II SA/Kr 958/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr) Sędziowie WSA Piotr Głowacki AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, II zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego Z. T. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Decyzją z dnia [...] 2000 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podst. art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071) nakazał Z. T. wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego o przeznaczeniu gospodarczym i powierzchni zabudowy około 33 m2 zlokalizowanego na działce nr ew.gr. [...] w B. przy ul.[...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na powyższej działce zlokalizowany jest obiekt o konstrukcji drewnianej z dachem dwuspadowym, kryty blachą trapezową, wykorzystywany do przechowywania narzędzi koniecznych do obsługi stawów rybnych, wybudowany w roku 1989 bez pozwolenia na jego budowę. Organ nadmienił, iż zgodnie z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 z późniejszymi zmianami) przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed dniem wejścia w życie ustawy zostało wszczęte postępowanie administracyjne, gdyż do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a te zawarte są w ustawie z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 z późn. zmianami). Z uwagi na fakt, że Z. T. zrealizował przedmiotowy obiekt w 1989 r. tj. pod rządami właśnie tej ustawy, jej przepisy będą znajdowały w sprawie zastosowanie z uwagi na wyżej przytoczony przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Organ podniósł także, iż budynek będący przedmiotem postępowania znajduje się w terenie, co do którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zabudowy. Od tej decyzji odwołał się Z. T. podnosząc, iż domek gospodarczy jest konieczny do przechowywania narzędzi i urządzeń dla konserwacji stawów, grobli i hodowli ryb czyli do produkcji rolnej, zdrowej żywności. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż w miesiącu kwietniu 2003 r. złożył dokumenty dotyczące legalności domku gospodarczego na tej działce, a po kontroli dokumentów w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w O. dokonanej przez samego skarżącego, stwierdził brak przedłożonych przez siebie ww. dokumentów, które złożył ponownie w dniach [...] 2003 r. Z. T. podniósł ponadto, iż odnośnie domku gospodarczego i stawu posiada pisma z Zarządu Zespołu Parków Krajobrazowych z dnia [...] 1989 r. znak: [...] oraz [...] 1988 r. znak: [...], który wydał opinie pozytywną dotyczącą budowy domku gospodarczego. Skarżący stwierdził także, iż działkę nr ew.gr. [...] kupił w dniu [...] 1988r. Na podstawie powyższych argumentów skarżący wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] 2000 r. Organ II instancji decyzją z dnia [...] 2004 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy a dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity z 2003 r. Dz. U. Nr 207, poz. 2016) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podtrzymał argumentację organu l instancji dodając, iż analiza materiału dowodowego wykazała, iż Z. T. nie występował z wnioskiem do właściwego organu o pozwolenie na budowę obiektu gospodarczego na ww. działce, a pozytywna opinia Zarządu Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych z siedzibą w D. nie zastępuje pozwolenia na budowę. Z. T. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak: [...] z dnia [...] 2004 r. z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż otrzymał pozwolenie wodnoprawne na budowę stawów rybnych na działkach 225, 253 z Urzędu Wojewódzkiego w K., a także pozytywną opinię Zarządu Zespołu Parków Krajobrazowych. W ocenie skarżącego rozbiórka domku gospodarczego jest dla niego krzywdząca ze względu na brak zagrożenia przepisów BHP i brak naruszenia interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę za zasadną, ale nie z powodów podnoszonych przez skarżącego. Jak bowiem prawidłowo podniesiono w zaskarżonej decyzji, stwierdzenie samowoli budowlanej zobowiązywało organy nadzoru budowlanego do rozważenia zastosowania przepisu art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r.. Organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że na działce skarżącego istnieje budynek wybudowany bez pozwolenia na jego budowę. Badając jednak z urzędu zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z prawem, nie będąc - jak wyżej podniesiono - w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, Sąd stwierdził, iż orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły podstawowej dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy kwestii, a mianowicie czy budynek skarżącego został przez niego wybudowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Wprawdzie organy, mając na uwadze przepis art. 37 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego z 1974 r. zapoznały się z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wyraziły zdanie, iż budynek będący przedmiotem postępowania znajduje się w terenie, co do którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zabudowy, jednak nie dokonały analizy zapisów tego planu, szczególnie w kontekście stwierdzeń zawartych w piśmie inspektora ds. urbanistyki i architektury urzędu gminy K. z dnia [...] 2004 r. oraz opinii Zarządu Zespołu Parków Krajobrazowych w K. z siedzibą w D. z dnia [...] 1989 r. W ww. piśmie stwierdzono :"nawiązaniu do pytania o możliwość realizacji na terenach łąk, pastwisk i wód otwartych budynku gospodarczego służącego do produkcji rolnej informuję, że plan przestrzenny gminy z 1987 dopuszczał lokalizacje nieprzewidzianych w planie niewielkich ferm i gospodarstw specjalistycznych, związanych z istniejącym areałem lub bazą paszową, ale każdy wniosek w takiej sprawie był rozpatrywany indywidualnie pod kątem ochrony krajobrazu, gruntów rolnych i leśnych, a także obszarów chronionych wynikających z ustaleń planu przestrzennego". W powołanej natomiast opinii Zarząd Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych nie tylko pozytywnie zaopiniował budowę tymczasowego pomieszczenia gospodarczego z możliwością jego demontażu, ale wyraził stanowisko, iż całość stawów należy ogrodzić siatką na słupkach metalowych lub betonowych. Z powyższych dokumentów wynika, iż nie można stwierdzić, jak uczyniły orzekające w sprawie organy, iż usytuowanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego na terenie, na którym usytuowany jest budynek gospodarczy skarżącego jest wykluczone. Co więcej organy nie wyjaśniły dlaczego przedmiotowy budynek gospodarczy związany z utrzymaniem stawów rybnych jest niezgodny z ustaleniami powołanego planu przestrzennego, mając na uwadze "ochronę krajobrazu, gruntów rolnych i leśnych, a także obszarów chronionych wynikających z ustaleń planu przestrzennego". Wyjaśnienie powyższej kwestii było i jest niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji zgodnej z prawem(art.7 i 77 kpa). Stosownie do treści art.145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zmianami) Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, na podstawie ww. przepisu i art.135 powołanej ustawy orzeczono jak w punkcie l sentencji wyroku. W punkcie II - orzeczono na podstawie art.152 ww. ustawy, a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.