II SA/Kr 956/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. (znak: [...]), na podstawie: - art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] Spółka z o. o., reprezentowanego przez r. pr. B. S. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa sieci wodociągowej DN 400mm i DN 300mm do MPL Kraków-Balice, odcinki: A-B DN 400mm, B-b DN 300mm, c-C DN 300mm, na działkach nr [...][...][...][...][...] [...], obręb [...]; nr [...][...][...][...][...][...][...], obręb [...]; nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...], [...], obręb [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] (znak: [...]), po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b., Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli A. K. i M. K., właściciele dz. nr [...] i [...] obr. [...] objętych obszarem oddziaływania inwestycji. Następnie do udziału w postępowaniu zgłosiło się Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o. o., informując o nabyciu od odwołujących ww. nieruchomości (nr [...] i [...] obr. [...]). W toku postępowania odwoławczego potwierdzono, że zgłaszający – spółka [...] z dniem zakupu, tj. 13 stycznia 2016 r. – stał się następcą prawnym odwołujących i uczestnikiem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że nowy właściciel podtrzymał zarzuty podnoszone w odwołaniu przez poprzedników prawnych, którzy podnieśli, że nie zostali oni zawiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a ponadto zakwestionowali zgodność projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2013 r. (znak: [...]) o ograniczeniu korzystania z nieruchomości nr [...] i [...] obr. [...], w której określono możliwość realizacji wodociągu DN 300, natomiast w ocenie odwołujących projektowany rurociąg ma większe rozmiary. Tym samym, zakwestionowano oświadczenie inwestora o możliwości dysponowania nieruchomościami odwołujących na cele budowlane, a dodatkowo zarzucono brak uzyskania przez inwestora pozwolenia na wycinkę drzew na trasie projektowanego wodociągu. Następnie, pismem z dnia 15 marca 2016 r., nowy odwołujący rozszerzył zakres odwołania, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 82 ust. 3 pkt 2 u.p.b.). Zdaniem odwołującego, to Wojewoda Małopolski był organem właściwym do udzielenia w pierwszej instancji pozwolenia na budowę analizowanej inwestycji, czego dowodem miały być akta administracyjne analogicznego, dotyczącego budowy kanalizacji sanitarnej na tym terenie postępowania, zakończonego decyzją Wojewody Małopolskiego nr [...] z dnia [...] września 2015 r. (znak: [...]). Podniesiono także, że z uwagi na to, iż Gmina Kraków jest wyłącznym właścicielem spółki Krakowski Holding Komunalny S.A., jedynego akcjonariusza spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A., Prezydent Miasta Krakowa powinien zostać wyłączony jako organ administracyjny od rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę złożonego przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie, gdyż w ocenie odwołującego zaskarżone rozstrzygnięcie nastąpiło de facto we własnej sprawie. Ponadto odwołujący zarzucił, że pozwolenie na budowę zostało wydane bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz uprzedniej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a także bez uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym (naruszenia art. 32 ust. 1 u.p.b.). W odwołaniu podniesiono również, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją nie posiada opinii Zespołu Koordynującego Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu i innych obiektów z już istniejącymi i projektowanym innymi przewodami, urządzeniami itp., a zaskarżona decyzja została wydana pomimo kolizji projektowanych rurociągów z nieczynnym kablem eBW przebiegającego przez dz. nr [...], [...] [...] obr. [...]. Jednocześnie, zdaniem odwołującego, obszar oddziaływania inwestycji był częściowo niezgodny z obszarem określonym w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie której wydana została zaskarżona decyzja. Dodatkowo, w odwołaniu podniesiono, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., bowiem ani inwestor, ani organ I instancji nie ustalili aktualnych właścicieli nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, jakie wchodzą w skład terenu inwestycji. Zdaniem odwołującego, za nieskuteczne należało także uznać oświadczenie inwestora o dysponowaniu tymi nieruchomościami na cele budowlane. Wojewoda Małopolski, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, zaś zarzuty podnoszone w odwołaniu nie znajdowały potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynikało, iż A. K. i M. K. zostali poinformowani o wszczęciu postępowania w sprawie oraz byli powiadamiani o kolejno podejmowanych w toku tego postępowania