II SA/Kr 949/21

Dnia 4 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M.-Z. i P. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia 4 lutego 2021 roku, znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, miejsca na pojemniki i kontenery na odpady stałe oraz instalacji: wod. -kan., c.o., elektrycznej i wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej - rekuperacji i gazowej na dz. nr [...], obr. [...] jednostka ewid. miasto L., powiat [...], województwo [...]. Organ dokonując analizy projektu budowlanego opracowanego dla tej inwestycji, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdził, że zawiera braki i nieprawidłowości, których obowiązek usunięcia w określonym terminie nałożył na inwestora, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z 16 grudnia 2020 r. znak: [...]. Organ pierwszej instancji zawarł w przedmiotowym postanowieniu pouczenie, że w przypadku ich nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie zostanie wydana decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę zawnioskowanej inwestycji uzasadnił brakiem zgodności opracowanego projektu budowlanego dla tego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla "[...]", uchwalonego przez Radę Miasta L. Uchwałą Nr [...] z 10 grudnia 2004 r., jako nadal zlokalizowanego w pasie rezerwy terenu pod projektowaną obwodnicę i częściowo w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przeznaczonej do tymczasowej adaptacji. Organ l instancji stwierdził, że na działkach objętych inwestycją zlokalizowany jest istniejący budynek mieszkalny nr [...] zarówno w terenie KD-GP i MN/a. Zwrócić jednak należy uwagę, że Starosta [...] decyzją Nr [...] z 17.11.2020 r. znak: [...] udzielił pozwolenia na rozbiórkę istniejącego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w L. budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W przedmiotowej sprawie nie następuje zatem sytuacja dotychczasowego wykorzystywania istniejącego już w pasie rezerwy pod drogę budynku, ale realizacja nowego obiektu w nowej lokalizacji. Od tej decyzji, odwołanie wnieśli inwestorzy M. M.-Z. i P. Z., zarzucając naruszenie: -art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane ze względu na błędną wykładnię ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 kpa z uwagi na nieuwzględnienie zgody GDDKiA na realizację przedsięwzięcia wyrażonej w piśmie z dnia 6.02.2020 r. - art. 11 i art. 107 § 3 kpa ze względu na brak oceny wszystkich dowodów. Wojewoda decyzją z dnia 30.06.2021 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazano w uzasadnieniu, iż kwestią sporną i jednocześnie mającą podstawowe znaczenie dla sprawy jest ustalenie stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. wobec częściowej lokalizacji inwestycji w pasie rezerwy terenu pod przyszłościową realizację południo-zachodniej obwodnicy drogi krajowej Nr [...] Z. - P.. Inwestycja planowana jest do realizacji w terenie oznaczonym zgodnie z ustaleniami Rozdziału 2 punkt II planu symbolem MN/a - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przeznaczone do tymczasowej adaptacji oraz w terenie KD-GP przeznaczonym pod obwodnicę drogi krajowej Nr [...] Z. - P.. Na działce inwestycyjnej jest zlokalizowany budynek mieszkalny jednorodzinny nr [...], a w jego miejsce projektowany jest budynek o takiej samej funkcji. Według oceny organu odwoławczego okoliczność wystąpienia z odrębnym wnioskiem z 28 października 2020 r. na jego rozbiórkę, a odrębnym o pozwolenie na budowę nie oznacza, iż nie mamy do czynienia z wymianą substancji budowlanej. Ponadto ten akt prawa miejscowego nie przewiduje jedynie dotychczasowego wykorzystania istniejącego w pasie rezerwy budynku, co stwierdził organ l instancji, ale rozbudowę, realizację nowej zabudowy uzupełniającej, wymianę substancji budowlanej. Według jednak oceny organu odwoławczego zapisy ww. miejscowego planu nie pozwalają na realizację budynku mieszkalnego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę z 28 października 2021 r. Dla terenu o symbolu MN/a obowiązują następujące ustalenia: Adaptuje się istniejącą zabudowę jednorodzinną położoną w terenach rezerwowanych zgodnie ze STUDIUM uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. pod przyszłościową realizację południowo - zachodniej obwodnicy