II SA/Kr 954/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 3 czerwca 2025 r., znak WI-I.7840.3.36.2024.JO w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 3 czerwca 2025 r. znak WI-I.7840.3.36.2024.JO wydaną po rozpatrzeniu odwołania Pani M. S., reprezentowanej przez pełnomocnika adw. E. T., od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 766/6740.1/2024 z 21 sierpnia 2024 r., znak: AU-01-1.6740.1.6.2024.EKO, umarzającej postępowanie wznowione w sprawie zakończonej wydaniem decyzji własnej nr 1533/6740.1/2021 z 23 listopada 2021 r., znak: AU-01-2.6740.1.1576.2021.EPI, zmieniającej decyzję nr 1903/6740.1/2020 z 15 grudnia 2020 r., znak: AU-01-3.6740.1.502.2019.SLE w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., wentylacja mechaniczna, c.o., instalacje elektryczne i słaboprądowe), wraz z infrastrukturą techniczną (wymiennikownia c.o.) z rozbiórką pozostałej istniejącej zabudowy na działce nr [...] obręb [...] przy ulicy [...] w K. w zakresie następujących zmian: - zmiana zamierzonego sposobu użytkowania pomieszczeń zlokalizowanych we frontowej części na poziomie parteru z funkcji pomocniczej na funkcję lokali usługowych, - uzyskanie nowego uzgodnienia z Zarządem Dróg Miasta Krakowa ze względu na wprowadzenie funkcji usługowej oprócz mieszkalnej orzeczono o jej uchyleniu w całości i odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 1533/6740.1/2021 z 23 listopada 2021 r. znak: AU-01-2.6740.1.1576.2021.EPI, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorowi D. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę na przedmiotową inwestycję w zakresie wskazanych, istotnych zmian w stosunku do projektu budowlanego pierwotnego zatwierdzonego decyzją nr 1903/6740.1/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r. znak: AU-OI3.6740.1.502.2019.SLE. Decyzja stała się ostateczna z dniem 26 listopada 2021 r. Następnie, w dniu 18 stycznia 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Pani M. S. reprezentowanej przez arch. Pana R. B. o wznowienie postępowania w sprawie wydanej decyzji, podając jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wskazując w dalszej części wniosku również na przesłankę wynikającą z art.145 § 1 pkt 1 tj. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, pkt 5 tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję i pkt 7 kpa tj. zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2). Z uwagi na powołanie się przez wnioskodawczynię we wniosku także na przesłanki wynikające z art. 145 § pkt 1, pkt 5 oraz pkt 7 kpa, Prezydent Miasta Krakowa pismem z dnia 20 marca 2024 r. wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie poprzez wskazanie dowodów na potwierdzenie powołanych przesłanek. W zakresie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 1 kpa organ I instancji wezwał wnioskodawczynię o wskazanie kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o tym, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz o przedłożenie dokumentu (orzeczenia sądu lub innego organu) stwierdzającego sfałszowanie dowodu, na którego podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, zgodnie z art. 145 § 2 kpa, bądź dokumentu stwierdzającego, że postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa, zgodnie z art. 145 § 3 kpa, oraz o przedłożenie dokumentu (orzeczenia sądu lub innego organu) stwierdzającego, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, zgodnie z art. 145 § 2 kpa, lub dokumentu stwierdzającego, że postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa, zgodnie z art. 145 § 3 kpa. W zakresie przesłanki wynikającej z art.145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji wezwał wnioskodawczynię o wskazanie kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję oraz wskazanie tych okoliczności jak również dołączenie stosownych dokumentów na potwierdzenie swojego stanowiska. W zakresie przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 7 kpa organ I instancji wezwał wnioskodawczynię o wskazanie kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się, że zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji poprzez wskazanie o jakie zagadnienie wstępne chodzi i przedłożenie dokumentów potwierdzających, że właściwy organ lub sąd rozstrzygnął odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Po analizie przedłożonych przez Panią M. S. wyjaśnień, w zakresie wniosku o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 organ stwierdził, że nie uzupełniono wniosku o jakiekolwiek dowody czy dokumenty wskazane w wezwaniu z dnia 20 marca 2024 r. uprawdopodobniające wystąpienie pozostałych przesłanek tj. wynikających