czynnościach, co zdaniem organu wynikało z kompletu zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji adresowanej do stron znajdującej się w aktach administracyjnych I instancji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że na każdym etapie postępowania mieli oni prawo zapoznania się materiałem dowodowym, zwłaszcza z projektem budowlanym, do którego złożyli zastrzeżenia w swoim odwołaniu. Organ odwoławczy wskazał, że zawieszenie, a następnie podjęcie postępowania nastąpiło z przyczyn niemających wpływu na merytoryczny aspekt rozstrzygnięcia sprawy udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem zdaniem organu II instancji w chwili podjęcia postępowania w aktach sprawy nie nastąpiły zmiany powodujące konieczność zapoznawania się z nimi. Stąd też, w ocenie organu odwoławczego, zarzut braku możliwości udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, podtrzymany następnie przez następcę prawnego odwołujących, należało uznać za bezzasadny. Wojewoda Małopolski podał, że również drugi z zarzutów odwołania, dotyczący zgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2013 r. (znak: [...]) o ograniczeniu korzystania z nieruchomości nr [...] i [...] obr. [...], w której określono możliwość realizacji jedynie wodociągu DN 300, nie mógł być uznany za trafny. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że z projektu budowlanego wynikało, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją liniową, przechodzącą przez kilkadziesiąt sąsiadujących ze sobą nieruchomości od rzeki [...] do [...] o długości ponad 2 km. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że średnica rurociągu DN 400mm występuje tylko na początkowym odcinku, od rzeki [...] do ul. [...], a dalej projektowany jest wodociąg o średnicy 300mm. Wojewoda Małopolski podkreślił, że na dz. nr [...] i [...] projektowany jest odcinek C-c wodociągu o średnicy DN 300mm, a więc zgodnie z parametrami przewidzianymi w ww. decyzji, co zdaniem organu świadczyło o tym, że oświadczenie inwestora o dysponowaniu nieruchomością A. K. i M. K. (należącą obecnie do spółki "[...]") na cele budowlane było prawidłowe, złożone na podstawie ww. decyzji oraz wpisu do księgi wieczystej [...]. Z kolei odnosząc się do zarzutu braku zgody na wycinkę drzew rosnących na nieruchomościach nr [...] i [...], organ odwoławczy wskazał, że w piśmie z dnia 21 marca 2016 r. inwestor oświadczył, iż z uwagi na znaczną głębokość przebiegu wodociągu w tym rejonie inwestycji (ok. 3 m) zdecydował się on na wykonanie prac metodą bezwykopową przy wykorzystaniu technologii przewiertu sterowanego na długości 22 m – bez konieczności wycinania drzew. Organ II instancji podał, że kolejne zarzuty sformułowane przez nowego odwołującego, spółkę [...], nie znajdowały uzasadnienia w materiale dowodowym, oprócz jednego, w którym – zdaniem organu odwoławczego – słusznie zauważono, że obszar oddziaływania inwestycji podany w zaskarżonej decyzji był częściowo niezgodny z obszarem określonym w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Małopolski zaznaczył, że w toku postępowania odwoławczego wyjaśniono, iż źródłem rozbieżności w tym zakresie był podział działek, który nastąpił po wydaniu decyzji lokalizacyjnej, a przed wystąpieniem przez inwestora z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podał, że na mocy decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: Budowa połączenia kolejowego MPL "Kraków-Balice" z Krakowem, odcinek "Kraków Główny-Mydlniki-Balice" z części działek wymienionych w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydzielono działki objęte obszarem oddziaływania analizowanej inwestycji, tj. w obr. [...] dz. nr [...] – dz.nr [...], w obr. [...] z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], zaś w obr. [...] z dz. nr [...] – dz. nr [...] z dz. nr [...] – dz. nr [...] i nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...], z dz. nr [...] – dz. nr [...] oraz z dz. nr [...] – dz. nr [...]. Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że z uwagi na fakt, iż w postępowaniu przed organem I instancji nie wskazano ww. zmian, w swojej decyzji wymienił on nr ewid. wszystkich nieruchomości wskazanych w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które pod zmienionymi numerami nadal znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i zostały wyszczególnione w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...] ) o pozwoleniu na budowę. Sporne dla skacego jako nie objęte postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy działki Odnosząc się natomiast do zarzutu, w którym podniesiono wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 82 ust. 3 pkt 2 u.p.b.), organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawa ta była przedmiotem postępowania prowadzonego przez Oddział Budowli Technicznych Wydziału Infrastruktury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, gdzie stwierdzono, że zgodnie z art. 82 ust. 3 pkt 2 u.p.b., organem właściwym do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego, które nie jest inwestycją znajdującą się w granicach lotniska, Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków-Balice (choć lotnisko będzie mogło z niego korzystać) i nie jest usytuowane w pasie drogowym drogi krajowej ani wojewódzkiej (co wyłącza zastosowanie w sprawie art. 82 ust 3 pkt 3 i pkt 4 u.p.b.), jest Prezydent Miasta Krakowa. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, wobec ustalenia we wcześniejszym postępowaniu właściwości organu, nie było podstaw do ponownego analizowania tej kwestii. Podobnie, zdaniem organu odwoławczego – wbrew twierdzeniom odwołującego – nieuprawnione byłoby podważanie wyników przeprowadzonej analizy na podstawie akt administracyjnych dotyczących innej inwestycji (pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej na tym terenie, w którym organem właściwym był Wojewoda Małopolski – decyzja z dnia [...] września 2015 r., nr [...] (znak: [...]). Organ II instancji podkreślił bowiem, że każde postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę danej inwestycji stanowi postępowanie odrębne i dotyczy wyłącznie zakresu objętego wnioskiem inwestora. Tym samym, w odniesieniu do zarzutu, że Prezydent Miasta Krakowa powinien zostać wyłączony, jako organ administracyjny, od rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę złożonego przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie, bowiem Gmina Kraków jest wyłącznym właścicielem spółki Krakowski Holding Komunalny S.A., jedynego akcjonariusza spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji S.A., Wojewoda Małopolski przywołał treść art. 25 § 1 k.p.a. wskazując, że w omawianym przypadku stroną-inwestorem była pośrednio Gmina Kraków, której organem jest Prezydent Miasta Krakowa. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że wynik przedmiotowej sprawy nie będzie miał żadnego wpływu na prawa lub obowiązki pracowników Prezydenta Miasta Krakowa, działającego jako starosta (tj. organ wskazany w art. 80 ust. 1 pkt 1 u.p.b.), a ponadto zdaniem organu nie zachodzą także przesłanki do wyłączenia pracowników określone w art. 24 § 1 pkt 1, 2, 3 i 7 k.p.a., jak i przesłanki do wyłączenia organu administracji (Prezydenta Miasta Krakowa) od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych Gminy Kraków, co potwierdza również orzecznictwo sądów administracyjnych. Ponadto, w odniesieniu do zarzutu odwołania, w którym podniesiono naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia w toku postępowania aktualnych właścicieli nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, jakie wchodzą w skład terenu inwestycji, organ odwoławczy zaznaczył, że przychyla się on do stanowiska organu I instancji, wyrażonego w uzasadnieniu postanowienia o podjęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2015 r. (znak: [...]), wedle którego decyzje o ograniczeniu korzystania z nieruchomości stanowią szczególny rodzaj wywłaszczenia, w związku z tym, że dochodzi do ograniczenia prawa rzeczowego (własności lub użytkowania wieczystego) bez zgody osoby uprawnionej, a zatem stanowią dla inwestora tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy przytoczył również treść art. 113 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.), jednocześnie wskazując, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące o przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym wchodzących w skład terenu inwestycji oraz dowody ustalające fakt, że właściciele ujawnieni w wypisach ewidencji nie żyją, a postępowania spadkowe po nich nie zostały przeprowadzone, bądź zostały przeprowadzone co do części właścicieli wskazanych działek, którzy nie wyczerpują kręgu spadkobierców. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, postanowiono uznać za wiążące oświadczenie inwestora o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania, na cele budowlane złożone na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych Prezydenta Miasta Krakowa o ograniczeniu korzystania z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Organ II instancji podkreślił, że wszystkie znane strony były prawidłowo informowane o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji, zgodnie z zasadą określoną w art. 10 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał również, że przychylając się do stanowiska inwestora i podejmując zawieszone postępowanie organ I instancji postanowił, w stosunku do nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym zastosować art. 