II SA/Kr 947/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi S. F. i J. F. na decyzję nr Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 15 maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., powiat [...] decyzją z 4.10.2012 r, na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 nr 38, póz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243 póz. 1623 ze zm.), nakazał inwestorom: J. F. i S. F. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie poziomym 3,5 m x 4,25 m i wysokości 3,80 m -4,40 m, usytuowanego w północno - zachodnim narożniku działki nr [...] obr. [...], przy ul. R. w K., zrealizowanego bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczne - budowlanej. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w związku z pismem T. B. z 22.06.2011 r. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 30.09.2011 r. ustalono, że w północno -zachodnim narożniku ww. działki znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach w rzucie poziomym 3,5 x 4,25 m, przekryty dachem jednospadowym i wysokości 3,8 - 4,4 m. Budynek usytuowany jest w odległości 1,70 m od ogrodzenia z działką nr [...] i [...] m od ogrodzenia z działką nr [...]. Zgodnie z oświadczeniem inwestorów ww. budynku i równocześnie współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości J. F. i S. F., budynek gospodarczy powstał w latach 1982-1983 bez stosownej zgody właściwego organu administracji. Natomiast wg oświadczenia T. B. budynek powstał w latach 1984-85 r. Organ ustalił również, że przedmiotowy budynek został ujawniony na mapie w 2005 r. , w związku z aktualizacją mapy zasadniczej - mapa do celów projektowych ulica R. i ulica M. w K., obr. [...]. Przy czym data naniesienia budynku na mapę nie wyklucza faktu, iż nanoszony budynek mógł powstać kilkanaście lat wcześniej. Z uwagi na datę zrealizowania budynku, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. samowola budowlana powinna być oceniana według Przepisów ustawy Prawo budowlane z 24. 10. 1974 r. W myśl art. 28 tej ustawy obowiązującej w dacie realizacji ww. budynku gospodarczego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że możliwość zalegalizowania obiektu zależy od spełnienia przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Budowa ma być zatem zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz jednocześnie ma nie powodować niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W sytuacji, gdy chociaż jedna z tych przesłanek nie jest spełniona, możliwość legalizacji danego obiektu jest wykluczona, a organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do wydania decyzji rozbiórki. Organ ustalił w związku z tym, że ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w latach 1982-1983 jak i ustalenia późniejszych planów zagospodarowania przestrzennego nie dają podstaw do stwierdzenia o zgodności z nimi przedmiotowej budowy. Natomiast od 02.01.2003r. teren działki nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też w dniu 29.06.2012r. wezwano inwestorów do przedłożenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji. Inwestorzy nie przedłożyli żądanego dokumentu. Organ ustalił, że taka decyzja nie została inwestorom wydana. Mając na uwadze powyższe, na podstawie zebranego materiału dowodowego, wobec ustalenia, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest niezgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi zarówno w dacie jego budowy, jak i w latach późniejszych organ stwierdził, że legalizacja obiektu jest wykluczona. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli S. F. i J. F. wskazując, że gołębnik został wybudowany na przełomie 1982-1983 r. z inspiracji sąsiada T. B., który również hodował gołębie. W ocenie odwołujących się decyzja jest dla nich krzywdząca i niewykonalna z uwagi na brak środków finansowych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją 15.05.2013 r, znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił ustalenia organu l instancji, że obiekt będący przedmiotem postępowania powstał przed 1995 r. , wskazując, że nie przeczy temu żadna ze stron postępowania. Według oświadczenia J. i S. F. został on wykonany latach 1982-1983, według natomiast wiedzy T. B. powstał on w latach 1984-1985. Odwołując się do treści art. 37 i art. 40 ustawy z 24.10.1974 r. Prawo budowlane organ II instancji wskazał, że jeśli zgromadzony materiał dowodowy wykluczy okoliczności określone w art. 37 tej ustawy (które skutkowałyby obligatoryjnym orzeczeniem nakazu rozbiórki), wówczas należy dokonać legalizacji samowoli budowlanej, po ewentualnym, uprzednim nakazaniu zmian i przeróbek, mających na