II SA/Kr 949/11

Kraków, dnia 20 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. i L.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania czynności postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską na stronie 7 uzasadnienia wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt. II SA/Kr 949/11 w ten sposób, że zamiast zwrotu "skarga nie zasługuje na uwzględnienie" wpisać "skarga zasługuje na uwzględnienie". Zgodnie art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Powyższy przepis ma zastosowanie również do uzasadnienia orzeczenia. Sąd podziela tu stanowisko zajmowane przez Naczelny Sąd Administracyjny zawarty w postanowieniu z dnia 20 maja 2011 r. II OSK 260/10 LEX nr 992532, iż sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.) jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r. wydanym w sprawie ze skargi R.K. i L.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 marca 2011 r. nr [...] sąd uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na stronie 7 uzasadnienia tego wyroku błędnie wpisano, iż "skarga nie zasługuje na uwzględnienie". Ponieważ wadliwość powyższego stwierdzenia stanowi oczywistą omyłkę, należało dokonać jego sprostowania. Mając powyższe na uwadze, sąd działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.