10 § 2 k.p.a., w którym wprowadzono wyjątek pozwalający na odstąpienie od zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie. Wojewoda Małopolski nadmienił przy tym, że w przypadku, gdy stan prawny przedmiotowych nieruchomości zostanie uregulowany po wydaniu decyzji pozwolenia na budowę, inwestor – zgodnie z treścią art. 128 ust. 4 u.g.n. – będzie zobowiązany na podstawie decyzji do wypłaty właścicielowi nieruchomości odszkodowania ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, organ odwoławczy podał także, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi niewątpliwie inwestycję celu publicznego, bowiem przedmiotowa inwestycja stanowi część przedsięwzięcia, które powinno zostać zrealizowane przed zbliżającymi się Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie, czyli przed dniem 25 lipca 2016 r. dla koniecznego zabezpieczenia rozbudowywanego lotniska w infrastrukturę wodociągowo-kanalizacyjną umożliwiającą sprawną obsługę zwiększonego ruchu turystycznego i pielgrzymów. Dlatego też, organ odwoławczy wskazał, że zamierzeniem inwestorów (Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji oraz Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków-Balice) jest zrealizowanie całości inwestycji (wodociągu, kanalizacji i kanalizacji opadowej – rurociągi biegną po tej samej trasie) przed datą rozpoczęcia imprezy, co nastąpić ma na podstawie jednej umowy wykonawczej, a w związku z tym opóźnienie jednego etapu inwestycji mogłoby spowodować opóźnienie całości inwestycji, jako że na pozostałe etapy inwestycji uzyskano już stosowne pozwolenia. Organ odwoławczy dodał również, że z akt sprawy wynikało, iż wodociąg ma zapewnić obsługę całej okolicy oraz zaopatrywać lotnisko w wodę służącą, m. in. do celów zabezpieczenia przeciwpożarowego (np. hydrantów), co także uzasadniało zastosowanie w niniejszej sprawie art. 10 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał także, że zarzuty odwołania, które nawiązywały do konieczności uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej oraz decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dla poszczególnych urządzeń nie miały uzasadnienia, bowiem w ocenie organu II instancji, projektowany wodociąg, o średnicy rurociągu mniejszej niż 600mm, a więc klasyfikowanym jako rurociąg rozdzielczy, nie jest przedsięwzięciem zaliczanym do inwestycji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionym w § 3 ust. 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r, poz.71). Tym samym zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r, poz. 1235 z późn. zm.) prowadzenie postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji dla tego przedsięwzięcia nie było wymagane. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, chybiony okazał się również zarzut odwołania dotyczący braku opinii Zespołu Koordynującego Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu dla prowadzonych przewodów, ponieważ projekt budowany przedmiotowej inwestycji posiadał wszystkie stosowne uzgodnienia, w tym także dotyczące uzbrojenia terenu (protokół ZUDP, znak: [...] z dnia [...] lipca 2015 r.). Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że za prawidłowość projektu budowlanego (w tym usunięcie wszelkich kolizji przewodów istniejących i projektowanych) odpowiedzialność ponosi projektant, a dodatkowo, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera szczegółowe rozwiązania dotyczące przekroczenia istniejących dróg i cieków wodnych oraz zabezpieczenia istniejącego uzbrojenia terenu. Organ II instancji uznał również, że projekt budowlany był kompletny, zgodny z przepisami (w tym techniczno-budowlanymi) oraz ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i posiadał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a ponadto załączono oświadczenia uprawnionego projektanta i sprawdzającego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, wobec spełnienia wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 u.p.b., organ I instancji był uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na jej budowę. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca – Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, - art. 82 ust. 3 pkt 2 u.p.b. oraz art. 19 k.p.a przez wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z naruszeniem właściwości rzeczowej, - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. przez brak dokonania wystarczających ustaleń faktycznych w sprawie i brak przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, - art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. oraz - art. 10 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 u.p.b. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powtórzyła na poparcie podniesionych zarzutów argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga nie jest uzasadniona. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji jest decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Miejskiemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji S.A. w Krakowie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa sieci wodociągowej DN 400mm i DN 300mm do MPL Kraków-Balice, odcinki: A-B DN 400mm, B-b DN 300mm, c-C DN 300mm, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...],... obręb [...] ; nr [...], [...], [...], [...],.. , obręb [...] ; nr [...][...][...][...][...][...][...],.. obręb [...]. Wzorcem kontroli badanej decyzji są normy wynikające ze wskazanych w niej przepisów prawnych ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.). Trzeba w tym miejscu zauważyć, że w myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane: "W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić decyzji o pozwoleniu na budową. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 w/w ustawy: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Po dokonaniu kontroli, zdaniem Sądu I instancji zgodna z prawem jest ocena organu II instancji, że projekt budowlany zatwierdzony decyzjami organów administracji architektoniczno–budowlanych został sporządzony zgodnie z wymogami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta dnia [...] grudnia 2010 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a z także wymaganiami ochrony środowiska. Jest przy tym wykonany przez osoby posiadające wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organy architektoniczno-budowalne w sposób uzasadniony prawem stwierdziły, iż zatwierdzony projekt budowlany jest kompletny i zawiera wszystkie wymagane elementy, w myśl art. 34 ustawy Prawo budowlane określającego wymagania, jakie powinien spełniać projekt budowlany. Zarazem trzeba zauważyć, że zgodnie z przyjętym rozwiązaniem zawartym w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowalnego, organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do sprawdzania zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Powyższe potwierdza podzielany przez Sąd I instancji wyrok NSA z dnia 15 maja 2012r., sygn. akt II OSK 345/11, zgodnie z którym właściwy organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Odnosząc się do treści skargi Sąd I instancji stwierdza, że zarzuty zawarte w skardze stanowią w dużej mierze powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, kierowanym do Wojewody Małopolskiego. Ich wyjaśnienie dokonane przez Wojewodę Małopolskiego jest zaaprobowane i podzielane w wyniku dokonanej kontroli przez obecny skład rozpoznający sprawę, poza pewnym zakresem wskazanym poniżej. W myśl art. 80 Prawa budowlanego: 1. Zadania administracji architektoniczno-budowlanej wykonują, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, następujące organy: 1) starosta; 2) wojewoda; 3) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. 2. Zadania nadzoru budowlanego wykonują, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, następujące organy: 1) powiatowy inspektor nadzoru budowlanego; 2) wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódzkiego nadzoru budowlanego, wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej; 3) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. 3. (uchylony). 4. Administrację architektoniczno-budowlaną i nadzór budowlany w dziedzinie górnictwa sprawują organy określone w odrębnych przepisach. Zgodnie z art. 82. Prawa budowlanego: "1. Do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów. 2. Organem administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, jest starosta. 3. Wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych: 1) usytuowanych na terenie pasa technicznego, portów i przystani morskich, morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, a także na innych terenach przeznaczonych do utrzymania ruchu i transportu morskiego; 2) hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi; 3) dróg publicznych krajowych i wojewódzkich wraz z obiektami i urządzeniami służącymi do utrzymania tych dróg i transportu drogowego oraz sytuowanymi w granicach pasa drogowego sieciami uzbrojenia terenu - niezwiązanymi z użytkowaniem drogi, a w odniesieniu do dróg ekspresowych i autostrad - wraz z obiektami i urządzeniami obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek; 3a) usytuowanych na obszarze kolejowym; 4) lotnisk cywilnych wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi; 5) usytuowanych na terenach zamkniętych; 5a) dotyczących strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, o których mowa w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. poz. 1265 i 1753). 6) (uchylony). 4. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, także inne niż wymienione w ust. 3 obiekty i roboty budowlane, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda". Przywołany przepis formułuje zasadę przypisania właściwości organu I instancji staroście jako organowi administracji architektoniczno-budowlanej, poza zakresem spraw enumeratywnie ustawą przekazanych wojewodzie. Odnosząc się do zarzutu wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości Sąd I instancji stwierdza, że jest on bezzasadny, bowiem przedmiotowa inwestycja nie jest zlokalizowana w granicach/obrębie portu lotniczego (terenu zamkniętego), ani też nie jest usytuowana w pasie drogowym drogi krajowej, ani wojewódzkiej. Jednocześnie, zgodnie ze słowniczkiem pojęć zwartych w art. 9 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne przedmiotowa inwestycja nie spełnia atrybutów obiektów i robót budowalnych hydrotechnicznych piętrzących, upustowych, regulacyjnych, melioracji podstawowych oraz kanałów i innych obiektów służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z nich, wraz z obiektami towarzyszącymi, co miałoby według skarżącego uzasadniać właściwość wojewody. A zatem nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez organy art. 82 ust. 3 pkt 2 u.p.b. oraz art. 19 k.p.a przez wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z naruszeniem właściwości rzeczowej. W sprawie nie występowały też okoliczności uzasadniające wyłączenie się Prezydenta Miasta Krakowa działającego w charakterze starosty od załatwienia sprawy. To z woli ustawodawcy w miastach na prawach powiatu funkcję organów powiatu realizują organy gminy. Trzeba też powiedzieć, że wydając pozwolenie na budowę starosta/prezydent miasta na prawach powiatu realizuje zadania z zakresu administracji rządowej. Funkcjonalnie podczas wydawania tego pozwolenia jest organem administracji rządowej. Jednocześnie w nauce prawa administracyjnego przyjęta jest teza, że wydając decyzję administracyjną organ działa z zasady w pewien sposób w "swojej własnej sprawie", gdyż wydając decyzję administracyjną rozstrzyga relacje pomiędzy dobrem ogółu/interesem publicznym, społecznym ( i to jest ta " jego sprawa") a uzasadnionym interesem jednostki, podmiotu spoza administracji publicznej. Skoro ustawodawca nie sformułował normy wyłączającej działania starosty w mieście na prawach powiatu w przypadku wydawania pozwolenia, gdy inwestorem jest gminna osoba prawna, to nie ma powodu, w myśl nauki prawa administracyjnego i dorobku judykatury, aby takiego wyłączenia się od rozpatrywania sprawy podejmował się i szukał w systemie prawa sam organ, który z mocy ustawy jest właściwy do rozpatrzenia sprawy. Sąd I instancji nadto stwierdza, że rozbieżność pomiędzy decyzją organu I instancji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę a decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie której wydano decyzję pozwolenia na budowę, w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji wynika z podziału działek, dokonanego na podstawie decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: Budowa połączenia kolejowego MPL "Kraków-Balice" z Krakowem, odcinek "Kraków Główny-Mydlniki-Balice", który nastąpił po wydaniu decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa z dnia[...] grudnia 2010 r. a przed wystąpieniem przez inwestora z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, co zostało ustalone w ramach postępowania odwoławczego. Na mocy decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: Budowa połączenia kolejowego MPL "Kraków-Balice" z Krakowem, odcinek "Kraków Główny-Mydlniki-Balice" z części działek wymienionych w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydzielono działki objęte obszarem oddziaływania analizowanej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż w postępowaniu przed organem I instancji nie wskazano ww. zmian, w swojej decyzji wymienił on nr ewid. wszystkich nieruchomości wskazanych w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które pod zmienionymi numerami nadal znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i zostały wyszczególnione w zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o pozwoleniu na budowę. Ustosunkowując się do zarzutu podnoszącego, że w utrzymanej w mocy decyzji Prezydenta Miasta Krakowa obszar oddziaływania inwestycji jest częściowo niezgodny z obszarem określonym w poprzedzającej ją ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...].12.2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego trzeba raz jeszcze wskazać, że niektóre nieruchomości objęte ww. decyzją ULICP uległy podziałom geodezyjnym po wydaniu tej decyzji a przed wydaniem kwestionowanego pozwolenia na budowę. Trzeba przy tym podzielić stanowisko skarżącego, że