II SA/Kr 954/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej K. G. kwotę [...]zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda, decyzją z dnia 25 maja 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 19 stycznia 2018 r., znak [...], wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego (na II i III piętrze) na powierzchnię biurową, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś., przy ul. [...] w K. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 2 stycznia 2018 r. K. G. dokonała zgłoszenia Prezydentowi Miasta K. zamiaru wykonania zmiany sposobu użytkowania części (dot. pomieszczeń na II i III piętrze) budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] na lokal biurowy; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...] w K.. Prezydent Miasta K., decyzją Nr [...] z dnia 19 stycznia 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez K. G. zmiany sposobu użytkowania części (dot. pomieszczeń na II i III piętrze) budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] na lokal biurowy; teren inwestycji działka nr [...] obr[...] w K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że na wnioskowanym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" (Uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 5 grudnia 2012 r.). Budynek, w którym planowana jest zmiana sposobu użytkowania, zlokalizowany jest w części terenu oznaczonej w planie symbolem MN(Nw).23 tereny zabudowy mieszkaniowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową niską (N) – willową. Zgodnie z § 32 ust. 3 i § 4 ust. 1 pkt 10 ustaleń planu w terenie, o którym mowa powyżej, dopuszczono lokalizację wyłącznie usług wbudowanych niekolidujących z funkcją mieszkaniową (m.in. takie jak: biura, gabinety, kancelarie i pracownie), których łączna powierzchnia nie może przekroczyć 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego. Natomiast w Rozdziale II (ustalenia obowiązujące na całym obszarze objętym planem) w § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d ustaleń planu zapisano dopuszczenie wprowadzenia funkcji usługowej w parterach budynków, jeżeli zmiana sposobu użytkowania nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym usługa wbudowana nie może stanowić więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" zakłada (po spełnieniu odpowiednich warunków) jedynie zmianę sposobu użytkowania w parterach budynków (jeżeli nie wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę). Inwestor do przedmiotowego zgłoszenia dołączył co prawda kopie zaświadczenia znak [...] z dnia 9 czerwca 2017 r. o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego przy ul. [...] z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak nie ma w nim doprecyzowania, która część budynku poddana będzie zmianie sposobu użytkowania, a tym samym brak odniesienia w nim do wskazanego wyżej § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d ustaleń planu. Ponieważ przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania dotyczy pomieszczeń zlokalizowanych na II i III piętrze w budynku przy ul. [...], a inwestor zdecydował, iż realizowana będzie ona procedurą zgłoszenia (złożył wniosek dot. zgłoszenia), zatem stwierdzić należy, iż planowane przedsięwzięcie stoi w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] Działając na skutek odwołania, Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 maja 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał na zawarte w rozdziale II miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" ustalenia obowiązujące na całym obszarze objętym planem, w tym na § 6 ust. 1 pkt 3, w którym określono dopuszczenie: "d) wprowadzenia funkcji usługowej w parterach budynków, jeżeli zmiana sposobu użytkowania nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, przy czym usługa wbudowana nie może stanowić więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku". Dalej zaznaczono, że budynek jednorodzinny, w którym planuje się zmianę sposobu użytkowania, jest zlokalizowany w terenie określonym w planie symbolem MN(Nw)23, gdzie zgodnie z § 32 ust. 1 planu: "Wyznacza się Teren zabudowy mieszkaniowej - oznaczony symbolem MN(Nw).23 (w kwartale 24), o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową niską (N) - willową. (...) 