z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 7 kpa tj. nie wskazano dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję oraz nie wykazano, iż zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Organ I instancji w zakresie podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 kpa wskazał także, iż w zakresie tej przesłanki wnioskodawczyni nie wskazała terminu powzięcia wiedzy o nowych istotnych dla sprawy okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi. Następnie, po przeanalizowaniu złożonego wniosku o wznowienie postępowania postanowieniem z dnia 31 maja 2024 r. znak: AU-01 1.6740.1.6.2024.EKO Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie w sprawie w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. We wznowionym postępowaniu organ był zobligowany do zbadania czy ziściła się wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanka wznowieniowa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W zakresie pozostałych przesłanek określonych we wniosku tj. art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 oraz pkt 7 kpa organ I instancji pozostawił wniosek bez rozpoznania. Postępowanie wznowieniowe przeprowadzone przez organ I instancji wykazało, że przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie zaistniała. Skutkowało to wydaniem na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 147 kpa w dniu 21 sierpnia 2024 r. decyzji nr 766/6740.1/2024 znak: AU-01-1.6740.1.6.2024.EKO, którą to Prezydent Miasta Krakowa umorzył wznowione postępowanie. Rozpatrując odwołanie od w/w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa organ II instancji wskazał, że ustalenie stwierdzenia dopuszczalności wznowienia postępowania wymaga wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a dopiero po jego wydaniu, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu sprawdzenie, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny. Dokonując kontroli z decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy uznał ją za trafną. Wskazał, iż Skarżąca upatrywała przesłankę wznowienia postępowania w tym, że bez swojej winy nie brała udziału w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr 1533/6740.1/2021 z 23 listopada 2021 r. znak: AU-01-2.6740.1.1576.2021.EPI, zatwierdzającą projekt budowlany zamienny w stosunku do pierwotnego projektu zatwierdzonego decyzją nr 1903/6740.1/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r. znak: AU-OI3.6740.1.502.2019.SLE. Tymczasem przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Krakowa postępowanie zasadnie wykazało, iż wnioskodawczyni nie przysługiwał przymiot strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym. Podkreślono, iż status strony w postępowaniu wynika z regulacji materialnoprawnych. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu budowlanego" rozumieć należy - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie, tego terenu. Zwrócono uwagę, że zamienne pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy Prawo budowlane, oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.1333 ze zmianami). Ważną zmianą była zmiana definicji "obszaru oddziaływania obiektu" (zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Niewątpliwie cel i sens zmiany definicji sprowadza się do zawężenia zakresu znaczeniowego obszaru oddziaływania obiektu. Analizując akta przedmiotowej sprawy organ stwierdził, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji, zakończonym wydaniem decyzji nr 1533/6740.1/2021 z 23 listopada 2021 r. znak: AU-01-2.6740.1.1576.2021.EPI, zatwierdzającej projekt budowlany zamienny w stosunku do pierwotnego projektu zatwierdzonego decyzją nr 1903/6740.1/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r. znak: AUOI3.6740.1.502.2019.SLE obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawo budowlane zawierał się w obszarze inwestycji czyli działki inwestycyjnej nr [...] obr.[...], stąd Pani M. S., właścicielce działki nr [...] obr.1 Ś., nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Wojewoda Małopolski podzielił stanowisko organu I instancji, że w przypadku zmiany pozwolenia na budowę obszar oddziaływania jest determinowany zakresem wnioskowanych przez inwestora zmian w projekcie. W tym przypadku, zmiany, które wprowadzono do projektu zamiennego nie zmieniają zagospodarowania działki, ani nie zmieniają gabarytów tego budynku, tym samym nie powodują zmiany we wcześniej ustalonym obszarze oddziaływania (pozwolenie pierwotne). Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, stronami postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę są tylko podmioty pozostające w obszarze oddziaływania zmian objętych wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 29 października 2013 r., Il OSK 43/13). Analogiczne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyroku z 28 maja 2018 r., Il SA/Kr 351/18, wskazując, iż cyt: "W związku z faktem, iż rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Oznacza to, że legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36 a p.b. będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zabudowaniu ich nieruchomości. Samo zatem uznanie kogoś za stronę postępowania w pierwotnym postępowaniu nie oznacza, że osoba ta będzie uznawana za stronę w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę – to oznacza, że obszar oddziaływania będzie wyznaczany każdorazowo w oparciu o zakres planowanych zmian względem pierwotnego projektu, a stroną postępowania będą tylko te podmioty, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w wyznaczonym obszarze oddziaływania. Organ wskazał, że w postępowaniu zakończonym decyzją pierwotną Pani M. S. przysługiwał przymiot strony postępowania wynikający z tytułu własności nieruchomości w skład której wchodzi działka nr [...] obr.[...] wraz z budynkiem, ul. S. 23. Analizując projekt budowlany zamienny (w zakresie zmian istotnych objętych decyzją Prezydenta Miasta Krakowa) organ odwoławczy stwierdził, że zmiany tzw. istotne w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczą zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń zlokalizowanych we frontowej części budynku (od strony ul. P. ) na poziomie parteru z funkcji pomocniczej na funkcję usługową (3 lokale usługowe) i związanym z tym uzyskaniem przez Inwestora nowego uzgodnienia z Zarządem Dróg Miasta Krakowa (ze względu na wprowadzenie funkcji usługowej oprócz mieszkalnej). Zgodnie z uzgodnieniem ZDMK z dnia 10 września 2021 znak: RW.460.5.872.2021 dojazd do planowanej inwestycji zapewni droga publiczna ul. P. poprzez istniejący zjazd na wewnętrzną drogę dojazdową zlokalizowaną na działce nr [...] obr.[...] (niepozostającą w zarządzie ZDMK) prowadzącą do terenu inwestycji, zgodnie z obowiązującą organizacją ruchu. Dojazd do planowanej inwestycji nie ulega zmianie i jest od ul. P. tj. od północy czyli po przeciwnej stronie względem działki Pani M. S., która jest zlokalizowana od południowej strony terenu inwestycji. Zgodnie z decyzją ustalającą Warunki Zabudowy (WZ) i uzgodnieniem ZDMK warunki w zakresie miejsc postojowych zostały spełnione. W garażu podziemnym zapewniono miejsca postojowe w ilości 40 sztuk dla 68 lokali mieszkalnych i 3 lokali usługowych. Ilość miejsc postojowych spełnia wymogi określone w decyzji WZ tj. dla budynków w zabudowie wielorodzinnej min 0,5 na 1 mieszkanie (z uwagi na ilość mieszkań w liczbie 68 przyjęto 34 miejsca postojowe), dla innych usług min. 5- max 10 na 1000 m2 pow. użytkowej (przyjęto 2 miejsca postojowe) oraz zgodnie uzgodnieniem ZDMK przyjęto 4 miejsca postojowe które będą ogólnodostępne. W projekcie naniesiono oraz opisano także zakres zmian tzw. nieistotnych, względem zatwierdzonego projektu budowlanego, które nie podlegają zatwierdzeniu przez organ I instancji. W wyniku zmian przewidzianych wewnątrz budynku wydzielono 13 lokali mieszkalnych na parterze oraz 55 lokali mieszkalnych na pozostałych kondygnacjach nadziemnych. Bezspornym jest fakt, że choć zmiana sposobu użytkowania wpływa na zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej przedmiotowego budynku, jednak nie powoduje to zmian pozostałych parametrów budynku, takich jak powierzchnia zabudowy, kubatura, czy też wysokość, które to rozpatrując łącznie z przepisami odrębnymi, w tym zawartymi w § 5, § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mogłyby mieć wpływ na ewentualne ograniczenie w zabudowie nieruchomości skarżącej. Wskazano, iż decyzja o zmianie pozwolenia na budowę (pozwolenie zamienne) to decyzja administracyjna, wydawana na tych samych zasadach co decyzja o pozwoleniu na budowę pierwotna (pozwolenie pierwotne), z tą różnicą, że ogranicza się jedynie do istotnych elementów, które mają ulec zmianie, co wskazane zostało w art. 36 a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32- 35 (dotyczące wydawania pozwolenia na budowę) stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. To autor dokumentacji projektowej kwalifikuje, czy wprowadzone do projektu modyfikacje należy traktować jako istotne lub nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu, co będzie determinowało dalsze działania formalne. Co niezwykle ważne - projektant dokonuje takiej oceny, biorąc pod uwagę właśnie przepisy art. 36 a Prawa budowlanego. Przedmiotowe wytyczne ustawowe szczegółowo definiują wprost