II SA/Kr 96/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel- Ziaja WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 listopada 2009 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej B.T. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia z dnia [...] września 2009r. nr [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003r., Nr 80, póz. 717, ze zm.), w zw. z art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pn.: "rozbudowa sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i energetycznej w rejonie ul. [...] w K. na działkach nr: 1 , 2 ,3 , 4 , 5 , 6 , 7 , 8 , 9 obr. [...] ". Decyzja zapadła na wniosek A. , złożony w dniu 25.03.2009r. , a następnie skorygowany w dniu 17.04.2009r. poprzez wyłączenie części dotyczącej budowy zjazdu na ul. [...] . W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym, przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jednocześnie wskazano, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Organ l instancji wskazał również, że w toku postępowania uzyskano uzgodnienie Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, jak również opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. . Dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto w uzasadnieniu zaznaczono, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła B.T. , wskazując, iż z przedmiotowej decyzji nie wynika, by wnioskodawca posiadał osobowość prawną lub działał w imieniu podmiotu realizującego cele publiczne, gdyż nie używa on nazwy w języku polskim, a to powoduje, że nie wiadomo, czy jest to osoba fizyczna, prawna, czy też instytucja powołana do działania w zakresie realizacji celu publicznego. Zdaniem Skarżącej, decyzja w rażący sposób narusza art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób. Interes B.T. został naruszony, gdyż inwestor objął zakresem działania także działkę nr 3 będącą własnością odwołującej, która twierdzi, że zamierzenie inwestycyjne może zostać zrealizowane na działce należącej do inwestora nr 10. Nadto, w rozumieniu strony, nie mamy tu do czynienia z realizacją celu publicznego, bowiem nie istnieje żadna wspólnota lokalna, dla której należałoby realizować tę inwestycję, cel ów pojawi się dopiero po wybudowaniu przez wnioskodawcę budynków wielorodzinnych. Zdaniem odwołującej zamierzenie winno być realizowane w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy. Wniosła o uchylenie decyzji i o umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 53 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, póz. 717 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycja polegająca na rozbudowie sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i energetycznej, jest inwestycją celu publicznego, ponieważ stanowić może realizację celu w zakresie budowy i utrzymania ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 2 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt. 2 ustawy z* dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami), a zatem ustalenie jej lokalizacji mogło nastąpić poprzez wydanie odpowiedniej decyzji administracyjnej, ponieważ teren planowanej inwestycji nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Podjęta w tym zakresie przez organ l instancji, a kwestionowana przez B.T. , właścicielkę działki nr 3 -także wskazanej jako część terenu zamierzonej inwestycji, decyzja, spełnia wymogi przewidziane przez art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż między innymi określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz zawiera załącznik mapowy, zaś projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został, w myśl art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przygotowany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów - mgr inż. Arch W.G. , wpisanego na listę [...] Okręgowej Izby Architektów pod nr ewid [...] . Nadto zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o przewidzianą w art. 53 ust. 3 cyt. ustawy, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikającej z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W dalszej części zaskarżona decyzja zawiera także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; warunków ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu; warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera również załącznik mapowy, na którym zaznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji. Kolegium podkreśliło przy tym, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może złożyć każdy, niezależnie od przysługujących mu uprawnień do nieruchomości (wyrok NSA z dnia 13.06.2000 r. II SA/Gd 1034/98; LEX nr 44251). Wydana na skutek wniosku decyzja nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Odnosząc się natomiast do zarzutu podniesionego w odwołaniu, iż przedmiotowa decyzja narusza interesy B.T. , organ wskazał, że niniejsza decyzja uwzględnia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, gdyż wskazuje, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. A ponadto, należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła B.T. , zarzucając iż organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu naruszenia interesu prawnego skarżącej, którym jest własność działki nr 3 , na której inwestor zamierza zlokalizować część infrastruktury. W skardze podniesiono również to, że nie została wyjaśniona kwestia charakteru prawnego wnioskującego o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności to, czy posiada osobowość prawną, względnie, by działał w imieniu podmiotu uprawnionego do realizacji celu publicznego. Skarżąca zakwestionowała także pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może złożyć każdy, niezależnie od przysługujących mu uprawnień do terenu, a wydana w tym zakresie decyzja nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Takie stanowisko jest, zdaniem skarżącej, nietrafne, ponieważ w myśl przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, można wywłaszczyć nieruchomość lub jej część jeżeli jest ona niezbędna realizacji inwestycji celu publicznego, a jednym z dokumentów niezbędnych do wywłaszczenia jest - w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§ 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 p.p.s.a. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku: uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), jak również w przypadku wad postępowania, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a. , skargę oddala. Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu l instancji naruszają prawo. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał, że decyzje te naruszają przepisy prawa materialnego, jak też przepisy postępowania administracyjnego. Przepis art. 50 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( o p.z. p.) stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku- w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ( u.l.i.c. p.), przy odpowiednim stosowaniu art.61 ust 1 pkt 4 ustawy. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Inwestor składając taki wniosek musi spełnić wszystkie wymogi prawidłowo złożonego wniosku określone w przepisie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o p.i z.p. Stosownie do tego przepisu wniosek powinien zawierać: 1)określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na Kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c)(15) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Z treści wniosku inwestora wynika, że zamierza on zrealizować inwestycję celu publicznego polegającą na: "rozbudowie sieci: wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i energetycznej w rejonie ul. [...] w K. na działkach nr: 1 , 2 , 3 , 4 , 5 ,6 , 7 , 8 , 9 obr [...] ". Jak wynika z akt sprawy administracyjnej wniosek " A. " wpłynął do organu l instancji w dniu 25.03. 2009r. Wniosek ten tak naprawdę nie wiadomo przez kogo został złożony ponieważ został podpisany parafką. Inwestor wprawdzie dołączył do wniosku odpis z KRS-u, według stanu na dzień 5.09.2008r, a więc sprzed 6 m-cy, iż chodzi tutaj o " A. jawną", jednakże z Działu 2 odpisu z KRS wynika, że organem uprawnionym do reprezentacji podmiotu są wspólnicy reprezentujący spółkę i że do prowadzenie spraw spółki uprawnieni są wszyscy wspólnicy oraz prokurent. W związku z powyższym organy nie dysponując aktualnym wypisem z KRS nie ustaliły czy wniosek ten został złożony przez uprawnioną osobę do reprezentacji spółki i konkretnie przez którą osobę. Ponadto złożony wniosek ma też inne braki. Inwestor do wniosku dołączył nieczytelną kserokopię mapy ( k. [...] akt adm. ), na której widnieje legenda z zaznaczonym tylko zakresem wniosku. Mapa ta jest nieopisana i nie potwierdzono jej zgodności z oryginałem przez uprawnioną osobę. Natomiast na k. [...] akt adm. została dołączona również nieczytelna "odbitka z mapy ewidencyjnej gruntów", sporządzona w skali 1:1000 z zaznaczonym zakresem wniosku, bez jakiegokolwiek opisu. Obie te mapy zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem ale nie wiadomo przez kogo, gdyż widnieje tylko parafką. Na k. [...] jest "odbitka z mapy ewidencyjnej gruntów" z dnia 28.01 2009r. , która nie spełnia wymogów o których mowa w art. 52 ust.2 pkt 1 cyt. ustawy, ponieważ nie określa w ogóle granic terenu objętego wnioskiem, obszaru oddziaływania oraz opisu. Z kolei " odbitka z mapy ewid. gruntów jedn. Ewie [...] ", sporządzona w skali 1:1000 z oryginalnymi pieczęciami, wydana 28.01.2009r. i podpisana przez Podinspektora M.B. nie może również stanowić dokumentu, ponieważ jest odbitką, a nie kopią mapy zasadniczej i nie określa też terenu objętego wnioskiem i obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. A zatem inwestor do wniosku nie dołączył w sposób prawidłowy dokumentu spełniającego wymogi o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, nie spełnił też warunku o jakim mowa w art.52 ust. 2 pkt 2 dotyczącego przedstawienia charakterystyki inwestycji. Inwestor we wniosku na k.