celu dostosowanie obiektu do wymogów Prawa budowlanego (art. 40 ustawy). Jeżeli analizowany obiekt będzie tym wymogom odpowiadał, to wówczas legalizacja samowoli następuje przez wydanie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu, o czym stanowi art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Dlatego też w pierwszej kolejności zbadania wymagają przesłanki określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Dokonując oceny w powyższym zakresie, organ l instancji uzyskał wypisy z planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na przestrzeni lat 1977 -2003, tj.: planu zagospodarowania przestrzennego Krakowskiego Zespołu Miejskiego zatwierdzonego Uchwałą Nr 34 Rady Narodowej Miasta Krakowa z 23.06.977 r. -obowiązującego w okresie 23.06.1977 r. -15.06.1988 r, miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwała Nr XXXVI/229/88 Rady Narodowej Miasta Krakowa z 25.04.1988 r. -obowiązującego w okresie 16.06.1988 r. - 22.06.1993 r., miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego Uchwałą Nr LXXXI/523/93 Rady Miasta Krakowa z 30.04.1993 r. - obowiązującego w okresie 23.06.1993 r. - 30.12.1994r, miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzonego uchwałą Nr VII/58/94 Rady Miasta Krakowa z 16.11.1994 r. obowiązującego w okresie 31.12. 1394 r.-1.01.2003 r. Przedmiotowa budowa nie jest zgodna z ustaleniami żadnego z powyższych planów. Działka nr [...] znajdowała się: wg pierwszego planu w terenach parków i zieleńców, wg drugiego planu w części w terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego (niskiej intensywności) i w części w terenach ulic zbiorczych, wg trzeciego planu w części w Obszarze Mieszkalnictwa o intensywności zabudowy 0,2-0,4 i w części w Obszarze Tras Komunikacyjnych oraz wg czwartego planu w części w Obszarze Mieszkaniowym i w części w Obszarze Tras Komunikacyjnych. Aktualnie działka nie podlega ustaleniom żadnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. WINB w K. odwołał się do stanowisko WSA w Białymstoku zawartego w wyroku z 10.08.2010 r., sygn. akt II SA/Bk 196/10 gdzie wskazano, że art. 37 ust. 1 pkt 1 powinien być tak interpretowany, by na jego podstawie możliwa była eliminacja samowoli budowlanej powstałej przed laty, ale pozostającej w kolizji z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Zawarte w art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane odesłanie do przepisów dotychczasowych odnosi się wyłącznie do ustawy Prawo budowlane z 1974 r., nie zaś do poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu planowania przestrzennego. Zawarte w art. 37 ust. 1 pkt 1 sformułowanie, ujęte w czasie teraźniejszym, może być rozumiane jako wymóg dokonania oceny zgodności obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydawania decyzji. Organ powinien zatem badać zgodność budowy z przepisami budowlanymi z okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym z daty podejmowania decyzji. Przez przepisy o planowaniu przestrzennym należy obecnie rozumieć aktualnie obowiązujący plan miejscowy, a w razie jego braku, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Oznacza to, że zastosowane w takim przypadku znajdzie ustawa z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 póz. 717 ze zm.), która w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazuje uzyskać decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Jak ustalił organ l instancji decyzja taka nie została jednak na rzecz inwestorów wydana. J. F. i S. F. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., wyrażając swoje rozgoryczenie w powodu wydanej decyzji. Zdaniem skarżących nieracjonalne jest nakazanie rozbiórki obiektu, który nikomu nie przeszkadzał przez 30 lat w imię litery prawa. W uzupełnieniu skargi pismem z 26. 11. 2013 r. zarzucili ponadto, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez wyznaczenie Skarżącym zbyt krótkiego terminu do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy niezbędnej do legalizacji przedmiotowego obiektu oraz wydanie zaskarżonych decyzji bez umożliwiania skarżącym wyjaśnienia sprawy. W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 2 ustawy z 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm., - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolą działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie skarżoną decyzją jest decyzją WINB w K. z 15 maja 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., powiat grodzki z 4 października 2012 r. którą nakazano J. F. i S. F. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach w rzucie poziomym 3,5 m x 4,25 m i wysokości 3,80 m - 4,40 m, usytuowanego w północno - zachodnim narożniku działki nr [...] obr. [...], przy ul. R. w K., zrealizowanego bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Podstawą materialnoprawną skarżonych decyzji jest art.. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 nr 38, póz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.). Na wstępie należy wskazać, że w sprawie niesporne jest, że przedmiotowy budynek gospodarczy wzniesiony na działce nr [...] obr. [...], określony przez inwestorów jako gołębnik został wybudowany bez pozwolenia na budowę w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, a zatem przed dniem 1 stycznia 1995 r. Mają na uwadze fakt zrealizowania przedmiotowego budynku przed 1 stycznia 1995 r,. kiedy weszła w życie ustawa z 7. 07. 1994 r. - Prawo budowlane, zgodnie z treścią art. 103 ust. 2 ww. stosować należało przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. tj. art. 37 ustawy z 24. 10. 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) l stanowiący, że: 1. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1)znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Należy wskazać, że dla ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej w trybie cyt. przepisu konieczne jest ustalenie zgodności nielegalnej budowy z przepisami budowlanymi z okresu realizacji budowy, natomiast ustalenie zgodności z przepisami o planowaniu przestrzennym może również odnosić się do daty podejmowania decyzji, o ile jest to korzystniejsze dla inwestora zainteresowanego legalizacja obiektu ( por. wyrok NSA z 22.11. 2012 r. sygn.. akt II OSK 1329/11). A zatem jeśli nie zajdą przesłanki wskazane w cyt. art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 podmiot naruszający obowiązujące prawo, w tym art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowiący, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek można rozpocząć tylko po uzyskaniu pozwolenia na budowę uzyskuje możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej, ponieważ nakaz rozbiórki nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego poprzedzony zostaje oceną możliwości jego legalizacji, a po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz, że budowa nie powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia - istnieje możliwość jej legalizacji. A zatem nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji samowoli, względnie gdy zainteresowany legalizacją inwestor lub właściciel nie zrealizują nałożonych na nich obowiązków. Należy jednak zaakcentować, że legalizacja obiektu wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (właściciela). Powyższe stanowisko jest w pełni akceptowane w orzecznictwie (por. wyrok WSA z Gdańska z !1- 03. 2012 r. , sygn. akt II SA/Gd 880/12, Lex 1138398, wyrok NSA z 20. 01. 2009 sygn. akt II OSK 1879/07, Lex 478287). Zaakcentować trzeba , że postępowanie powadzone w razie stwierdzenia samowoli budowlanej nakierowane jest zawsze na Wywrócenie stanu zgodności danego przedsięwzięcia z ładem architektoniczno- budowlanym. Następuje to albo poprzez zalegalizowanie samowolnie wybudowanego obiektu, albo też poprzez orzeczenie nakazu jego rozbiórki. Stosowana w tym zakresie procedura jest oderwana od kwestii karania inwestora budującego bez zezwolenia (represji względem niego), a tym bardziej od uprzywilejowywania go w jakikolwiek sposób. Tym samym możliwość zastosowania właściwego trybu postępowania (orzeczenia rozbiórki czy legalizacji), w aspekcie zgodności inwestycji z przepisami planistycznymi, należy odnosić do stanu aktualnego, tj. na datę rozstrzygania sprawy przez organ (por. wyrok NSA z 22.11.12, sygn.. akt II OSK 1329/11 ). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że w odniesieniu do budynku gospodarczego wzniesionego w narożniku północno-zachodnim działki nr [...] przy ul. R. w K. organy nie wykluczyły możliwości jego legalizacji i w zakresie oceny zgodności budynku gospodarczego zrealizowanego na działce nr [...] obr. [...] ustaliły, iż obiekt ten nie jest zgodny z ustaleniami żadnego z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które obowiązywały dla terenu ww. działki w okresie od 1977 r. do 31.12.2003 r. l tak w okresie obowiązywania miejscowego planu uchwalonego uchwałą nr 34 RN Miasta Krakowa z 23.06. 1977 obowiązującego do 15 czerwca 1988 r. działka inwestora znajdowała się na terenie parków i zieleńców, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą RN Miasta Krakowa z 25.04. 1988 r. , obowiązującego od 16.06. 1988 r. do 22. 06. 