pojęcie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w treści art. 36 a ust. 5. Konieczne jest zatem sporządzenie projektu budowlanego zamiennego dla planowanych przez inwestora zmian oraz ubiegania się o decyzję zmieniającą pierwotne pozwolenie na budowę, jeżeli przekształcenie zamierzenia budowlanego nastąpi w obszarze zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie nieruchomość należąca do Pani M. S. znajduje się poza obszarem oddziaływania (w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b.) zmian objętych wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę. W zakresie natomiast zmian tzw. nieistotnych, które również zostały pokazane w projekcie, nie wiązało to organu I instancji co do oceny pod względem ich wpływu na nieruchomość skarżącej. Wobec powyższego należy uznać, iż Pani M. S. prawidłowo nie została uznana przez Prezydenta Miasta Krakowa za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją zamienną. Organ I instancji w prowadzonym na wniosek Skarżącej postępowaniu nie oceniał co do zakresu zmian nieistotnych, a jedynie wykazanych przez projektanta jako tzw. istotne. Ta analiza, z uwagi na brak zmian w projekcie zagospodarowania terenu oraz zmianę dotyczącą zmiany sposobu użytkowania części pomieszczeń kondygnacji parteru z funkcji pomocniczej na funkcję usługową oraz związaną z tym zmianę warunków ochrony przeciwpożarowej (bez zmiany podstawowych parametrów takich jak powierzchnia zabudowy, kubatura i wysokość), wykazała, iż nieruchomość skarżącej znajduje się poza obszarem oddziaływania zmian objętych wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę. Jednakże organ odwoławczy uznał za błędne działanie organu I instancji polegające na umorzeniu wszczętego wcześniej postępowania. Bowiem, skoro Prezydent Miasta Krakowa wszczął postępowanie wznowieniowe i przeprowadził analizę w kontekście braku zaistnienia przesłanki wznowieniowej to winien odmówić uchylenia własnej decyzji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Pani M. S.. W skardze do tut. Sądu zarzuciła przedmiotowej decyzji: 1. naruszenie art.138 § 1 pkl 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) w zw. z art. art. 145 KPA w zw. z 151 KPA poprzez zaniechanie ponownego zbadania całości sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie lub pobieżne zbadania zarzutów strony i w konsekwencji bezpodstawną odmowę uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 listopada 2021 zmieniającej decyzję z dnia 15 grudnia 2020 r. z powodu bezpodstawnego stwierdzenia braku zaistnienia przesłanki wznowieniowej. 2. Naruszenie art 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że organy administracyjne nie badają zakresu i kwalifikacji zmian do projektu budowlanego przyjętej przez projektanta tj. określającej je jako zmiany istotne oraz nieistotne w szczególności przy ustalaniu stron postępowania co prowadzi do bezpodstawnego ograniczenia praw stron postępowania poprzez pozbawienie ich należnego statusu strony przez uczestnika procesu budowlanego, jakim jest projektant a nie przez organ administracyjny. Przepisy nie pozwalają na przeniesienie uprawnień w tym zakresie z organu administracyjnego na projektanta. 3. naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez odmówienie wnioskodawczyni przymiotu strony postępowania pomimo że: a) stronami postępowania zainicjowanego na podstawie art. 36a Prawa budowlanego są podmioty, które były stronami wcześniejszego postępowania sprawie pozwolenia na budowę, o ile nadal dysponują tytułem prawnym do nieruchomości, wskazanym wart. 28 ust. 2 Prawa budowlanego; b) nieruchomość wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego objętego decyzją nr 1533/6740.1/2021 z dnia 23.11.2021 zmieniającej decyzję na 1903/6740.1/2020 zarówno z uwagi na zakres zmian istotnych (zmiana sposobu użytkowania oraz uzyskanie nowego uzgodnienia z Zarządem Dróg Miasta Krakowa z uwagi na wprowadzenie funkcji usługowej oprócz mieszkalnej), jak i zamian określonej przez projektanta jako nieistotnych a polegających na zmianie liczby lokali mieszkalnych z 10 na 68. c) nieruchomość wnioskodawczyni wpisana jest do rejestru zabytków, a zmiana funkcji z pomocniczej na użytkową/usługową obiektu objętego decyzją oraz zwiększenie prawie 7-krotne liczby lokali mieszkalnych ma wpływ na bezpieczeństwo przeciwpożarowe oraz sanitarne, a także normy hałasu nieruchomości Wnioskodawczyni a zatem obszar oddziaływania obiektu przekracza granice działki inwestora. Wprowadzona zmiana zwiększa obszar oddziaływania obiektu a nie zmieszana. Nadto do projektu będącego podstawą wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania została wprowadzona istotna