[...] akt adm. określił jedynie długości sieci elektrycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacyjnej, nie podając ich innych parametrów, planowanego przebiegu, poza tym nie podał do czego te sieci mają być podłączone itp. Wniosek nie zawiera też charakterystyki inwestycji w formie opisowej i graficznej, o której mowa w pkt. id) ust. 2 art. 52 cyt. ustawy. W związku z tym, organy obu instancji nie dopełniły obowiązkowi sprawdzenia prawidłowości złożonego wniosku rozpoznając sprawę mimo jego braków . Zgodnie z przepisem art. 64 § 2 k.p.a. w przypadku gdy wniosek ( podanie) nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przypadku gdyby organ ocenił, że wniosek inwestora został prawidłowo złożony to następnie organ powinien był w pierwszej kolejności dokonać analizy wniosku pod kątem czy przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też decyzji o warunkach zabudowy, a nie bezkrytycznie przyjąć wniosek inwestora i uznać że jest to taka inwestycja. Z ustawy z dnia 27.03. 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - art.59 ust.1 i art. 50 ust.1 wynika, że wydawanie przez organ decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek od zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja lokalizacyjna ma charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że obejmuje ściśle wyliczony ( zamknięty) katalog inwestycji o znaczeniu publicznym określony w art.2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art.6 pkt 2 ustawy 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. Organy obu instancji w tej kwestii uznały, że inwestycja objęta wnioskiem jest inwestycją celu publicznego, ponieważ treść wniosku mieści się w przepisie art. 6 pkt 2 i 3 ustawy o u.g.n., nie wyjaśniając przy tym jakimi innymi motywami organy się kierowały uznając tę inwestycję za inwestycję celu publicznego i dlaczego przedmiotowa inwestycja nie może zostać zrealizowana w trybie postępowania zasadniczego, a więc o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z przepisem art. 59 cyt. ustawy o p. i z.p., co z resztą zarzuca skarżąca. Organy obu instancji w sposób wyczerpujący nie uzasadniły tej kwestii, przytaczając jedynie stosowne przepisy, a organ odwoławczy nie odniósł się do zasadniczego zarzutu skarżącej podniesionego w odwołaniu dlaczego w tej sprawie nie może zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, w tym, na działce stanowiącej własność inwestora, a nie skarżącej. Uchybienie to daje podstawę do przyjęcia naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego art. 50 ust.1 w zw. art.2 pkt 5 ustawy o p. i ź. p., art.6 pkt 2 ustawy o u.g.n., gdyż rozstrzygnięcie organów zdeterminowało wydanie decyzji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczący prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji lokalizacyjnej w ust. 4 stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust.1 pkt 9, wydaje się po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Jak wynika z analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu (k.[...] akt adm.) teren inwestycji obejmuje pasy drogowe ulic: gminnych dróg publicznych - ul. [...] i ul. [...] oraz wewnętrznej drogi – ul [...] . W związku z tym organy zobowiązane były do ustalenia czy przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana w pasach drogowych wyżej wymienionych ulic. Organy tego nie wyjaśniły w uzasadnieniach decyzjach, tym samym uchybiły temu przepisowi. Organy w przedmiotowej decyzji ustaliły też , że inwestycja ta spełnia wymogi wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności z zakresie ochrony środowiska, gdyż uzyskano pozytywną opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta K. - Opinia z dnia 19.05.2009r. znak: [...] . Natomiast organy nie wyjaśniły do końca czy planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach środowiskowych ze względu na rozbudowę sieci gazowej. Jak wynika pisma Urzędu Miasta Wydz. Kształtowania Środowiska z dnia 6.04.2009r. znak; [...] w sprawie