II SA/Kr 946/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala. Postanowieniem z daty 13 września 2011r., znak [...] – tak nienazwanym - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. orzekł o braku podstaw do zwrotu kwoty grzywny ściągniętej od J.S. W powyższym piśmie organ wskazał, że w dniu 6 września 2011 r. wpłynęło do kancelarii Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. pismo, w którym J.S. powołując art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2011r., sygn. akt II OSK 1289/11 ponowił wniosek o zwrot w całości pobranych od niego sum z tytułu grzywny nałożonej postanowieniem z PINB w M. z dnia 5 kwietnia 2005 r., znak [...] , z uwagi na swoją tragiczną sytuację życiową. Wskazał, że organ nie jest związany opinią WINB w K. co do niewyrażenia pozytywnej opinie w tym względzie. W załączeniu J.S. przekazał kopię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1289/11, w którym podano m.in., że " ...Zgodnie z treścią art. 126 ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. O zwrocie grzywny postanawia organ egzekucyjny. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Z konstrukcji tego przepisu w świetle art. 17 § 1 ww. ustawy nie można uznać, jak czyni to skarżący, by stanowisko organu wyższego stopnia w przedmiocie wyrażenia zgody wymagało wydania postanowienia. Taką formę procesową przyjmuje jedynie postanowienie o zwrocie grzywny, które zresztą z mocy art. 17 § 1 cyt. ustawy jest nie zaskarżalne. Nie można również uznać, by uzyskanie tej zgody, jako wymaganego elementu do dokonania zwrotu ściągniętej grzywny, należało zakwalifikować jako inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Opinia w tym zakresie nie wywołuje, bowiem następstw w zakresie uprawnień lub obowiązków, skoro organowi egzekucyjnemu nawet po uzyskaniu tej zgody, ustawodawca pozostawia swobodę w rozstrzygnięciu wniosku. " Mając na uwadze powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z przywołanym orzecznictwem, organ posiada swobodę w rozstrzygnięciu wniosku, jednakże tylko w sytuacji, gdy organ wyższego stopnia wyrazi zgodę na zwrot grzywny, co literalnie zapisano przepisach. W związku z powyższym brak jest podstaw do zwrotu ściągniętej kwoty grzywny. J.S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia - ewentualnego przekazania sprawy do ponownego rozpoznania , zarzucając, kwestionowany że akt administracyjny został wydany z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności nakazującym mu ustalenie stanu faktycznego w sprawie, co skutkuje nieprawidłowym merytorycznie rozstrzygnięciem. W uzasadnieniu skarżący wskazywał, że w związku z jego wnioskiem o zwrot częściowo ściągniętej grzywny nałożonej postanowieniem z PINB w M. z dnia 5 kwietnia 2005 r., znak [...] po wykonaniu obowiązku z uwagi na niewykonanie którego które grzywna została nałożona, PINB w M. wystąpił na zasadzie art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o wyrażenie opinie w tej sprawie. Pismem z dnia 13 maja 2010 r., znak [...] organ opinię taką wyraził. Odmawiając wyrażenia zgody na zwrot grzywny podał , że art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uzależnia jej zwrot od zaistnienia po stronie skarżącego przesłanki pozostawania w uzasadnionym przypadku, a J.S. nie wskazał, że jego sytuacja jest tego typu, iż można ją uznać za uzasadniany przypadek. Opinię tę J.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, a następnie wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uwzględniając stanowisko prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt. II OSK 1289/11 o niewiążącym charakterze opinii, skarżący pismem z dnia 6 września 2011 r. ponownie zwrócił się do PINB w M. o zwrot grzywny, ten zaś pismem z dnia 13 września 2011r. znak [...] odmówił zwrotu grzywny ponownie powołując opinie WINB w K. z dnia 13 maja 2010 r. Skarżący wskazał dalej, że pismem z dnia 20 września 2011 r. wezwał PINB w M. usunięcia stanu niezgodności z prawem. Pismem z dnia 23 września 2011r. PINB w M. odmówił zmiany rozstrzygnięcia. W związku z tym skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o rozstrzygniecie sprawy. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie z sygn. akt. II SA/Kr 1608/11 oddalił skargę wskazując, że pismo PINB w M. z dnia 13 września 2011 r. jest de facto postanowieniem i jako takie winno być niego zaskarżone w toku instancji. Mając na uwadze powyższe stanowisko J.S. wniósł zażalenie. Nadto jedynie z ostrożności procesowej wniósł w zażaleniu o przywrócenie terminu dla jego złożenia o ile mu uchybił, z uwagi na fakt , że dopiero w dniu 14 marca 2012 r. dowiedział się iż może zaskarżać to postanowienie. J.S. podał , że z emerytury w wysokości 1200,00 zł. miesięcznie musi utrzymać siebie i małżonkę. Miesięcznie na lekarstwa wydają ok. 500 - 600 zł., na energię elektryczna 120 zł. , na gaz 120 zł., na wiodę 60 zł. , a na zakup węgla ok. 3 000,00 zł rocznie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012r., znak [...] , wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jednol. z 2005 r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia J.S. z dnia 22 marca 2012 r. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 13 września 2011 r., znak [...] . Orzekając w ten sposób podał, że w postępowaniu wstępnym, przed rozpoznaniem środka zaskarżenia, jakim jest odwołanie lub zażalenie, organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie lub zażalenie jest dopuszczalne i czy zostało złożone z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia, co znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń. W związku zaś z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 134 k.p.a. ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Niedopuszczalność odwołania lub zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji lub postanowienia w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania lub zażalenia z przyczyn podmiotowych obejmuje zaś sytuacje wniesienia odwołania lub zażalenia przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. pełni w stosunku do PINB funkcję organu odwoławczego oraz funkcję nadzorczą, co wynika z art. 23 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji . Wobec powyższego organ uczynił przedmiotem niniejszego postępowania zbadanie dopuszczalności zażalenia J.S. z dnia 22 marca 2012 r. na postanowienie z dnia 13 września 2011 r., znak [...] . W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia z przyczyn o charakterze przedmiotowym. Brak jest bowiem możliwości zaskarżenia powyższego postanowienia w toku instancji. Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli tak stanowi niniejsza ustawa lub K.p.a. Zaskarżone przez J.S. stanowisko PINB w M. w przedmiocie odmowy zwrotu ściągniętej grzywny, uznać należy za postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pismo to spełnia stawiane postanowieniom wymagania określone w przepisie art. 124 § 1 k.p.a. Tożsamą kwalifikację rozstrzygnięcia PINB z dnia 13 września 2011 r. przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 9 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1608/11 o odrzuceniu skargi J.S. z dnia 4 października 2011 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że po złożeniu przez skarżącego wniosku o zwrot grzywny PINB w M. zobowiązany byt do wydania postanowienia o zwrocie grzywny (po uprzednim uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia) lub o odmowie zwrotu grzywny. Organ odmówił zwrotu grzywny, a pismo z dnia 13 września 2011 r., pomimo formalnego braku nadania mu takiej nazwy, w istocie jest postanowieniem o odmowie zwrotu grzywny, ponieważ zawiera niezbędne elementy postanowienia wymagane przez art. 124 § 1 k.p.a. Zgodnie art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowień wydanych w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego jest zażalenie. Zażalenie nie przysługuje jednakże na wszystkie postanowienia, a jedynie na takie postanowienia, wobec których przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub K.p.a. przewidują możliwość złożenia zażalenia. Nie istnieje zatem domniemanie zaskarżalności zażaleniem postanowień wydawanych w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego. Przepisy prawa muszą wyraźnie wskazywać od jakich postanowień przysługuje ten środek zaskarżenia. Zaskarżone postanowienie o odmowie zwrotu ściągniętej grzywny w celu przymuszenia wydane zostało w oparciu o przepis art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższy przepis reguluje przesłanki i tryb zwrotu ściągniętej lub uiszczonej grzywny w celu przymuszenia. Brzmienie tego artykułu zostało zmienione z dniem 1 lipca 2007 r. z mocy art. 94 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 589 z późn. zm. - zwanej dalej ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy). Zgodnie z art. 112 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, do egzekucji wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przed dniem wejścia w życie tej ustawy , czyli przed dniem 1 lipca 2007 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie zastosowanie miał zatem art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu sprzed nowelizacji, zgodnie z którym na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. O zwrocie grzywny postanawia organ egzekucyjny. Państwowe organy egzekucyjne mogły zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia, bowiem egzekucja w przedmiotowej sprawie prowadzona była w oparciu o tytuł wykonawczy znak [...] wystawiony w dniu 5 kwietnia 2005 r., tj. przed wejściem w życie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. W świetle art. 17 § 1 i art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdzić należy , że postanowienie PINB z dnia 13 września 2011 r. jest niezaskarżalne. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani K.p.a. nie stanowią, by na takie postanowienie przysługiwało zażalenie. W sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia, złożenie takiego środka jest niedopuszczalne. Ustalenie przez organ odwoławczy, że zażalenie wniesiono na postanowienie, w stosunku do którego przepisy nie przewidują takiej możliwości, nakłada na ten organ obowiązek stwierdzenia, w formie postanowienia, jego niedopuszczalności, nie zezwalając na przystąpienie do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia. J.S. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 kwietnia 2012r., znak [...] , w której domagał się jego uchylenia w całości i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżanemu aktowi zarzucił, że został wydany przez organ z naruszeniem przepisów prawa, w szczególności nakazującym ustalenie stanu faktycznego w sprawie, co skutkuje nieprawidłowym merytorycznie rozstrzygnięciem. Skarżący w uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty powoływane uprzednio w treści zażalenia. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie organu administracji publicznej ma charakter formalny, tj. nieodnoszący się do istoty sprawy. Zostało ono wydane na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, po. 1954 ze zm.), zaś stwierdza niedopuszczalność zażalenie J.S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 13 września 2011r, znak [...] , którym orzeczono o braku podstaw do zwrotu skarżącemu kwoty grzywny ściągniętej w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu postanowienia podano zarówno przepisy prawa, jak i istotne ustalenia upoważniające do takiej oceny. Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym postanowieniem z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt II SA/Kr 1608/11, odrzucając skargę J.S. , dokonał kwalifikacji pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. znak [...] z dnia 13 września 2011r., jako postanowienia o odmowie zwrotu grzywny, wydanego w rozpoznaniu wniosku skarżącego złożonego w trybie art. 126 ustawy o postanowieniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Taka regulacja oznacza, że rozstrzygnięcie o odmowie zwrotu uiszczonej grzywny, wydane na podstawie art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, winno mieć formę postanowienia. Jednocześnie zażalenie na postanowienie w tym przedmiocie przysługiwałoby wyłącznie wówczas, gdyby wprost stanowił tak przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub przepis K.p.a. Powołany wyżej art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje zażalenia na postanowienie o odmowie zwrotu uiszczonej grzywny. Również analiza pozostałych przepisów tej ustawy prowadzi do wniosku, że brak w nich unormowania przewidującego dopuszczalność zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują, aby zażalenie przysługiwało na każde postanowienie. Wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zatem na gruncie przepisów K.p.a. zażalenie przysługuje wyłącznie w przypadkach enumeratywnie wyliczonych w poszczególnych przepisach kodeksu. Są to postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na żądanie organizacji społecznej (art. 31 § 2); o odmowie dopuszczenia organizacji społecznej (art. 31 § 2); o odmowie przywrócenia terminu (art. 59 § 1); o przekazaniu sprawy do organu właściwego (art. 65 § 1); o zawiadomieniu o konieczności wniesienia odrębnego podania do organu właściwego (art. 66 § 1); o zwrocie podania przez organ niewłaściwy w przypadkach określonych w art. 66 § 3; o odmowie umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów, uwierzytelnienia takich odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów (art. 74 § 2); o ukaraniu grzywną za niestawiennictwo albo za bezzasadną odmowę złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej (art. 88 § 1); o odmowie zwolnienia od kary grzywny (art. 88 § 2); o ukaraniu grzywną za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy (art. 96); w sprawie zawieszenia postępowania (art. 101 § 3); w sprawie zajęcia stanowiska przez inny organ (art. 106 § 5); w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 2); w sprawie sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek (art. 113 § 3); w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji (art. 113 § 3); o zatwierdzeniu bądź odmowie zatwierdzenia ugody (art. 119 § 1); w sprawie wstrzymania wykonania decyzji w wyniku wznowienia postępowania (art. 152); o wstrzymaniu wykonania decyzji, w stosunku do której zachodzi prawdopodobieństwo, że jest dotknięta jedną z wad nieważności (art. 159 § 2); o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219); w sprawie zwrotu podania wobec nieuiszczenia w terminie należności (art. 261 § 1) oraz w sprawie kosztów postępowania (art. 264 § 2). Należy zatem stwierdzić, że żaden przepis K.p.a. nie stwarza podstawy do przyjęcia, aby zażalenie przysługiwało na postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie zwrotu uiszczonej lub ściągnietej już grzywny. Również w doktrynie przyjmuje się, że na postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie zwrotu uiszczonej grzywny, wydane na podstawie art. 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zażalenie nie przysługuje (zob. D. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Lex 2010, teza 2. do art. 126). Analogiczne podejście prezentowane jest w orzecznictwie, zaś tak pogląd wynika równie z powoływanego przez skarżącego, wydanego w jego sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 1289/11 i prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt II SA/Kr 1608/11. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. słusznie uznał, że zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 13 września 2011r. znak [...] nie jest dopuszczalne. W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzające jego niedopuszczalność zażalenia, odpowiada prawu. Dla stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wystarczające było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie przedmiotu, którego dotyczyło postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji oraz dokonanie oceny prawnej, czy na tego rodzaju postanowienie służy zażalenie. W tym zakresie postępowanie wyjaśniające zostało przez organ odwoławczy przeprowadzone prawidłowo, zaś ocena prawna wyrażona w zaskarżonym postanowieniu nie budzi zastrzeżeń Sądu. Tym samym nie można podzielić zarzutów skargi odnoszących się do niedostatecznego – zdaniem skarżącego – wyjaśnienia stanu sprawy. Również te zarzuty skarżącego, które odnosiły się do jego sytuacji materialnej, nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ postanowienie organu odwoławczego dotyczyło kwestii formalnej – dopuszczalności środka zaskarżenia – a nie tego, czy odmowa zwrotu grzywny była uzasadniona. Uznając zatem, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o jej oddaleniu – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.