zmiana w stosunku do projektu pierwotnego, która nie została wymieniona w sentencji decyzji, pomimo że jest to zmiana istotna , gdyż polega na zmianie liczby lokali mieszkalnych i ich ponad 6-cio krotnym zwiększeniu tj. z 10 lokali mieszkalnych na 68 lokali mieszkalnych, co jest faktem oczywiście wpływającym na zwiększenie oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie. 4. naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego wyznacza projektant, zaniechanie zbadania i samodzielnego określenie przez Organ I instalacji zakresu oddziaływania obiektu budowlanego w szczególności poprzez pominięcie istotnej zmiany jego funkcji z pomocniczej na usługową , co ma wpływ na wymogi zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz sanitarnego w tym normy hałasu zwłaszcza urządzeń wentylacyjnych i klimatyzacji oraz niemal siedmiokrotne zwiększenie liczby mieszkań tj. z 10 na 68. 5. naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w szczególności poprzez pominięcie twierdzeń i zarzutów oraz dowodów, na który wskazywała wnioskodawczyni w we wniosku o wznowienie oraz w piśmie z dnia 8 kwietnia 2024 r. oraz pominięcie faktu, że nieruchomość wnioskodawczyni wpisana jest do rejestru zabytków, projekt w oparciu o który wydano decyzję z dnia 23.11.2021 zawiera istotną zmianę w zakresie zmiany liczby lokali mieszkalnych z 10 na 68, natomiast sentencja decyzji nie obejmuje tej zmiany. 6. naruszenie art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania do wszystkich przyczyn wznowienia wskazanych przez Wnioskodawczynię podczas gdy projekt w oparciu, o który wydano decyzję z dnia 23.11.2021 zawiera istotną zmianę w zakresie zmiany liczby lokali mieszkalnych z 10 na 68, a sentencja decyzji nie obejmuje tej zmiany. Ponadto zmiana funkcji części obiektu z pomocniczej na użytkową oraz prawie 7-krotny wzrost liczby lokali mieszkalnych nie zapewnia bezpieczeństwa przeciwpożarowego oraz sanitarnego nieruchomości Wnioskodawczyni, ponieważ wysokość prześwitu w świetle przejazdu do nieruchomości objętej decyzją wynosi 3,2 metra co uniemożliwia wjazd i przeprowadzenie akcji gaśniczej przez standardowe wozy strażackie, co jest niezgodne z prawem. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że Wnioskodawczyni była stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, zakończonego decyzją z dnia 15 grudnia 2020 r. Wnioskodawczyni posiada status strony także w postępowaniu dotyczącym zmiany tej decyzji. Należy wskazać, że zakres wprowadzonych zmian w pozwoleniu na budowę jest istotny i bezpośrednio oddziałuje na interes prawny wnioskodawczyni, powodując, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania wprowadzonych zmian obiektu budowlanego. Zmiana funkcji budynku z pomocniczej na użytkową oraz zwiększenie liczby lokali mieszkalnych z 10 na 68 istotnie oddziałuje na nieruchomości sąsiednie. W niniejszej sprawie szczególne znaczenie mają normy bezpieczeństwa przeciwpożarowego, sanitarnego oraz dotyczące hałasu, które ulegają zasadniczej zmianie w związku ze zmianą funkcji pomocniczej na usługową oraz prawie 7-krotnego zwiększenia liczby lokali mieszkalnych, i to w sposób, który powoduje zwiększenie zasięgu oddziaływania nieruchomości, a nie ograniczenie zakresu oddziaływania. Ograniczenie zakresu oddziaływania obiektu mogłoby nastąpić, gdyby zmiana funkcji następowała w odwrotnym kierunku, tj. z funkcji usługowej na pomocniczą czy też zmniejszenia liczby lokali mieszkalnych. W szczególności Wnioskodawczyni posiada interes prawny z uwagi na obowiązujące przepisy w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, sanitarnego oraz ochrony środowiska. Jak wskazała wnioskodawczyni w piśmie z dnia 8 kwietnia 2024 r., jedyny dostęp do obiektu objętego decyzją odbywać ma się bramą od ul. J. P., której wysokość wynosi zaledwie 3,2 metra, a nośność jest ograniczona do 7 ton. Powyższe stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa przeciwpożarowego, ponieważ uniemożliwia wjazd standardowym wozom strażackim. Zmiana funkcji oddziałuje na nieruchomość wnioskodawczyni także w zakresie bezpieczeństwa sanitarnego, jak normy dotyczące składowania odpadów oraz ochrony środowiska w zakresie norm hałasu. Status strony wynika nie tylko z norm prawa administracyjnego, ustawy Prawo budowlane oraz Rozporządzenie Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ale także prawa cywilnego (immisje). W związku z powyższym organ administracyjny powinien samodzielnie określić krąg stron postępowania i ustalić zakres oddziaływania obiektu, uwzględniając kwestie podnoszone przez Wnioskodawczynię. Organ nie powinien opierać się jedynie na stanowisku prezentowanym