dot. opinii w zakresie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, zgodnie z §3 ust.1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, póz. 2573 ze zm. ) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagają " instalacje do przesyłu gazu, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 21, oraz towarzyszące tłoczne lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków". W piśmie tym wskazano, że inwestor we wniosku nie podał charakterystyki sieci gazowej, w szczególności średnicy rur gazociągu oraz maksymalnego ciśnienia roboczego i w związku z tym organ nie może się w tej kwestii wypowiedzieć. Zatem, nieuprawnione jest stanowisko organów, że planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, skoro organ tego do końca nie wyjaśnił. Organy obu instancji naruszyły przepis prawa materialnego art. 54 pkt 2 "b" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie wymagań w decyzji lokalizacyjnej dotyczących "ochrony interesów osób trzecich", o których mowa w art. 54 pkt 2 lit. "d" cyt. ustawy organy obu instancji w pkt 4 przedmiotowej decyzji stwierdziły czego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie może powodować, jednakże organy nie dokonały oceny między interesem publicznym, a interesem indywidualnym, do czego zobowiązuje przepis art. 7 in fine k p.a. Przepis ten statuuje jedną za naczelnych zasad postępowania-zasadę ustalania prawdy obiektywnej. Organ ma obowiązek zbadać interesy osób trzecich i w zależności od wyników tego badania albo określić w decyzji sposób ich ochrony albo nawet odmówić wydania decyzji, jeżeli jej wydanie nadmiernie miałoby zaszkodzić tym interesom. Organy nie dokonały takiej oceny, a organ II instancji dodatkowo nie ustosunkował się do zarzutu skarżącej, że inwestor mógłby zrealizować przedmiotową inwestycję na swojej nieruchomości, a nie na nieruchomości skarżącej, co skarżąca podnosiła w swoim odwołaniu . Stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy o p.z.p. organ właściwy w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji lokalizacyjnej dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje realizację inwestycji. Z uzasadnienia decyzji organów wynika, że organy dokonały takiej analizy częściowo. Organ tylko stwierdził, że "dokonano analizy warunków...." , ale analizy tej nie ma w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Oczywistym jest, że analiza powinna znajdować się w uzasadnieniu decyzji. Przepis art. 50 ust.4 ustawy o p.z.p. stanowi, że sporządzenie projektu decyzji o u.l.i.c. powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Projekt decyzji został podpisany przez osobę , o której mowa w tym przypisie, a stosowny dowód o przynależności do samorządu powinien zostać dołączony do akt sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się projekt decyzji, jednak brak dowodu potwierdzającego członkowstwo osoby, która go sporządziła. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż nie została wyjaśniona kwestia charakteru prawnego wnioskującego i że taki podmiot nie może złożyć wniosku o przedmiotową inwestycję, to zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony, ponieważ z takim wnioskiem może wystąpić każda osoba, zarówno"prawna jak i fizyczna co organy trafnie ustaliły. Natomiast co do dalszych zarzutów podniesionych przez skarżącą, a nie omówionych wyżej przez sąd, to na obecnym etapie postępowania sąd nie może się do nich odnieść, ponieważ postępowanie administracyjne wymaga uzupełnienia i ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o naprowadzone wyżej okoliczności sprawy. Kontrola sądu następuje po zebraniu i rozpatrzeniu przez organ całego materiału dowodowego, a więc po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego art. 52 ust 1, ust.2 w związku z art. 2 pkt 5 , art. 53 ust. 3, ust.4 pkt 9, art.50 ust.4, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż zdeterminowało wydanie decyzji przez organy obu instancji oraz przepisy postępowania art. 7 k.p.a.- zasadę prawdy obiektywnej, art. 77 §1 k.p.a. - zasadę postępowania dowodowego, a także przepisy dotyczące sporządzenia uzasadnienia decyzji - art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia decyzji obu organów są szablonowe, nie wyjaśniają w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, a ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do istotnych zarzutów skarżącej, które sąd wyżej omówił. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1pkt1 lit "a" i lit. "c" w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie w pkt. II wydano na podstawie art. 152 cyt. ustawy. O kosztach orzeczono na zasadzie art.200 cyt. ustawy.