II SA/Kr 946/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi T. P. i W. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na teren nieruchomości skargę oddala Decyzją z dnia [...]. znak: [...] Starosta N. na podstawie przepisów art. 124 i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odmówił udzielenia zezwolenia na wejście w teren na nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...], [...] położone w S. gm. S. celem budowy sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami do budynków mieszkalnych. Uzasadniając swoje stanowisko, organ pierwszej instancji oparł się na przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Miasto S. - Plan Nr [...]", zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] (Dz. Urz. Województwa Nr ... poz. ....z dnia ....) obejmującym teren nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...], położone w S. . Starosta N. podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami inwestor przeprowadził rokowania o wyrażenie zgody na wykonanie prac. W.P. i T.P. współwłaściciele działek nr[...], [...] nie wyrazili zgody na wejście w teren w celu realizacji przedmiotowej inwestycji. Wskazał też, że jako podstawę realizacji inwestycji wnioskodawca przedłożył mapę sytuacyjno -wysokościową do celów projektowych i załącznik graficzny do planu miejscowego z wkreślonym przebiegiem projektowanej kanalizacji. Za podstawę do odmowy wydania zezwolenia Starosta N. przyjął fakt, że na rysunku powołanego wyżej planu miejscowego nie rozmieszczono inwestycji celu publicznego - jakim jest budowa sieci kanalizacji sanitarnej w rozumieniu przepisów regulujących tryb i zasady sporządzania planów miejscowych. Stwierdził dalej, że opisany plan miejscowy zawiera jedynie w § 4 pkt 2 części tekstowej ogólne ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej bez określenia szczegółowego rozmieszczenia inwestycji celu publicznego, co nie czyni zadość wymogom nałożonym w tym zakresie przepisami. Podkreślił też, że zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, pojęcie celu publicznego nie obejmuje budowy przyłączy do budynków mieszkalnych, będących również przedmiotem wniosku. W tej sytuacji uznał, iż zachodzi brak możliwości oceny zgodności przedmiotowej inwestycji celu publicznego z planem miejscowym i odmówił udzielenia zezwolenia na wejście w teren na przedmiotową nieruchomość. Od decyzji Starosty N. odwołanie do Wojewody złożył Burmistrz Miasta i Gminy S. , zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 124 ust, 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przepisu prawa, który nakładałby obowiązek szczegółowego rozmieszczenia inwestycji celu publicznego w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto S. - Plan Nr [...]" na rysunku planu powinna być zamieszczona sieć kanalizacyjna, a tym samym nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji zapisu w części tekstowej ww. planu, postanawiającej o dopuszczeniu budowy infrastruktury technicznej na działkach nr [...] i [...]. Odwołująca się strona podkreśliła, że organ pierwszej instancji rozpatrując przedmiotową sprawę dokonał własnej, dowolnej interpretacji art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten stwierdza jedynie, że ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym. Nie wskazuje natomiast w jaki sposób ma być dokonany zapis w planie miejscowym, czy w części tekstowej, czy też graficznej planu. Zdaniem Burmistrza Miasta i Gminy S. chybiony jest pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji, że przyłącza do budynków mieszkalnych nie mieszczą się w pojęciu celu publicznego - art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie rozróżnia budowy i utrzymania sieci kanalizacyjnej na te które są przyłączami do budynków i na inne. Odwołujący się podkreślił też, że wniosek o wydanie zezwolenia na wejście w teren na działki ewidencyjne nr [...] i [...] dotyczy odcinka kanalizacji sanitarnej od studzienki [...], [...], [...]oznaczonych w opracowaniu projektowym, stanowiącym załącznik do wniosku - do realizacji której zobowiązana jest Gmina. Inwestor nie zgadza się również ze stanowiskiem Starosty o braku możliwości oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu. Zdaniem Burmistrza plan określa i ustala zasady lokalizacji infrastruktury technicznej, daje również możliwość stwierdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem. Jak wskazuje dalej odwołujący się, w planie (w części tekstowej) ustalono zasady budowy infrastruktury technicznej zgodnie z §4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wnioskodawca podniósł, że Starosta N. i działając w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami nie jest uprawniony do oceny prawidłowości sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego zgodności z przepisami wykonawczymi do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak podkreśla dalej odwołujący się, organem właściwym w sprawie oceny zgodności uchwalonego planu z obowiązującym prawem jest Wojewoda. Plan uchwalony [...] jest obowiązującym przepisem prawa miejscowego. Decyzją z dnia [...] Wojewoda na podstawie art. 138 §1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 9a, art. 124 w związku z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jedn. tekst Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta i Gminy S. od decyzji z dnia [...].: 1. uchylił w całości decyzję Starosty N. z dnia [...]. 2. udzielił Burmistrzowi Miasta i Gminy S. zezwolenia na wejście w teren na nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...], [...] położone w obrębie S. gmina S. , stanowiące własność W.P. i T.P. - na prawach wspólności ustawowej, celem realizacji inwestycji - budowa sieci kanalizacji sanitarnej. 3. stwierdził, że na Burmistrzu Miasta i Gminy S. ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po przeprowadzeniu sieci kanalizacji sanitarnej. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty właścicielowi nieruchomości przysługuje odszkodowanie. 