przez projektanta. Organ administracyjny nie przeprowadził pełnej analizy zarzutów wnioskodawczyni wskazujących na podstawy do wznowienia postępowania i bezpodstawnie odmówił uchylenia decyzji Ponadto organ pominął praktycznie wszystkie okoliczności podnoszone Wnioskodawczynię i się do nich nie odniósł. Jak wskazuję organ II Instancji na stronie 6 uzasadnienia zaskarżonej decyzji "wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, przy wzięciu pod uwagę także funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych cech charakterystycznych oraz sposobu zabudowy terenu znajdującego się projektowanego obiektu". Organ jednak nie realizuje w/w wytycznych do których się odwołuje. Jednoznacznie na to wskazuję pogląd organu II instancji zawarty na stronie 12 uzasadnienia decyzji w której stwierdza, że to autor dokumentacji projektowe decyduje, jakie zmiany wprowadzone do projektu należy traktować jako nieistotne. Organ administracyjny uważa się zatem za nieuprawiony do kontroli i weryfikacji czy przedłożony projekt oprócz zadeklarowanych przez projektanta zmian zawiera także inne zmiany istotne, które przez projektanta zostały wprowadzone do projektu jednak nie zostały tak zakwalifikowane. Organ II Instancji wprost stwierdza na stronie 13, że w zakresie tzw. zmian nieistotnych, które również zostały uwidocznione w projekcie organ nie był związany oceną ich wpływu na nieruchomości Skarżącej. Takie podejście narusza zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej oraz wytyczne, na które sam organ przytacza. Stanowisko organu II instancji jest nieprawidłowe. Skoro zostały wprowadzone zmiany do projektu budowlanego, to ocena tych zmian do projektu powinna być dokonywana z punktu widzenia tych samych zasad, co pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę. Organ administracyjny obowiązany jest zbadać i ocenić projektowane zmiany także w zakresie czy projektant zasadnie nadał im status zmian nieistotnych. Przerzucanie w całości odpowiedzialności za wprowadzone zmiany na projektanta i zdejmowanie obowiązku oceny z organu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami wyrażonymi w art. 6 oraz 7 k.p.a., zwłaszcza kiedy ocena tych zmian ma bezpośredni wpływ na nadanie bądź odmowę statusu strony. Skoro zmiany projektu mają wpływ na zakres stron postępowania w ten sposób, że skutkuje to zmniejszeniem zakresu kręgu stron i krąg stron jest węższy niż miało to miejsce w przypadku decyzji pierwotnej, przy wydaniu której skarżąca miała status strony, to organ administracyjny konsekwentnie powinien zbadać wszystkie zmiany wprowadzone do projektu i ich wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania a nie tylko tych zmian, które projektant zakwalifikował jako istotne a resztę przemilczał. Organ nie odniósł w ogóle do ponoszonej kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym braku spełnienia norm w zakresie dostępu standardowych wozów strażackich z uwagi na niewystarczająca wysokość prześwitu w świetle przejazdu do nieruchomości objętej decyzją, która wynosi tylko 3,2 metra. Standardowe wozy strażackie są wyższe i nie zmieszczą się w projektowanym przejeździć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz.1267). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22). Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach wznowionego postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji zmieniającej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 145 § 1ustawy z dnia 14 czerwca 1960 kodeks postępowania administracyjnego (stan na dzień wydania kontrolowanej decyzji Dz.U. z 2024, poz. 572, dalej k.p.a.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W myśl art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 149 § 2 i 3 k.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Zgodnie z art. 151 k.p.a. § 1 organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zgodnie z art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, t.j. Dz.U. z 2025, poz. 418 ze zmianami dalej p.b.) istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 36a ust. 2 p.b. istotne odstąpienie od projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego złożonego wraz ze zgłoszeniem budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d, wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu, jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dla całego zamierzenia budowlanego albo dokonaniu ponownego zgłoszenia. W myśl art. 36 ust.1b p.b. wniosek o zmianę pozwolenia na budowę składa się w: 1) postaci papierowej albo 2) formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem portalu e-Budownictwo. Stosownie do art. 36a