3. W terenie, o którym mowa w ust. 1 utrzymuje się istniejący sposób zabudowy i zagospodarowania terenu; dopuszcza się lokalizację wyłącznie usług wbudowanych zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 10: Ilekroć w uchwale jest mowa o: 10) usługach wbudowanych - należy przez to rozumieć prowadzenie działalności usługowej, zlokalizowanej w zabudowie mieszkaniowej niskiej MN(N) i mieszkaniowej niskiej - willowej MN(Nw), niekolidującej z funkcją mieszkaniową (m.in. takiej jak: biura, gabinety, kancelarie i pracownie); których łączna powierzchnia, nie może przekroczyć 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego. Skoro tereny oznaczone MN(Nw).8 - MN(Nw).35 - tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej (N) - willowej są elementami całości planu, to dopuszczenie wprowadzenia funkcji usługowej w terenie oznaczony symbolem MN(Nw).23 dotyczy jedynie parterów budynku (zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d) i nie można dowolnie terenu MN(Nw).23, na którym inwestor zaplanował zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego, z obszaru obowiązywania planu dla "[...]" wyłączyć. W nawiązaniu do twierdzeń strony, Wojewoda wyjaśnił, że wskazane w § 6 ust. 1 pkt 3 lit.a planu dla obszaru "[...]" dopuszczenie przebudowy, nadbudowy i rozbudowy poddasza nieużytkowego, na określony cel np. mieszkalny lub użytkowy, nie oznacza, że można w budynku wprowadzić funkcję usług. Oznacza tylko, że poddasze nieużytkowe, np. w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, można zamienić na użytkowe w wyniku przebudowy, nadbudowy i rozbudowy i użytkować jako poddasze przystosowane do przebywania w nim ludzi, przy czym pomieszczenie poddasza może stanowić zarówno pomieszczenie mieszkalne, pomieszczenie pomocnicze lub pomieszczenie techniczne, zgodnie z przeznaczeniem budynku - przeznaczeniem mieszkalnym jednorodzinnym (ujawnionym w projekcie budowlanym budynku). Zdaniem organu odwoławczego, wprowadzenie funkcji usługowej na II i III piętrze budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K., położonego w terenie MN(Nw).23 jest niedopuszczalne, gdyż teren MN(Nw).23 stanowi jeden z elementów całości planu, dla którego wprowadzenie funkcji usługowej dopuszczono w parterach budynków (§ 6 ust. 1 pkt 3 lit. d). Nawiązując do przedłożonego przez inwestora zaświadczenia Urzędu Miasta K. o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy wskazał, że w zaświadczeniu tym nie uwzględniono zapisu § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d dopuszczającego na całym obszarze "[...]" wprowadzenie funkcji usługowej w parterach budynków. Wojewoda dodał w tym kontekście, że w związku z prowadzonym postępowaniem i przedłożonym zaświadczeniem Wydział Architektury i Urbanistyki UMK zwrócił się do Biura Planowania Przestrzennego UMK o interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zgłoszenia. W odpowiedzi Biuro Planowania Przestrzennego UMK zawarło informację, iż zgodnie z zapisami § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" wprowadzenie funkcji usługowej możliwe jest tylko w parterach budynków w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowlę, przy czym usługa wbudowana nie może stanowić więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku. Odnośnie wymogu zachowania powierzchni usługi wbudowanej, w przypadku zmiany sposobu użytkowania, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na całym obszarze "[...]", która nie może stanowić więcej niż 30% powierzchni całkowitej budynku, organ odwoławczy zwrócił uwagę na projektowany układ funkcjonalny pomieszczeń w budynku objętym zgłoszeniem. Zdaniem organu odwoławczego niezrozumiałe jest przyporządkowanie na rysunku rzutu 2 piętra – pomieszczenia nr [...] i pomieszczenia nr [...] oraz na rysunku rzutu 3 piętra – pomieszczenia nr [...], jako "przynależne do lokalu mieszkalnego" w sytuacji, gdy pomieszczenia te usytuowane są w obszarach "biurowych" i dostępne jedynie z lokalu biurowego. Przy tak wskazanym sposobie przyporządkowania poszczególnych pomieszczeń do funkcji jaką będą pełnić (funkcja mieszkalna zawarta w funkcji biurowej - usługowej, na 2 i 3 piętrze), wątpliwości organu wzbudziła prawidłowość wyliczenia procentowego udziału funkcji usługowej w stosunku do powierzchni całkowitej budynku, która nie może stanowić więcej niż 30%. Pismem z dnia 2 lipca 2018 r. K. G. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonym decyzjom: 1) naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 76 § 1, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewłaściwym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażające się zwłaszcza odmówieniu mocy dowodowej dokumentowi w postaci zaświadczenia z dnia 9 czerwca 2017 r. o nr [...] wydanego przez Biuro Planowania Przestrzennego UMK wskazującego, że planowana zmiana sposobu użytkowania części budynku jest zgodna z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]"; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. § 32 ust. 3, § 4 ust. 1 pkt. 10, § 6 ust. 1 lit.d planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że usługi wbudowane mogą być zlokalizowane jedynie na parterze budynków, w związku z czym planowane przez skarżącą przedsięwzięcie stoi w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", podczas gdy istnieje możliwość realizacji usług wbudowanych na wyższych kondygnacjach budynków, a realizacja takiego przedsięwzięcia nie narusza postanowień zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", o czym świadczy m.in. znajdujące się w aktach sparwy zaświadczenie z dnia 9 czerwca 2017 r. o nr [...] wydane przez Biuro Planowania Przestrzennego UMK; 3) naruszenie przez decyzję Wojewodę z dnia 25 maja 2018 r. znak [...] normy art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego przez brak uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 stycznia 2018 r. nr [...] (znak sprawy: [...]), w sytuacji gdy decyzja Prezydenta Miasta K. została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 4) naruszenie przez decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 stycznia 2018 r. nr [...] (znak prawy: [...]) prawa materialnego w postaci art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) poprzez bezzasadne wniesienie sprzeciwu i uznanie, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego, podczas gdy brak podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, a poczynione w tym zakresie ustalenia stanu faktycznego jednoznacznie wskazują, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję Wojewody zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej; skarga okazała się zasadna w zakresie, w jakim wskazuje na błędną wykładnię odnośnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej "pr.bud." lub "prawo budowlane"), zgodnie z którym w reakcji na zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw – w szczególności – jeżeli zamierzona zmiana narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Hipoteza normy wynikającej z tego przepisu jest specyficzna przez to, że nawiązuje nie tyle do "zwykłej" okoliczności faktycznej, lecz do okoliczności o złożonym charakterze – okoliczności, której weryfikacja wymaga również, a niekiedy przede wszystkim wykładni innych norm prawnych tudzież decyzji administracyjnych i ich swoistego zastosowania do oceny objętego zgłoszeniem zamierzenia. W niniejszej sprawie organ, interpretując przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 5 grudnia 2012 r.), wywiódł z nich normę zakazującą na całym obszarze obowiązywania planu, a więc także w terenie oznaczonym symbolem MN(Nw).23 (teren, na którym znajduje się budynek objęty zgłoszeniem), wprowadzania usług wbudowanych poza parterami budynków w przypadku, gdy zmiana sposobu użytkowania nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W innych przypadkach, tj. gdy zmiana sposobu użytkowania wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, to – zdaniem organu – usługi wbudowane mogą być wprowadzane wszędzie: i w parterach, i na wyższych kondygnacjach. Tej drugiej konkluzji organ wprawdzie nie formułuje wprost, ale można przyjąć, że również ją akceptuje, skoro recypuje w uzasadnieniu swojej decyzji informację Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. (pismo z dnia 17 stycznia 2018r .). Interpretacja organu zasadza się głównie na przepisie § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d planu. Sąd interpretacji nie podziela. W ocenie Sądu sens normatywny powołanego przepisu jest inny, w pewnym sensie odwrotny od przyjętego przez organ w zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie relewantne wydają się trzy przepisy (ustalenia) odnośnego planu: § 4 pkt 10, § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d oraz § 32 ust. 3. Pierwszy przepis zawiera definicję usług