część nieruchomości (działek ewidencyjnych) wskazanych w decyzji o pozwoleniu na budowę jako pozostające w obszarze oddziaływania inwestycji a nie ujęte w sentencji poprzedzającej ją decyzji ULICP nie została wykazana jako objęta ww. podziałem geodezyjnym wskazanym przez organ II instancji a wynikającym według tego organu wprost z uzasadnienia decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...].10.2012 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Chodzi tutaj, za wskazaniem skarżącego, o działki nr [...], [...], [...], [...], [...], które nie zostały wskazane jako nowopowstałe w uzasadnieniu w.w. decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 10.2012 r. Jednak nie można powiedzieć w związku z tym, że utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z poprzedzającą ją decyzją ULICP i w konsekwencji narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - gdyż działki macierzyste wobec nich, w tym np. działka nr [...]; nr [...] ; nr [...]; obręb [...] zostały wymienione w sentencji decyzji Prezydenta Miasta Krakowa o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 10 k.p.a. " § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. § 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną". Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. Sąd I instancji stwierdza, że zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dotyczące nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, wypełniających dyspozycję art. 113 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wchodzących w skład terenu inwestycji i pozyskano dowody potwierdzające, że właściciele ujawnieni w wypisach z ewidencji nie żyją a postępowania spadkowe po nich nie zostały przeprowadzone, bądź zostały przeprowadzone co do części właścicieli wskazanych działek, którzy nie wyczerpują kręgu spadkobierców. Zatem, w przekonaniu Sądu I instancji, nie stanowiło naruszenia prawa w stopniu mającym znaczenie dla wyniku sprawy, przyjęcie jako rodzącego skutki prawne oświadczenia inwestora o posiadaniu prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych Prezydenta Miasta Krakowa, wydanych na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zarazem trzeba zauważyć, że na brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez jej winy - w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) skutecznie może się jedynie powoływać, w ramach wniesionej skargi, bezpośrednio sama pominięta strona. Nie może wnosić tego zarzutu osoba trzecia, nie posiadająca w tym zakresie odpowiedniego pełnomocnictwa. W kontrolowanej sprawie został prawidłowo zastosowany art. 10 § 2 k.p.a. z trafnym powołaniem się na okoliczności związane z organizacją Światowych Dni Młodzieży. Są to okoliczności, które w powiązaniu z realiami stanu faktycznego i prawnego sprawy, zdaniem Sądu I instancji, uzasadniają pominięcie stosowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a to z uwagi na powinność, po stronie właściwych organów, zabezpieczenia ochrony zdrowia i życia w ramach odpowiedzialności za organizację wydarzenia masowego o skali globalnej. Zamierzeniem inwestora (Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji) oraz Międzynarodowego Portu Lotniczego im. Jana Pawła II Kraków-Balice było zrealizowanie całości inwestycji (wodociągu, kanalizacji i kanalizacji opadowej – rurociągi biegną po tej samej trasie) przed datą rozpoczęcia imprezy, co miało nastąpić na podstawie jednej umowy wykonawczej, a w związku z tym opóźnienie jednego etapu inwestycji mogłoby spowodować opóźnienie całości inwestycji, jako że na pozostałe etapy inwestycji uzyskano już stosowne pozwolenia. Z akt sprawy wynika, że wodociąg ma zapewnić obsługę całej okolicy oraz zaopatrywać lotnisko w wodę służącą, m. in. do celów zabezpieczenia przeciwpożarowego (np. hydrantów), co także uzasadniało zastosowanie w niniejszej sprawie art. 10 § 2 k.p.a. Podsumowując, zdaniem Sądu I instancji, organy administracji architektoniczno - budowlanej działające w sprawie w sposób prawidłowy, z zachowaniem wymogu art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. dokonały kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z wydaną decyzją o :ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu budowlanego i posiadania przez inwestora wymaganych opinii i uzgodnień jak i wykonanie projektu budowlanego przez uprawnione osoby, które legitymują się aktualnym zaświadczeniem o wpisie do właściwego samorządu zawodowego. Ten zakres wymaganej kontroli został wskazany w art. 35 ust. 1 ustawy prawa budowlanego. A zatem w kontrolowanej sprawie organ II instancji w sposób uzasadniony okolicznościami prawnymi i faktycznymi wykorzystał kompetencję zawartą w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.