodowego i nie zalecili wykonania dodatkowych robót w tej części budynku oraz stwierdzono zgodność ww. funkcji z mpzp Nowy Targ (Kowaniec - Kokoszków). Organ I instancji za strony postępowania uznał < H. i A. J. - właścicieli działek ewid. nr [...], [...] w Nowym Targu, na których znajduje się przedmiotowy warsztat samochodowy, < prowadzącego przedmiotową działalność J. J., < właścicieli działek ewid. nr [...] i [...] tj. M. J., ewid. nr [...] i [...] tj. spadkobierców J. C. (figurującej nadal jako właściciel w księdze wieczystej nr [...] ewid. nr [...] w Nowym Targu tj. I. M., ewid. nr [...] tj. P. K. < zarządcę drogi biegnącej po działce ewid. nr [...] w Nowym Targu tj. Powiatowy Zarząd Dróg w Nowym Targu. Uwzględniając zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 lipca 2018 sygn. akt II SA/Kr 581/18 pogląd w sprawie przymiotu strony postępowania, [...]WINB uznał za stronę I. M. w postępowaniu odwoławczym. W wyniku prowadzonego postępowania ustalono, że w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym na dz. nr ewid. [...], [...] w Nowym Targu przy ul. [...], zmieniono sposób użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat mechaniki samochodowej. Jak ustalono na podstawie dostarczonych przez H. J. dokumentów, bezspornym pozostaje fakt, iż nastąpiło to 1992 r. tj. przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy Prawo budowlane z dnia 30 maja 2004 roku, (tj. Dz. U. z 2003 roku, Nr 2007, poz. 2016). Po ustaleniu na podstawie złożonych dokumentów, iż doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania niezgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane z 1974r. wobec uzyskanego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, następnym krokiem w przedmiotowej sprawie jest zastosowanie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994 r., w celu oceny skutków powyższej samowoli (tj. samowolnej zmiany sposobu użytkowania). Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., do spraw wszczętych po wejściu w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Postępowanie organów nadzoru budowlanego w przypadku ustalenia, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez stosownego pozwolenia właściwego organu, w obowiązującym obecnie stanie prawnym, objęte jest dyspozycją art. 71a ustawy Prawo budowlane. Przepis ten wszedł w życie w dniu 30 maja 2004 r. Przepisem art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r., Nr 93, poz. 888) zmieniono brzmienie art. 71 dotychczas obowiązującej ustawy - Prawo budowlane oraz w punkcie 32 tego artykułu dodano art. 71 a. Jednocześnie jednak w art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej zastrzeżono, że "Przepisu art. 71a, ustawy o której mowa w art. 1, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe". Zasada ta obowiązuje również po dokonaniu kolejnych zmian Prawa budowlanego, które nastąpiły po dniu 31 maja 2004 r. Kolejne zmiany tej ustawy nie odnoszą się do omawianego przepisu art. 71 a, nie uchylają, ani nie wprowadzają żadnych zmian do w/w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., zatem przepis ten w powyższym brzmieniu nadal obowiązuje, mimo zmian dokonanych przez ustawodawcę w samej ustawie Prawo Budowlane. W kontrolowanej sprawie z uwagi na datę zmiany sposobu użytkowania, która nastąpiła w 1992 r. oraz mając na uwadze w/w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., o zmianie ustawy - Prawo budowlane, zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe tj. przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r., czyli przepisy ustawy Prawo budowlane - tekst jednolity - Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016. Przytoczono treść art. 71 w ówczesnym brzmieniu. Podkreślono, że art. 71 ust. 3 wprost wskazuje środki, jakie mają zastosowanie w razie dokonania samowolnie zmiany sposobu użytkowania obiektu (bez uzyskania pozwolenia na tę zmianę) stanowiąc, że w takich przypadkach stosuje się odpowiednio przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Następnie przytoczono treść art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem po ustaleniu, iż w 1992 r., nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na funkcję usługową w postaci warsztatu mechaniki samochodowej, organ I instancji był zobligowany do zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r., i wstrzymania użytkowania przedmiotowego warsztatu mechaniki samochodowej, gdyż przepis art. 50 w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania należy stosować odpowiednio, zatem nie w zakresie wstrzymania prowadzonych robót budowlanych, a wstrzymania użytkowania obiektu. Następnie zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. organ przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu użytkowania obiektu lub