1993 r. w części znajdowała się na terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego a w części na terenie ulic zbiorczych. Zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przyjętego uchwałą nr LXXXI/523/93 Rady Miasta Krakowa z 30. 04. 1993 r, obowiązującego do 30.12. 1994 r. - na obszarze mieszkalnictwa oraz w części w obszarze tras komunikacyjnych. Analogiczne było przeznaczenie terenu działki nr [...] w miejscowym planie przyjętym uchwałą nr VII/58/94 , która obowiązywała od 31.12. 1994 r. do 31.12. 2003 r. W rozpatrywanej sprawie PINB w K. powiat grodzki przystąpił do postępowania legalizacyjnego dotyczącego budynku gospodarczego wzniesionego nielegalnie na dz. nr [...] obr [...]. Mając na uwadze, że aktualnie dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowy budynek gospodarczy nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a poprzednio obowiązujące plany nie przewidywały budowy tego rodzaju budynków PINB wezwał w dniu 29 czerwcu 2012 r. J. i S. F. do przedłożenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy celem ustalenia zgodności popełnionej samowoli budowlanej z obowiązującymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyznaczając 7-dniowy termin do przedłożenia dokumentu od dnia otrzymania Wezwania. Nie jest bowiem możliwe przywrócenie porządku w zakresie zagospodarowania przestrzeni, a następnie zalegalizowanie samowoli budowlanej, bez stwierdzenia, że lokalizacja przedmiotowego budynku gospodarczego odpowiada przepisom planowania i zagospodarowania przestrzennego. Należy zauważyć, że przedłożenie organowi nadzoru budowlanego ww. decyzji o warunkach zabudowy jest warunkiem niezbędnym dla ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej, a uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy obciąża ten podmiot, który podjął działania wbrew obowiązującym przepisom prawa i przez to dopuścił się samowoli. Pisma z 29 czerwca 2012 r. skierowane do J. i do S. F. zostały odebrane osobiście przez S. F. 5 lipca 2012 r. W dniu 22 lipca organ l instancji skierował do inwestorów pisma w trybie art. 10 § 1 kpa wzywając ich do wypowiedzenia się co do całości postępowania dowodowego, a w dniu 22 sierpnia 2012 r. ustalił w telefonicznej rozmowie z pracownikiem Urzędu Miasta Krakowa M. S., że ani w 2003 r. ani wcześniej inwestorzy nie złożyli wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...], co potwierdza przedłożona w aktach administracyjnych notatka służbowa Z 22. 08. 2012 r. (karta nr 66 akt administracyjnych ) . Należy podkreślić, że mimo upływu dalszych 2 miesięcy inwestorzy nie tylko nie przedłożyli wymaganej decyzji o warunkach zabudowy, ale także nie wskazali, że taki wniosek został przez nich złożony. Organ l instancji zawiadomił strony pismem z 22 sierpnia 2012 r. w trybie art. 10 § 1 kpa celem zapewniania stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z przedłożonych akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Skarżący zapoznawali się z aktami sprawy na tym etapie postępowania lub wypowiedzieli się w jakikolwiek sposób w sprawie względnie zgłosili jakieś żądania. W tym miejscu należy wskazać, odnosząc się do zarzutu skargi, że jakkolwiek termin wyznaczony w postanowieniu nie był wystarczający na przedłożenie organowi ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla nielegalnie wybudowanego budynku gospodarczego wzniesionego na dz. nr [...] przy ul. R. w K., to istotny jest fakt, ze inwestorzy nie podjęli żadnych działań w kierunku uzyskania takiej decyzji, a jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie przez ich pełnomocnika nie wystąpili z wnioskiem o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy do dnia rozprawy. Ponieważ J. F. i S. F. nie przedłożyli ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] obr. [...], o co zostali wezwani przez organ l instancji w dniu 29 czerwca 2012 r, nakaz rozbiórki przedmiotowego budynku gospodarczego odpowiada prawu. W ocenie Sądu należy przyjąć, że organ wykorzystał przysługujące mu możliwości przeprowadzenia postępowania umożliwiającego legalizację przedmiotowego obiektu i zgodnie z prawem powziął decyzję nakazującą jego rozbiórkę. W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty nie mogą być uwzględnione. Skarżący nie skorzystali z możliwości legalizacji przedmiotowej budowy. Niezasadne jest stanowisko prezentowane przez Skarżących, z którego wynika, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy i wyznaczając zbyt krótki termin na przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwiły Skarżącym legalizację. Istotne jest natomiast, że J. F. i S. F. nie podjęli żadnych działań mających na celu legalizację przedmiotowego obiektu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.