drogi krajowej Nr [...] Z. -P.. Dopuszcza się możliwość remontów oraz przebudowy istniejących budynków. Rozbudowa pozioma istniejących budynków jak też realizacja nowej zabudowy uzupełniającej, względnie wymiana istniejącej substancji budowlanej wymaga wcześniejszego uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.. Przytoczone zapisy aktu prawa miejscowego dopuszczają wymianę substancji budowlanej, nie definiując, co pod tym określeniem należy rozumieć. Takiej definicji brak w ustawie Prawo budowlane czy przepisach wykonawczych do tej ustawy, czy ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się jednak do ustaleń dla terenu o symbolu MN/a i użytych określeń, a mianowicie adaptacja, remont, przebudowa, rozbudowa pozioma, to żadne z nich nie dopuszczają nadbudowy, a z taką zdaniem organu mamy do czynienia. W okolicznościach niniejszej sprawy zamierzenie objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i taki rodzaj zabudowy na działce się znajduje. Istniejący jednak budynek ma gabaryty różne od planowanego do realizacji. Powyższe dotyczy przede wszystkim wysokości, mianowicie istniejący ma wysokość 4,40 m, a projektowany 10,08 m. Według oceny organu odwoławczego wymiana istniejącej substancji nie może polegać, w tak szczególnym przeznaczeniu terenu tj. w terenach zarezerwowanych pod przyszłościową realizację południowo-zachodniej obwodnicy drogi krajowej Nr [...] Z. - P., na nadbudowie odnosząc się do pozostałych ustaleń dla terenu MN/a, nakazujących adaptację, remont, przebudowę istniejących budynków, rozbudowę poziomą istniejących budynków jak też realizację nowej zabudowy uzupełniającej. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż nastąpi dotychczasowe wykorzystanie terenu tylko dlatego, że forma zabudowy się nie zmieni. Wymiana polegająca na zastąpieniu istniejącej zabudowy nową jest możliwa, ale nie w sposób, który pozostaje w sprzeczności z podstawowym przeznaczeniem terenu o symbolu MN/a. Wprawdzie plan miejscowy wskazuje: W przypadku uzyskania na powyższe zgody obowiązują pozostałe ustalenia jak dla terenu o symbolu MN, jednak ustalenia dla terenu MN określają jedynie wysokość dla zabudowy istniejącej z możliwością jej remontów, przebudowy i rozbudowy oraz realizację na niezabudowanych działkach nowej zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej o wysokości do trzech kondygnacji nadziemnych. W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe nie ma zastosowania, gdyż mielibyśmy do czynienia z ewentualną rozbudową, ale nie z budową na niezabudowanej działce, a ma tutaj nastąpić wymiana substancji budowalnej. Nie można zgodzić się z argumentacją skarżących, iż w przypadku realizacji projektowanej inwestycji estakada będzie przebiegać bezkolizyjnie, gdyż rezerwa pod obwodnicę obejmuje prawie cały budynek, a estakada to nie tylko jej elementy nadziemne ale również pozostałe elementy konstrukcyjne umieszczone w gruncie. Według oceny organu odwoławczego wiążą ustalenia miejscowego planu, a realizacja inwestycji jest możliwa w przypadku zmiany miejscowego planu. Planowana do realizacji inwestycja uzyskała pozytywną opinię zarządcy drogi tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. wyrażoną w piśmie z 6 lutego 2020 r. znak: [...], oraz opinię z dnia 29 marca 2021 r. GDDKiA Oddział w K., w której wyjaśniła, iż podtrzymuje pozytywną opinię dla tej inwestycji. Ponadto w ww. piśmie zajęto stanowisko. Niezależnie od ww. opinii to na organie administracji architektoniczno-budowanej ciąży obowiązek sprawdzenia opracowanego projektu budowlanego z ustaleniami aktu prawa miejscowego. Przytoczne ustalenia dla terenu o symbolu MN/a wiążą zarówno organy administracji publicznej, jak i osoby fizyczne. Dopóki ustalenia planu nie zostaną zmienione - są wiążące. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wnieśli inwestorzy zarzucając naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a i ust 5 ustawy Prawo budowlane ze względu na błędną wykładnię ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. zasadzającą się na założeniu, że zapisy planu miejscowego dla symbolu MN/a nie pozwalają na realizację budynku mieszkalnego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wykładnia postanowień planu miejscowego przeprowadzona przez organ II instancji nie uwzględniła intencji uchwałodawcy, jaką jest m.in. możliwość wymiany substancji budowlanej za zgodą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA). Dodatkowo organ bezpodstawnie uniemożliwił inwestorowi wymianę substancji, sugerując w uzasadnieniu rzekome projektowanie nadbudowy. Organ II instancji złamał w ten sposób zakaz wykładni per non est, bowiem przy jego interpretacji zbędna okazała się zgoda GDDKiA wyrażona w piśmie. W konsekwencji dowolna i rozszerzająca wykładnia planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości jest sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowi naruszenie ustaleń tego planu; - art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 kpa z uwagi na nieuwzględnienie zgody GDDKiA na realizację przedsięwzięcia wyrażonej w piśmie z dnia 6.02.2020r., [...] 1, dodatkowo podtrzymanej w piśmie z dnia 29.03.2021 r.; - art. 11 i art. 107 § 3 kpa. - ze względu na zbagatelizowanie wszystkich zarzutów w szczególności zarzutu naruszenia art. 35 upzp, jak i pominięcie w uzasadnieniu decyzji wykładni ustaleń planu dla symbolu KD-DP. Organ II instancji nie wytłumaczył przy tym przyczyn, z powodu których przyjął, że art. 35 upzp nie ma zastosowania. Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 w/w ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020r. poz. 1842), gdyż Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 4 listopada 2021 r. Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn w niej wskazanych. Dokonując rozstrzygnięcia, organy dokonały bowiem błędnej wykładni § 4 Rozdział 2. II obowiązującego dla terenu inwestycji, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie dotyczącym szczegółowych warunków zagospodarowania terenu o przeznaczeniu oznaczonym symbolem MN/a tj. Terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przeznaczonych do tymczasowej adaptacji. Postanowienia planu dla tych terenów są następujące: "Adaptuje się istniejącą zabudowę jednorodzinną położoną w terenach rezerwowanych zgodnie ze STUDIUM uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. pod przyszłościową realizację południowo - zachodniej obwodnicy drogi krajowej Nr [...] Z. -P.. Dopuszcza się możliwość remontów oraz przebudowy istniejących budynków. Rozbudowa pozioma istniejących budynków jak też realizacja nowej zabudowy uzupełniającej, względnie wymiana istniejącej substancji budowlanej wymaga wcześniejszego uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.. W przypadku uzyskania na powyższe zgody obowiązują pozostałe ustalenia jak dla terenu o symbolu MN." (k. 61 akt organu II instancji). W przedmiotowej sprawie istota problemu sprowadza się do wykładni terminu "wymiana istniejącej substancji budowlanej". Termin ten nie został bowiem zdefiniowany ani w przedmiotowym planie miejscowym, ani też w innych aktach normatywnych jak ustawa prawo budowlane, przepisy wykonawcze do tej ustawy, czy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując jego wykładni należy jednak uwzględnić, że w myśl utrwalonych poglądów wyrażanych w orzecznictwie, wykładnia postanowień planu miejscowego, które są nieprecyzyjne i budzą wątpliwości interpretacyjne, musi zarówno uwzględniać intencje prawodawcy miejscowego, a ograniczenia lub zakazy ustanowione w planie, muszą być interpretowane ściśle. Zakaz zabudowy ogranicza bowiem konstytucyjnie chronione prawo własności i dlatego postanowienia planu w tym zakresie nie mogą być interpretowane dowolnie lub bez uzasadnionej argumentacji na niekorzyść inwestora. W tym zakresie należy zatem uwzględnić, że w aktach sprawy znajduje się pisemne stanowisko Burmistrza Miasta L., które aprobuje wykładnię prezentowaną przez skarżących, co do zgodności planowanego zamierzenia z planem miejscowym (k. 33 akt organu I instancji). Przechodząc do wykładni budzącego wątpliwości terminu, w pierwszej kolejności należy podzielić pogląd organu wyrażony w zaskarżonej decyzji, że okoliczność wystąpienia z odrębnym wnioskiem na rozbiórkę istniejącego obiektu, a odrębnym o pozwolenie na budowę nie oznacza, iż nie mamy do czynienia z wymianą substancji budowlanej. Zgodzić się też należy z poglądem, że przedmiotowy akt prawa miejscowego, nie przewiduje jedynie dotychczasowego wykorzystania istniejącego w pasie rezerwy budynku ale dopuszcza