jego części był zobligowany do wydania jednej z decyzji wskazanych w w/wart. 51 ust. 1. Organ odwoławczy dokonując ponownej oceny dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania wobec zgromadzonego materiału dowodowego stanął na stanowisku, iż przedmiotowy warsztat nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ 25 (Kowaniec- Kokoszów) zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015 r. Zgodnie z ww planem działki ewid. nr [...], [...] położone są w terenie symbolu MN.19 w otulinie Gorczańskiego Parku Narodowego - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Dopuszczalne jest przeznaczenie na usługi realizowane jako wbudowane (§ 8 ust. pkt 2 a Uchwały nr XI/89/2015 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015r. ( Dz. U. Woj.. Małopol. 2015.4755 z dnia 4 sierpnia 2015r.). Dokonana analiza dokumentacji technicznej w sprawie zgodności z przepisami prawa, w tym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz. U. 2015 poz. 1422) odpowiada prawu. [...]WINB w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym nie dopatrzył się, aby działania przedmiotowego warsztatu mechaniki samochodowej powodowały szkodliwe oddziaływanie ponad przeciętną miarę. Prowadzona działalność warsztatu samochodowego zarówno w zakresie ochrony czystości powietrza, jak i wpływu na klimat akustyczny jest niewielki i w żadnym przypadku nie przekracza typowych wartości dla tego typu zabudowy i rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. I. M. nie udowodniła, że działalność przedmiotowego warsztatu zakłóca korzystanie z jej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Warsztat samochodowy funkcjonuje od 1993 r. pierwotnie usługi świadczył H. J. w godzinach popołudniowych od ok 15:00 jako działalność dodatkowa wobec głównej zarobkowej, jakim było zatrudnienie w Zakładzie [...] (protokół oględzin z dnia [...].05.2011 r.). Od grudnia 2012 roku działalność ta wykonywana jest przez J. J. (pismo z dnia 4 lutego 2013 r.). Działalność warsztatowa powstała na wiele lat przed zawiadomieniem I. M.. Zgodnie z informacjami pozyskanymi w trakcie wizji lokalnych warsztat ten pracuje w godzinach dziennych, popołudniowych, poza wyjątkowymi sytuacjami nie pracuje w weekendy, a usługi ograniczają się do drobnych napraw w postaci wymiany świecy, żarówek, paska klinowego czy akumulatora. Ich wykonywanie w budynku gospodarczo — garażowego nie jest uciążliwe, nie stanowi istotnego źródła emisji zanieczyszczeń i nie wpływa na stan zanieczyszczenia powietrza w otoczeniu, nie jest również uciążliwy akustycznie - pochodzące z niego hałasy nie przekraczają dopuszczalnych norm. I. M. nie udowodniła również, że funkcjonowanie przedmiotowego warsztatu stanowi naruszenie jej dóbr osobistych: miru domowego i zdrowia, również w żaden sposób nie udowodniła, że immisja dźwięków jest uciążliwa w stopniu wykraczającym poza przyjęte zasady współżycia społecznego. Odnośnie miejsc parkingowych organ odwoławczy stwierdził, iż pozostawianie samochodów na parkingu czy w jego obrębie jest rzeczą zrozumiałą i naturalną konsekwencją korzystania z usług zakładu. Prowadzone kontrole Inspekcji Sanitarnej - protokół kontroli z dnia [...].06.2013 Nr [...], uzgodnienie projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej sporządzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. R. K. nr upr. [...] nie wykazały działań niezgodnych z prawem. W sprawie uwag zawartych w odwołaniu podkreślono, iż w niniejszym postępowaniu zostały wyjaśnione podnoszone kwestie, a skarżąca brała czynny udział w każdym stadium postępowania i miała możliwość wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w celu doprowadzenia istniejącego warsztatu mechanicznego do zgodności z prawem budowlanym w świetle podnoszonych okoliczności prawnych jak również miała możliwość zapoznać się z dostarczoną przez inwestora dokumentacją techniczną pod względem wymogów określonych w przepisach techniczno budowlanych. Nadto [...]WINB wskazał, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat mechaniki samochodowej w Nowym Tagu przy ul. [...] i związany z tym obowiązek nałożony na H. J. do wykonania określonych czynności i robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zmiany funkcji użytkowej pomieszczenia garażowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na warsztat mechaniki samochodowej, gdyż sporządzający dokumentację techniczną wraz z ekspertyzą techniczną, nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu warsztatu samochodowego i nie zalecili wykonania dodatkowych robót w tej części budynku oraz potwierdzono zgodność ww. funkcji z mpzp Nowy Targ 25 (Kowaniec - Kokoszków). Wobec powyższego, działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. [...]WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie I. M., zarzucając jej 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: • Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690 z późniejszymi zmianami) tj. §44, 14, 21, 51, 108 pkt 3 i 4, 212 pkt 14, 216, 279 poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że dokonana zmiana sposobu użytkowania jest zgodna tymi przepisami • art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpujacym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie jaki jest zakres oddziaływania inwestycji i jaki ma ona wpływ na nieruchomości skarżącej. • Naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności zawartym w odwołaniu informacjom, z których wynika nierzetelność opinii mgr inż. architekta P. P.. • Naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w sposób sprzeczny z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela przez nieuwzględnienie okoliczności zdarzenia, wagi ewentualnego naruszenia przepisów przez inwestora i odmowę skarżącym prawa do ochrony własnych interesów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). – dalej "p.p.s.a." - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona nieprawidłowa i wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji wymagały uchylenia z uwagi na niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie legalizacji zmiany sposobu użytkowania, toczącej się już wiele lat, wydany został już prawomocny wyrok tutejszego Sądu do sygn. II SA/Kr 581/18, z dnia 27 lipca 2018 r. Wyrok ten wydany został w rozpoznaniu skargi I. M. na decyzję [...]WINB umarzającą postępowanie odwoławcze wobec uznania przez [...]WINB, że skarżącej I. M. nie przysługuje przymiot strony postępowania. Nie było to zatem wyrok, który odnosiłby się do zastosowanych w toku prowadzonego postępowania przez organy przepisów prawa materialnego czy kontrolujący merytorycznie postępowanie z punktu widzenia prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Jednak w jego uzasadnieniu Sąd wskazał na konieczność powiązania kwestii związanych z prowadzonym warsztatem i znajdujących się tuż przed nim miejsc postojowych. Sąd w uzasadnieni tego wyroku wskazał, że: "W szczególności nie można się zgodzić z twierdzeniem [...]WINB, zgodnie z którym skoro postępowanie dotyczyło wyłącznie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia garażowego na warsztat mechaniki samochodowej, nie zaś miejsc postojowych zlokalizowanych przed budynkiem mieszkalnym (warsztatem), to okoliczność ta przesądza o braku legitymacji skarżącej do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. Tymczasem taki "sztuczny" podział kwestii związanych z prowadzonym warsztatem i znajdujących się tuż przed nim miejsc postojowych jest nieporozumieniem, zwłaszcza, że skarżąca konsekwentnie podnosi, że naprawa samochodów odbywa się również na terenie chodnika i także w tej okoliczności upatruje uciążliwości legalizowanej inwestycji dla jej własnej nieruchomości, na której zamieszkuje. Z dokumentacji zdjęciowej załączonej do odwołania skarżącej wynika, że naprawy samochodów nie odbywają się wyłącznie w zamkniętym pomieszczeniu warsztatu, ale również przed nim, nadto parkują tam samochody oczekujące na naprawę. Zatem nie ulega wątpliwości, że miejsca postojowe są z warsztatem funkcjonalnie powiązane. Nadto miejsca te zostały uwzględnione w przedłożonej do akt opinii mgr inż. arch. P. P.. Zasady obsługi terenów w zakresie miejsc do parkowania przewidziane są w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (§ 4 ust. 16 pkt. 3 uchwały Nr XI/89/2015 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015 r. w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego NOWY TARG 25 (KOWANIEC - KOKOSZKÓW)"- a ocena zgodności legalizowanej inwestycji z planem musiała nastąpić odnośnie wszystkich jego ustaleń, a nie tylko przeznaczenia podstawowego czy dopuszczalnego terenu MN.38. Skoro podstawą wydania decyzji przez organ I Instancji była przedłożona przez inwestora do akt wspomniana wyżej opinia uwzględniająca miejsca postojowe, to nie można równocześnie twierdzić, że są one w sprawie bez znaczenia, a korzystanie z nich przez klientów warsztatu nie wywiera wpływu na nieruchomości sąsiednie. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zatem obowiązany rozpatrzeć odwołanie I. M. i odnieść się merytorycznie do wszystkich zawartych w nim zastrzeżeń, przyjmując, że miejsca postojowe przed budynkiem w którym mieści się warsztat są funkcjonalnie związane z legalizowaną inwestycją i na równi z legalizowanym warsztatem samochodowym wpływają na nieruchomości sąsiednie." Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Sąd podziela wywody organu dotyczące podstaw prawnych w oparciu o które prowadzone jest kontrolowane postępowanie tj. art. 71 w związku z art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r., na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r., Nr 93, poz. 888). W sytuacji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania zezwalającej na taką zmianę decyzji organu administracji budowlanej ma zastosowanie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego który przewiduje odpowiednie stosowanie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zastosowanie odpowiednie polega na tym, że wskazany przepis stosuje się w całości, wówczas gdy jest to możliwe w danych warunkach, stosuje się ten przepis z pewnymi modyfikacjami wynikającymi ze specyfiki sprawy lub też nie może mieć zastosowania właśnie w uwagi na specyficzne warunki sprawy. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 3, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Na obecnym etapie postępowania organ jest obowiązany wydać decyzję nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu lub decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia zmienionego sposobu użytkowania do stanu zgodnego z prawem, względnie decyzję o treści takiej jak zaskarżona – wszystko w zależności od poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania, organy obu instancji stwierdziły, że dokonana zmiana sposobu użytkowania wbudowanego garażu na zakład mechaniki samochodowej pozostaje zarówno w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dale zwanego rozporządzeniem. Zgodnie z obowiązującym na terenie objętym postępowaniem miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego NOWY TARG 25 (KOWANIEC - KOKOSZKÓW), legalizowany warsztat samochodowy znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MN.19, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o przeznaczeniu podstawowym: budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne; usługi hotelarskie, realizowane jako budownictwo pensjonatowe - budynki wolnostojące; usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych (nie mniej niż 5 pokoi); drobna wytwórczość realizowana jako warsztaty rzemieślnicze. Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego to między innymi usługi realizowane jako wbudowane (§ 8 ust. 1 pkt. 1 i 2 planu). Ten właśnie zapis jest podstawą twierdzenia przez organy, że zmieniony sposób użytkowania garażu na warsztat samochodowy pozostaje w zgodności z planem miejscowym. Równocześnie w § 4 ust. 16 planu, ustalono zasady obsługi terenów w zakresie miejsc do parkowania. Zgodnie z § 4 ust. 16 pkt. 3 planu, na terenach oznaczonych symbolami MN, w których realizowane będą usługi komercyjne jako przeznaczenie dopuszczalne w ramach przeznaczenia podstawowego, obowiązuje realizacja nie mniej niż 2 miejsc postojowych. Do ww. miejsc postojowych wlicza się miejsca w garażu. W pierwszej kolejności rozważyć zatem należy, czy rzeczywiście sporny warsztat samochodowy, znajdujący się w budynku mieszkalnym w miejscu, gdzie uprzednio był garaż, jest zgodny z wymogiem realizacji usług jako "wbudowanych". Na karcie 21 akt adm. znajduje się protokół przesłuchania H. J. sporządzony przez organ I Instancji w dniu [...] lipca 2010 r. w którym odnotowano następujące oświadczenie: "Inwestor oświadcza, że nie wykonał żadnych robót budowlanych w obrębie garażu za wyjątkiem wiaty stalowej od strony ulicy ze ścianami w postaci pleksy. Na wykonana wiatę inwestor nie dokonał zgłoszenia do organu administracji arch- budowlanej." Na k. 5-10 akt adm. Znajduje się protokół kontroli sporządzony przez referat ds. ochrony środowiska Urzędu Miasta w Nowym Targu, z złącznikiem w postaci fotografii na której prawdopodobnie znajduje się opisana przez inwestora – H. J.- wiata. Dalej, na k. 50 i na k. 208 akt adm. znajduje się kserokopia zgłoszenia robót budowlanych z dnia 23 sierpnia 2010 r. dokonana przez H. J. i J. J., które to roboty miały polegać na wykonaniu wiaty "bezpośrednio przy budynku, o wymiarach 1,5 na 3 m na działce ewidencyjnej [...] oraz [...] w Nowym Targu przy ul. [...]. Konstrukcja stalowa z profilu. Pokrycie dachowe oraz ściany z płyt polimerowych." Inwestor wskazał termin rozpoczęcia robót jako 23 września 2010 r. Kopię zgłoszenia PINB w Nowym Targu dołączył do akt sprawy po raz pierwszy do protokołu oględzin z dnia [...] maja 2011 r. (k. 53-50 akt adm.), organ dokonał wówczas również pomiaru owej wiaty oraz ją sfotografował. Po raz drugi kopię zgłoszenia budowy wiaty PINB otrzymał od Starostwa Powiatowego w Nowym Targu (k.209-203 akt adm.). Jak wynika nadto z bogatej dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych, ale również złożonej przez skarżącą do akt sądowych, konstrukcja nazywana przez inwestora i organ "wiatą", obecnie pełni funkcję nie tyle zadaszenia wjazdu do warsztatu, ale rozbudowania powierzchni warsztatu na zewnątrz budynku (poza lico ściany