wbudowanych: należy przez to rozumieć prowadzenie działalności usługowej, zlokalizowanej w zabudowie mieszkaniowej niskiej MN(N) i mieszkaniowej niskiej-willowej MN(Nw), niekolidującej z funkcją mieszkaniową (m.in. takiej jak: biura, gabinety, kancelarie i pracownie); których łączna powierzchnia, nie może przekroczyć 30% powierzchni całkowitej budynku mieszkalnego. Z kolei § 32 ust. 3 stanowi, że w terenie MN(Nw).23 utrzymuje się istniejący sposób zabudowy i zagospodarowania terenu; dopuszcza się lokalizację wyłącznie usług wbudowanych zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 10. Na tle tych przepisów rysuje się norma dopuszczająca w terenie, na którym znajduje się budynek objęty zgłoszeniem, lokalizację usług wbudowanych odpowiadających definicji z § 4 ust. 1 pkt 10 – bez względu na to, czy w rachubę wchodzi parter, czy też wyższa kondygnacja. Powstaje jednak pytanie o to, w jaki sposób jest ona modyfikowana przez § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d planu – wszak przepis ten, jako odnoszący się do całego obszaru objętego planem, również musi być brany pod uwagę przy ustaleniu jej ostatecznego kształtu. Mając na względzie na literalne brzmienie § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d planu, warto wpierw zauważyć, że – wbrew przyjętym przez organ założeniom – przedmiotem jego regulacji nie są wszystkie te przypadki lokowania usług wbudowanych, w których zmiana sposobu użytkowania nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę; w szczególności nie można przyjąć, że przepis ma za przedmiot ogół takich przypadków i ustanawia dla nich dodatkowe niejako ograniczenie – takie mianowicie, że mogą być lokowane tylko w parterach. Przedmiotem regulacji § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d planu są tak naprawdę partery budynków i to ich dotyczy dalej idąca restrykcja – to w nich można lokować usługi wbudowane pod dodatkowym warunkiem, że zmiana sposobu użytkowania nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę. Do wyższych kondygnacji § 6 ust. 1 pkt 3 lit. d planu w ogóle się nie odnosi, przeto tam obowiązuje norma ukształtowana § 32 ust. 3 w zw. z § 4 pkt 10 planu – a zatem można tam lokować usługi wbudowane w rozumieniu tego drugiego przepisu, natomiast to, czy zmiana sposobu użytkowania wymaga, czy też nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę – pozostaje okolicznością irrelewantną. Zaprezentowane tu konkluzje wynikają przede wszystkim z literalnej wykładni przepisów planu, niemniej jednak zdają się za nimi przemawiać także ważkie względy natury teleologicznej. Zmiana sposobu użytkowania wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę jest w założeniu dalej idąca i wiąże się z większą ingerencją w budynek niż zmiana sposobu użytkowania, która wspomnianej decyzji nie wymaga. Racjonalne wydaje się rozwiązanie, w którym to właśnie parter budynku jest chroniony przed ową większą ingerencją i w związku z tym dozwolenie ma tam mniejszy zakres. Trudno zaś o taką ocenę w odniesieniu do rozwiązania, w którym dalej idące zmiany (wymagające decyzji o pozwoleniu na budowę) byłyby dopuszczalne w całym budynku (i w parterze, i na wyższych kondygnacjach), a te "mniejsze" już tylko w jego części (w parterze). Błędna, w ocenie Sądu, wykładnia przepisów (ustaleń) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana w zaskarżonej decyzji sprawia, że sformułowana przez organ konkluzja o ich naruszaniu przez objętą zgłoszeniem zamierzoną zmianę sposobu użytkowania części budynku – jawi się jako nieuzasadniona, a co najmniej przedwczesna. Niemniej jednak kwestia zgodności przedmiotowej zmiany z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga jeszcze wyjaśnienia i zbadania w innych aspektach. Dotyczy to w szczególności sygnalizowanych przez organ wątpliwości co do zachowania wymogu odnośnie powierzchni usługi wbudowanej w relacji do powierzchni całkowitej budynku. W ponownym postępowaniu w sprawie organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku, w szczególności co do wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 5 grudnia 2012 r.). Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a., zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej; na koszty te składają się uiszczony wpis od skargi (500 zł) oraz koszt zastępstwa procesowego przez pełnomocnika – radcę prawnego (497 zł).