II SA/Kr 956/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.B. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 kwietnia 2014 r. Nr: [....] znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek Z.B. o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 kwietnia 2014 roku w przedmiocie nakazu rozbiórki. Z danych zawartych w urzędowym formularzu "PPF" wynika, że Z.B. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód z emerytury wynosi 1.100 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi niewykończony dom mieszkalny wraz z działką o powierzchni 0,4252 ha. Skarżąca nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca podniosła, iż nie pracuje, a jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne. Strona liczy 64 lata, jest osobą samotną i schorowaną. Musi opłacić gaz, prąd, telefon i często brakuje jej środków na wykupienie lekarstw. na utrzymanie i zakup żywności pozostaje jej kwota ok. 300 zł. Skarżąca cierpi na miażdżycę, zapalenie jelita drażliwego i zwyrodnienie stawów. Ze względu na konieczność zakupu opału na zimę była zmuszona zaciągnąć dług. Do wniosku załączone zostały następujące dokumenty: kopia postanowienia MWINB w K. z dnia 30 maja 2014 roku o wstrzymaniu wykonania decyzji, paragon z dnia 15 lipca 2014 roku za zakup produktów spożywczych na kwotę 86,24 zł, kopię faktury za usługi telekomunikacyjne za maj 2014 roku na kwotę 43,62 zł, dowód spłaty raty pożyczki w kwocie 374,70 zł, kopię decyzji z dnia 12 marca 2014 roku w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 w kwocie 266 zł wraz z dowodami uiszczenia dwóch rat, umowy pożyczki w SKOK z dnia 25 marca 2014 roku na kwotę 8.000 zł wraz z harmonogramem spłaty rat kredytowych. Odnosząc się do wezwania referendarza sądowego o uzupełnienia wniosku o prawo pomocy skarżąca zaakcentowała swoją trudną sytuację materialną. Wskazała na problemy zdrowotne. Strona oświadczyła, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury 1.010 zł. Nie korzysta z pomocy społecznej, jest zadłużona w SKOK. Do pisma z dnia 5 sierpnia 2014 roku skarżąca załączyła: wyciąg z rachunku bankowego w Banku [....] za okres od 1 maja do 31 lipca 2014 roku (saldo 0,00 zł), kopię faktury z dnia 23 lipca 2014 roku za wywóz fekaliów na kwotę 169,52 zł, kopię decyzji z dnia 12 marca 2014 roku w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2014 w kwocie 266 zł wraz z dowodami uiszczenia dwóch rat, czterech faktur za usługi telekomunikacyjne za kwiecień 2014 roku na kwotę 43,20 zł, za maj 2014 roku na 43,62 zł, za czerwiec na 45,73 zł i za lipiec 2014 roku na kwotę 42,93 zł, faktury za energię elektryczną z dnia 14 lipca 2014 roku stanowiącą rozliczenie za okres od 13 stycznia do 9 lipca 2014 roku wraz z dyspozycją ustanowienia zlecenia stałego z tytułu opłat, kopię dokumentu dostawy węgla z dnia 22 października 2013 roku z dowodem wpłaty kwoty 870 zł, faktury za zakup węgla z dnia 22 sierpnia 2012 roku na kwotę 877,20 zł, kopii umowy pożyczki w SKOK z dnia 25 marca 2014 roku w wysokości 8.000 zł wraz z harmonogramem spłaty rat kredytowych oraz dwoma dowodami spłaty rat, a także osiem paragonów za zakup produktów spożywczych. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. W ocenie orzekającego Z.B. uwiarygodniła, że nie posiada dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Skarżąca nie należy do osób majętnych. Jest schorowaną emerytką, zamieszkującą w niewykończonym domu, a jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie emerytalne w wysokości 1.110,05 zł (dane na podstawie wyciągu z rachunku bankowego, na które wpływa świadczenie). Strona nie posiada żadnych oszczędności, ani cennych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone. Posiada zadłużenie w SKOK na zakup węgla i spłaca z tego tytułu raty po 374,70 zł. Zestawienie uzyskiwanych dochodów i ponoszonych udokumentowanych wydatków pozwala na stwierdzenie, że skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu pokryć kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu. Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżąca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.