II SA/Kr 951/14

II SA/ Kr 951/14 P O S T A N O W I E N I E Dnia 15 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w osobie Referendarza Sądowego Renaty Ranickiej po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. G. i K. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zamurowania otworu okiennego p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu J. D. wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego w K., os. [...] – od Skarbu Państwa, kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych ), podwyższoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej, przyznanej z urzędu pomocy prawnej II SA/ Kr 951/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 lipca 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącym M. i K. G. prawo pomocy, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wyznaczył dla skarżących pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego J. D.. W piśmie z dnia 2 października 2014 r. pełnomocnik z urzędu zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy, oświadczając jednocześnie, iż koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. WSA w Krakowie postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania sprawy o sygn., akt II SA/ Kr 1034/14 i II SA/ Kr 951/14 i prowadzenia pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 951/14. W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ), § 14 ust.1 pkt 1 lit.c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.