ust. 2 i 3 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. W art. 36a ust. 5 p.b. zdefiniowano "istotne odstąpienie" od projektu budowlanego. Zgodnie z powołanym przepisem istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, c) liczby kondygnacji; 3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d; 7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym. Przepisów ust. 5: 1) pkt 1 nie stosuje się do urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury; 2) pkt 6 nie stosuje się w zakresie odstąpienia od: a) projektowanych warunków ochrony przeciwpożarowej, jeżeli odstąpienie zostało uzgodnione pod względem ochrony przeciwpożarowej, b) wymagań zawartych w pozwoleniu właściwego konserwatora zabytków wydanego na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jeżeli odstąpienie zostało uzgodnione z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, Stosownie do art. 36a ust. 6 p.b. projektant dokonuje kwalifikacji zamierzonego odstąpienia od projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę, a w przypadku uznania, że jest ono nieistotne, dołącza do dokumentacji budowy odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące tego odstąpienia. Nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę oraz ponownego zgłoszenia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. W niniejszej sprawie powstają trzy istotne zagadnienia determinujące rozstrzygnięcie w sprawie, korespondujące z zarzutami skargi. Po pierwsze, powstaje kwestia, czy Skarżąca posiadała przymiot strony postępowania w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu, co oznaczałoby ziszczenie się przesłanki wznowienia z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Po drugie, prawidłowości zakwalifikowania przedmiotowych zmian do istotnych lub nieistotnych. Po trzecie wreszcie powstają do rozstrzygnięcia kwestie proceduralne związane z zupełnością rozstrzygnięcia organu I instancji i prawidłowością rozstrzygnięcia przez organ II Instancji. Jeśli chodzi o pierwszą kwestię wskazać należy, że stanowisko organu odwoławczego odpowiada prawu. Postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku zatem z faktem, że rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Oznacza to, że legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a p.bud. będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnej z prawem zabudowie ich nieruchomości. Nie można jednak wykluczyć, że jeżeli zmiany, o które zawnioskował inwestor, będą na tyle daleko idące, że mogłyby prowadzić do powstania nowego obiektu budowlanego, to stroną w takim postępowaniu mogą być zarówno nowe podmioty, jak i te, które były stronami postępowania w sprawie pierwotnego pozwolenia na budowę. Warunkiem jest oczywiście to, aby znajdowały się one w kręgu podmiotów, o których mowa w art. 28 ust. 2 p.bud. (A. Plucińska-Filipowicz (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Lex/el. 2024, komentarz do art. 36a; K. Buliński, T. Filipowicz, Problematyka odstępstwa od pozwolenia na budowę [w:] Proces inwestycji budowlanych. Zagadnienia prawne, red. M. Wierzbowski, A. Plucińska-Filipowicz, Warszawa 2015, s. 93–94). Z powyższego wynika, że nie ma automatycznego uznania za stronę postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego wszystkich stron postepowania dotyczącego projektu pierwotnego. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu budowlanego" rozumieć należy - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Skarżąca była wprawdzie stroną postępowania pierwotnego, jednak w ocenie Sądu prawidłowo organ wykazał, że projektowane zmiany nie spowodują ograniczeń w zabudowie działki Skarżącej. Podkreślenia wymaga, że projektowane zmiany (zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń zlokalizowanych w parterze budynku z funkcji pomocniczej na usługową) realizowane będą od strony ul. P. dz. [...] podczas gdy nieruchomość Skarżącej, dz. [...] znajduje się od strony ul. S. . Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (p.z.t.) i projektu architektoniczno-budowlanego (p.a-b.) projektowane zmiany nie będą oddziaływać poza działkę [...]