4. pouczył, że właściciel nieruchomości jest zobowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii, obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej oraz, że niniejsza decyzja stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej, wpisu dokonuje się na wniosek starosty wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki. Wojewoda, po zapoznaniu się ze zgromadzonym przez organ pierwszej instancji materiałem dowodowym, uznał za uzasadnione zarzuty Burmistrza Miasta i Gminy S. dotyczące błędnej interpretacji przez organ pierwszej instancji przepisów art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami i stwierdził, co następuje: W myśl przepisów art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami -starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Ponadto, zgodnie z ust. 3 tej ustawy - udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie tych prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że podstawowym warunkiem wydania zezwolenia na zajęcie nieruchomości jest zgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym oraz brak zgody właściciela nieruchomości na zakładanie i przeprowadzenie określonych tym przepisem prac. Właściciele nieruchomości nie wyrazili zgodny na wejście w teren na działki nr [...] i [...] położone w S. przy ul. [...] (m.in. pismo skierowane do Starostwa Powiatowego w N. z dnia [...] stycznia 2007 r. Natomiast w kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu, stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Miasto S. - Plan Nr [...]", zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] obejmujący teren nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] określa i ustala zasady lokalizacji infrastruktury technicznej i daje możliwość stwierdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem. W części tekstowej planu, w rozdziale l - Przepisy ogólne, w §4 pkt 2 figuruje zapis "Realizacja sieci urządzeń infrastruktury technicznej nie wyznaczonych na rysunku planu, a niezbędnych dla obsługi terenów, głównie w liniach rozgraniczających dróg, w oparciu o opracowania techniczne. W uzasadnionych wypadkach, dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastrukturalnych w terenach przeznaczonych pod zainwestowanie, zieleń izolacyjną oraz terenach rolnych, leśnych i zadrzewionych ". Ponadto, pkt 6 planu określa ustalenia dotyczące odprowadzania ścieków sanitarnych, m.in. nakłada obowiązek realizacji i rozbudowy istniejących sieci kanalizacji sanitarnej we wszystkich terenach przeznaczonych pod zainwestowanie, a także nakazuje realizację rozdzielczych sieci kanalizacji sanitarnej i opadowej. Wobec takich zapisów zawartych w obowiązującym planie miejscowym oraz w oparciu o projekt budowy kanalizacji sanitarnej sporządzony na mapie sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych, z akceptacją i zezwoleniem na budowę ze strony "A. " spółki z o.o., Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Ponadto podzielił stanowisko Burmistrz Miasta i Gminy S. dotyczące braku kompetencji Starosty N. do oceny prawidłowości sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego zgodności z przepisami wykonawczymi do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) organem właściwym do oceny zgodności uchwalonego planu z obowiązującym prawem jest wojewoda. Skoro więc plan ten przeszedł pozytywnie tryb legalizacji i został ogłoszony (Dz. Urz. Województwa .... Nr .... poz. ... z dnia ....) stanowi przepis prawa miejscowego i jest obowiązujący. Ponadto stwierdził, iż w odwołaniu Burmistrz Miasta i Gminy S. wskazał, że wniosek o wydanie zezwolenia na wejście w teren na działki ewidencyjne nr [...] i [...] dotyczy odcinka kanalizacji sanitarnej od studzienki [...], [...], [...] oznaczonych w opracowaniu projektowym, stanowiącym załącznik do wniosku - do realizacji której zobowiązana jest Gmina, a w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jedn. teks Dz. Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858) określony przez wnioskodawcę zakres inwestycji dotyczy budowy sieci kanalizacji sanitarnej. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli T.P. i W..P. Zarzucili decyzji Wojewody naruszenie przepisów prawa poprzez uznanie, iż zapis "realizacja sieci urządzeń infrastruktury technicznej nie wyznaczonych na rysunku planu" jest zapisem wystarczającym do oceny "celu publicznego" i przyjęcia zgodności inwestycji z planem Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późno zm.), sądy "administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z cyt. wyżej przepisem art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami podstawowym warunkiem wydania zezwolenia na zajęcie nieruchomości jest zgodność projektowanej inwestycji z planem miejscowym oraz brak zgody właściciela nieruchomości na zakładanie i przeprowadzenie określonych tym przepisem prac. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo ustalił, na podstawie zebranego materiału dowodowego, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do udzielenia żądanego zezwolenia. Właściciele działek nr [...] i [...] położonych w S. przy ul. [...] nie wyrazili zgodny na wejście w teren ww. działek, a zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie sieci kanalizacji sanitarnej jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Miasto S. -Plan Nr [...]", zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...]. , obejmującego teren nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...] Plan określa i ustala zasady lokalizacji infrastruktury technicznej (§4 pkt.2 k.[...] akt adm. l inst. i ustalenia dla infrastruktury technicznej pkt ...adm. l inst.), przez co - jak przyjął zasadnie organ II instancji - daje możliwość stwierdzenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem. Organ odwoławczy prawidłowo odniósł się także do wszystkich zarzutów odwołania. Dodać jedynie należy, iż szczegółowy przebieg trasy sieci jakiejkolwiek infrastruktury zawierać musi projekt budowlany, a nie ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wobec sprecyzowania w odwołaniu przez Burmistrza Miasta i Gminy S. , że wniosek o wydanie zezwolenia na wejście w teren na działki ewidencyjne nr [...] i [...] dotyczy odcinka kanalizacji sanitarnej od studzienki [...], [...], [...] oznaczonych w opracowaniu projektowym, stanowiącym załącznik do wniosku, do realizacji której zobowiązana jest gmina, a w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jedn. teks Dz. Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858) określony przez wnioskodawcę zakres inwestycji dotyczy budowy sieci kanalizacji sanitarnej, zaskarżona decyzja obejmuje zezwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej (bez przyłączy). Uznając zatem skargę za niezasadną orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270).