rozbudowę, realizację nowej zabudowy uzupełniającej, wymianę substancji budowlanej. Nie można się natomiast zgodzić z poglądem organu, że w sprawie ma miejsce niejako nadbudowa obiektu budowlanego. Analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznych wniosków, że skarżący uzyskali decyzję zezwalającą na rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego i wystąpili o pozwolenie na budowę w jego miejsce nowego obiektu. W obu przypadkach są to budynki jednorodzinne. Zachodzi w ten sposób wymiana istniejącej substancji budowlanej na nową, przy czym rzeczywiście o innych parametrach, w szczególności w zakresie wysokości. Terminu wymiany istniejącej substancji budowlanej nie można jednak w przedmiotowym wypadku interpretować w ten sposób, że budynek nowy, czyli zastępujący istniejącą substancję, ma mieć parametry identyczne jak budynek dotychczasowy. Taka wykładnia nie wynika bowiem zarówno z postanowień planu, jak też nie można jej uznać za prawidłową, dokonując wykładni literalnej terminu "wymiana istniejącej substancji budowlanej". Przedmioty, które podlegają wymianie nie muszą być bowiem identyczne, a ekwiwalentne, czyli będące względem siebie zamiennikiem. Odnosząc się do argumentacji organu dotyczącej parametru wysokości, należy też wskazać, że plan miejscowy dla terenu MN/a dopuszcza m.in. realizację nowej zabudowy uzupełniającej, nie wskazując jednak dla niej parametru wysokości. Nie oznacza to jednak, że ta nowa zabudowa uzupełniająca, ma być taka sama lub niższa od istniejącej zabudowy podstawowej. Z jednej strony znaczenie ma w takim wypadku charakter i funkcja jaką ma pełnić ta nowa zabudowa uzupełniająca. Przede wszystkim jednak, w przypadku takiej zabudowy, jak też w przypadku wymiany istniejącej substancji budowlanej, prawodawca miejscowy uzależnił możliwość jej realizacji od wcześniejszego uzgodnienia takiej inwestycji z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., stanowiąc że w przypadku uzyskania na powyższe zgody obowiązują pozostałe ustalenia jak dla terenu o symbolu MN. Tak więc prawodawca miejscowy, niejako scedował na Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., uprawnienie do wyrażenia wiążącej oceny, co do zgodności z planem w terenie MN/a określonego, skonkretyzowanego m.in. co do parametrów zabudowy zamierzenia inwestycyjnego. Tak uchwalony plan miejscowy aktualnie obowiązuje, nie został zakwestionowany, ani też zastąpiony nowym planem. W sytuacji zatem kiedy skarżący uzyskali dla planowanej inwestycji zgodę i pozytywną opinię zarządcy drogi tj. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K., wyrażoną w piśmie z 6 lutego 2020 r. i z dnia 29 marca 2021 r. organ nie miał podstaw do wyrażenia poglądu, że planowane zamierzenie jest niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, regulującymi szczegółowe warunki zagospodarowania dla terenu o przeznaczeniu oznaczonym symbolem MN/a. Szczególnie, że również wykładnia postanowień planu dla terenów oznaczonych symbolem MN, nie stoi na przeszkodzie dla realizacji planowanej inwestycji. W takiej bowiem sytuacji, organ winien dokonać odpowiedniej wykładni również tych postanowień, która prowadzi do konkluzji, że planowany budynek może mieć maksymalnie trzy kondygnacje nadziemne. Ponadto należy zaznaczyć, że trudności interpretacyjne zapisów przedmiotowego planu, nie mogą dawać podstaw do wyrażania poglądu o niedopuszczalności planowanej inwestycji, lecz świadczą – określając kolokwialnie – o niedoskonałości postanowień planu, który jak już wcześniej wskazano, aktualnie jest obowiązującym prawem miejscowym. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyżej przedstawione poglądy prawne i rozpozna wniosek skarżących przy uwzględnieniu, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta L. w obrębie granic administracyjnych miasta z wyłączeniem terenu osiedla [...]", uchwalonego przez Radę Miasta L. Uchwałą Nr [...] z 10 grudnia 2004 r. w zakresie dotyczącym szczegółowych warunków zagospodarowania terenu o przeznaczeniu oznaczonym symbolem MN/a, nie stoją na przeszkodzie dla realizacji planowanej przez skarżących inwestycji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w/w ustawy, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 500 zł. tytułem zwrotu wpisu uiszczonego przez niego od skargi.