. Projektowana zmiana nie spowoduje zmian w zakresie usytuowania budynku, lokalizacji pomieszczenia budynku śmietnika, analizy nasłoneczniania i zacieniania. Podana ilość miejsc postojowych spełnia wymogi ilości miejsc określonych w decyzji o warunkach zabudowy (zob. s. 7, p.a-b). Wszystkie prace zamykają się w obrębie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce [...] (miejsca parkingowe mają być wyznaczone w garażu podziemnym). Z tą pierwsze kwestią związana jest kwestia prawidłowości zakwalifikowania zmian w projekcie jako istotnych lub nieistotnych. Poza sporem pozostaje, że zmiany opisane w projekcie związane z wyodrębnieniem trzech lokali użytkowych i dostosowanie ilości miejsc parkingowych. Za zmiany nieistotne projektant uznał zmiany polegające na wyodrębnieniu 68 lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Rację ma Skarżąca wskazując, że kwalifikacja dokonana przez projektanta nie ma charakteru absolutnego. Wskazuje się bowiem zasadnie, że "kwalifikacja dokonana przez projektanta nie ma charakteru wiążącego dla organów orzekających w sprawie. Błędne uznanie przez projektanta, iż odstąpienie ma charakter nieistotny, nie wyklucza przecież możliwości podjęcia przez organy budowlane przewidzianych prawem działań. Zatem to na organie orzekającym w sprawie spoczywa obowiązek dokonania oceny istotności odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia". (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r. sygn. IV SA/Po 631/19). Zatem organ może dokonywać kontroli prawidłowości kwalifikacji sporządzonej przez projektanta. W przedmiotowej sprawie wprawdzie organ I, jak i II instancji powołały się na decydujące znaczenie kwalifikacji dokonanej przez projektanta, jednak wobec braku podstaw – w świetle art. 36a p.b. – do zakwalifikowania w/w zmian nieistotnych odmiennie, uchybienie to pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast Skarżąca ma owszem rację, że zwiększenie liczby lokali mieszkaniowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w sposób wskazany w projekcie zamiennym nie pozostaje bez wpływu na jej nieruchomość. Zwiększy bowiem różnego rodzaju uciążliwości związane ze zwiększoną liczbą mieszkańców. Jednak jak już wskazano powyżej odróżnić należy ograniczenia w możliwości zabudowy działki Skarżącej od odziaływania w inny sposób. Mając na uwadze brzmienie przepisów prawa (art. 28 p.b. w zw.z art. 3 pkt 20 p.b.), tylko ten pierwszy sposób odziaływania mógłby być źródłem interesu prawnego Skarżącej. Ten drugi jest źródłem interesu faktycznego w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 36a p.b. W kontekście zarzutów dotyczących ochrony pożarowej zauważyć należy, że w p.a-b. uwzględniono te zmiany w kontekście charakterystyki zagrożenia pożarowego, z uwzględnieniem parametrów pożarowych materiałów niebezpiecznych pożarowo (pkt. 13.2 p.-a-b.), informacje o przewidywanej gęstości obciążenia ogniowego (pkt 13.4.) oraz informacje o klasie odporności ogniowej i stopniu rozprzestrzeniania się ognia elementów budowlanych (pkt 13.6 p.a-b.), podział na strefy pożarowe i dymowe (pkt 13.7 p.-a-b.). Wyraźnie odniesiono się do kwestii rozwiązań zamiennych dla drogi pożarowej oraz zagadnień poprawiających bezpieczeństwo pożarowe budynku w związku ze zmianami istotnymi i nieistotnymi (pkt 13.15 p.a-b.), odnosząc się także do przejazdu pod budynkiem przy ul. P. Odnosząc się do kwestii proceduralnych prawidłowe było stanowisko organu, że wobec braku ziszczenia przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. należało wznowione postępowanie rozstrzygnąć decyzją o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, nie zaś umarzać postępowanie. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii zupełności rozstrzygnięcia wskazać należy, co następuje. Skarżąca zarzuca zaniechanie przeprowadzenia postępowania do wszystkich przyczyn wznowienia wskazanych przez Wnioskodawczynię. Tymczasem zakończone skarżoną decyzją postępowanie zostało wznowione wyłącznie na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. (k. 29 a.a. organu I instancji). Natomiast prawdą jest, ze Skarżąca wskazywała także na inne podstawy wznowienia, to jest art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 oraz pkt 7 kpa. W tym zakresie organ I instancji wzywał Skarżącą do uzupełnienia wniosku, a wobec uznania, że Skarżąca braków nie uzupełniała, pozostawił wniosek bez rozpoznania. Jakkolwiek to ostatnie rozstrzygnięcie budzi wątpliwości co do jego zgodności z prawem, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Po pierwsze, rozstrzygnięcie organu I instancji nastąpiło wskutek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Po drugie, w zakresie rozstrzygnięcia odnośnie do art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 oraz pkt 7 kpa ewentualnie można rozważać bezczynność organu. W ocenie Sądu niezasadne są także zarzuty dotyczące braku wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), zaś uzasadnienie decyzji w pełni pozwala zapoznać się z faktycznymi i prawnymi podstawami rozstrzygnięcia, czyniąc zadość wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, jako, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.