II SA/Kr 95/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2012 r. sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 27 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala. II SA/Kr 95/12 UZASADNIENIE wyroku z dnia 11 września 2012 r. Wnioskiem z dnia 17.12.2006r. E.N. , zwrócił się do Burmistrza M. Z. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki nr [...] w obr. [...] m. Z. (ul. [...]) na cele realizacji czterech par jednorodzinnych domów mieszkalnych (w zabudowie bliźniaczej). W trakcie tego postępowania, decyzją z dnia [...].06.2011 r. znak [...] Burmistrz M. Z. orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy działek nr [...] i [...] w obr. [...] m. Z. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem Uchwałą Nr [...] z dnia 31.03.2011 r. Rada Miasta Z. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru urbanistycznego "[...]". Uchwała ta ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia 20.04.2011 r. i weszła w życie z dniem 20.05.2011 r. Tym samym postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, w świetle przepisu art. 59 ust. 1 ustawy, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Od tej decyzji odwołał się J.Ł. , wnosząc o uznanie decyzji za "bezprzedmiotową", podnosząc że działka nr [...] w obr. [...] "nie istnieje", bowiem toczy się postępowanie "rozgraniczeniowe" pomiędzy działką nr [...] a działkami sąsiednimi. Decyzją z dnia [...] września 2011 roku (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. po rozpatrzeniu odwołania J.Ł. , utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że odwołanie nie zawiera żadnych zarzutów i nie podnosi kwestii, mogących stanowić przesłanki do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Nie ma bowiem żadnego znaczenia dla sprawy, czy w obszarze objętym obowiązującym planem miejscowym granice działek posiadają taką, czy inną numerację według ewidencji gruntów z 1988, czy też 1997r. i czy niezbędne jest postępowanie rozgraniczeniowe. Istotny jest natomiast fakt, że organ w toku postępowania dysponował urzędowymi kopiami raportów z ewidencji gruntów oraz mapy ewidencyjnej, wydanymi przez właściwy Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej. N. jest też, że działka nr [...] czy też nr [...] (skoro, jak twierdzi p. J.Ł. - działka nr [...] "nie istnieje") - wchodzi w skład obszaru, dla którego od dnia 20 maja 2011 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W takim zaś stanie faktycznym i prawnym, mając na uwadze fakt, że wszczęte 17.12.2006r. postępowanie nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy - zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy - rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy w drodze decyzji nie jest dopuszczalne, a postępowanie w takiej sprawie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe w trybie art. 105 § 1 K.p.a. Skargę na powyższą decyzję wniósł JŁ. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, że Kolegium błędnie uzasadnia swą decyzję tym, że "nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, czy w obszarze objętym obowiązującym planem miejscowym granice działek posiadają taką, czy inną numerację". Tymczasem działka numer [...] nie istnieje, a za to "istnieją" dwie różne działki o numerze [...]. Dalej wskazał, że zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2010 roku realnie istnieje tylko ta działka nr [...], która jest uwidoczniona na mapie ewidencyjnej używanej w roku 1988, a ta druga działka nr [...], a utworzona w roku 1997, jest fikcją. Dzielenie jej jest więc również fikcją i to większą niż dzielenie i "wydawanie decyzji o warunkach zabudowy" działek na Księżycu. Sąd Administracyjny zwracał już uwagę na tę kuriozalną nieprawidłowość, ale życie w Z. toczy się swoim torem i to niezależnym od K. . W tej fikcyjnej sytuacji realne są jedynie pieniądze, które ktoś na tym zarabia. Dalej dodał, że jego zażalenie na zmianę granic ewidencyjnych leży jeszcze u Inspektora Geodezji i czeka na wysłanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie; a Sąd Okręgowy w N. uwzględnił apelację A.S. i nakazał wydzielenie z fikcyjnej działki [...] równie fikcyjną działkę o numerze [...] Jednak Komornik (W.H. już wie, że S. przegra tę sprawę i już zażądał od S. zwrotu kosztów procesów w wysokości 25 tyś. złotych, a ponieważ wielodzietna i inwalidzka rodzina S. nie ma tylu pieniędzy, więc Komornik obwieścił licytację ich domu na dzień 15 listopada 2011 roku. Odnośnie góry ziemi i gruzu, którą J.W. wysypał na działkę nr [...] w roku 2005 dodał, że Burmistrz nakazał mu wywiezienie tego, ale W. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.. i tam sprawa leży już prawie dwa lata. Kończąc wskazał, że śmieszy go twierdzenie, że "Niespornym jest" iż nieistniejącą działkę "obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego", gdyż do niedawna był to teren niebudowlany i to bagnisko nabyła Gmina korzystając z prawa pierwokupu i teraz chce zarobić na tym bagnisku kosztem sąsiadów, na których działki spływa teraz woda z nielegalnych odwodnień i tak powstałe osuwiska uszkadzają im domy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 17.12.2006r. było prowadzone w oparciu o urzędowe, potwierdzone za zgodność z aparatami ewidencji gruntów kopie map ewidencyjnych i mapy zasadniczej - przyjęte do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, a organy orzekające w sprawie były uprawnione uznać wymienione wyżej materiały geodezyjne - kartograficzne i ewidencyjne - za wiarygodne. Nie ma żadnego znaczenia w sprawie, czy działka pierwotna nr [...] była również uwidoczniona w ewidencji gruntów w 1988r. (którą skarżący uważa za "fikcyjną"), istotny bowiem jest tylko fakt, że teren objęty wnioskiem E.N. - od dnia 20.05.2011 r. znajduje się w obszarze posiadającym obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że zarzuty zawarte w skardze nie mają żadnego znaczenia na płaszczyźnie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dotyczą one bowiem kwestii rozgraniczenia działek, ich oznaczenia, toczących się w tym przedmiocie postępowań przed sądami powszechnymi oraz organami administracji. Nie ma też żadnego znaczenia kwestia nawiezienia ewentualnych odpadów oraz struktura geologiczna gruntu, a także kto i czyim kosztem ma "na tym zarobić". Wskazać też w tym miejscu należy, że wbrew wnioskom skarżącego, w niniejszym postępowaniu sądowym, sąd nie ocenia zgodności z prawem ani decyzji SKO z dnia [...].11.2007 roku, ani uchylonej decyzji Burmistrza M. Z. z [...].08.2007 roku. Zaskarżona została bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w . z dnia [...] września 2011 roku (znak: [...]), którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza M. Z. z dnia [...]06.2011 r. znak [...] o umorzeniu postępowania w sprawie warunków zabudowy i w niniejszym postępowaniu to wyłącznie ona podlega ocenie o jej zgodności z prawem. Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne tylko dla terenu, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tak więc w przypadku kiedy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, dla terenu którego dotyczy wniosek, wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. W niniejszym wypadku Uchwałą Nr [...] z dnia 31.03.2011 r. Rada Miasta Z. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru urbanistycznego "[...] ". Uchwała ta ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 20.04.2011 r. i weszła w życie z dniem 20.05.2011 r. Ponieważ nie budzi wątpliwości, że teren, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wchodzi w skład obszaru, dla którego od dnia 20 maja 2011 r. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, - co zresztą nie jest przez skarżącego kwestionowane (zdanie pierwsze uzasadnienia skargi) i ponadto zostało ustalone przez sąd w oparciu o stronę internetową Urzędu Miasta Z. - to w takim stanie faktycznym i prawnym, mając na uwadze fakt, że wszczęte 17.12.2006r. postępowanie nie zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy - zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy - rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy w drodze decyzji nie jest dopuszczalne, a postępowanie w takiej sprawie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe w trybie art. 105 § 1 K.p.a., o czym trafnie orzekł organ. W takiej bowiem sytuacji brak podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mając zatem na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.