frontowej budynku mieszkalnego). Organ kwestią tą od prawie dziesięciu lat nie zajął się w ogóle, a w szczególności nie rozważył jakiemu celowi służy ta konstrukcja. Tymczasem na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, jak również zdjęć dołączanych systematycznie do akt przez skarżącą, można z dużym stopniem prawdopodobieństwa wskazać, że za pomocą owej konstrukcji zwanej wiatą "rozbudowano" warsztat poza obręb dotychczasowego garażu i poza ścianę frontową budynku. Jeśli zaś tak, to w tej "rozbudowanej" części warsztatu usługi nie są realizowane są jako "wbudowane" czyli znajdujące się wewnątrz budynku, po myśli zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słowo "wbudowane", choć używane między innymi przez rozporządzenie, nie ma swojej legalnej definicji, jednak potoczne jego znaczenie nie budzi wątpliwości. "Wbudować" oznacza "umocować coś na stałe wewnątrz jakiejś budowli, konstrukcji lub wewnątrz jakiegoś urządzenia", "uczynić coś stałym elementem większej struktury" (za słownikiem języka polskiego PWN https://sjp.pwn.pl/). Wobec powyższego ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany w pierwszej kolejności ustalić stan faktyczny tj. rzeczywiste przeznaczenie i funkcję "wiaty", a to celem jednoznacznego ustalenia, czy w świetle zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi ona powiększenia powierzchni warsztatu poza istniejący budynek, powodując, że usługi tam wykonywane nie są "wbudowane". Kolejno, odnosząc się do kwestii zgodności z planem miejscowym oraz z przepisami techniczno – budowlanymi miejsc postojowych zapewnionych dla spornego warsztatu w liczbie dwóch sztuk, wskazać należy co następuje. Liczba dwóch miejsc postojowych pozostaje w zgodzie z ustalonymi w planie miejscowym zasadami obsługi terenów w zakresie miejsc do parkowania, tj. w zgodzie z cytowanym już wyżej § 4 ust. 16 pkt. 3 planu. Ponieważ garaż nie pełni już swej funkcji, to do wymaganej planem liczby (dwóch) miejsc postojowych nie może zostać wliczony. Oba miejsca zostały przewidziane na utwardzonym terenie przed domem przy ul. [...]. Jeśli zaś chodzi o zgodność z przepisami techniczno – budowlanymi tak zapewnionych miejsc postojowych, to kwestia ta nie została przez organy ani wykazana ani nawet pobieżnie przeanalizowana. Miejsce postojowe ma bowiem swoje normatywne wymiary i usytuowanie. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej: szerokość 2,5 m i długość 5 m. Zgodnie natomiast § 19 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia, odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych od okien w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Dodatkowo, zgodnie z § 19 ust. 2 pkt. 1 lit. a, stanowiska postojowe, należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. § 19 rozporządzenia przewidują pewne wyjątki od tych zasad. Jednak organ I Instancji przytoczył ww. zasadnicze regulacje w uzasadnieniu swojej decyzji (str.3), a następnie dodał: "Według rozporządzenia § 19 ust. 4 dopuszczono odstępstwo od wymaganych odległości zawartych w ust. 1 i 2 (7m od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i 3 m od granicy działki budowlanej). Przepis ten stanowi, że: " Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę" . Jednak organ w dalszej części uzasadnienia decyzji myśli tej nie rozwinął tj. nie wyjaśnił, jakie znaczenie przypisuje w tej konkretnej sprawie przytoczonej przez siebie regulacji § 19 ust. 4. W szczególności nie jest jasne czy organ I Instancji uważa, że urządzone przez inwestora miejsca parkingowe znajdują się "między liniami rozgraniczającymi ulicę", co oznaczałoby że są zlokalizowane poza terenem do którego inwestor ma tytuł prawny. Natomiast organ II Instancji kwestii miejsc parkingowych nie badał w ogóle, bo trudno uznać, że sfomułowanie: "odnośnie miejsc parkingowych organ odwoławczy stwierdza, ze pozostawianie samochodów na parkingu czy w jego obrębie jest rzeczą zrozumiała i naturalną konsekwencją korzystania z usług zakładu" – jest konsekwencją zbadania zgodności ich wymiarów i posadowienia z przepisami techniczno – budowlanymi. Ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany dokonać stosownych pomiarów miejsc postojowych w terenie, a następnie wrysować zwymiarowane, projektowane miejsca na mapę w taki sposób, aby jednoznacznie można było ustalić czy rzeczywiście spełniają one warunki techniczne rozporządzenia zarówno co do ich wymiarów jak i odległości wymaganych rozporządzeniem. Wobec naruszenia przez organ przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 Kpa w stopniu , który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Decyzja organu i Instancji została uchylonana zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 500 zł składa się kwota uiszczonego przez skarżącą wpisu.