II SA/Kr 961/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 19 listopada 2013 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) oraz art. 104 i 107 kpa w związku z uchwałą Rady Miasta Zakopane nr XVI/184/2007 z dnia 25 października 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec dla miejscowości Zakopane (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 24, poz. 122), ustalił T. M. opłatę w wysokości 6.689,33 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w Z., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb [...], o powierzchni 1493 m2, dla której Sąd Rejonowy w Zakopanem prowadził księgę wieczystą nr [...]. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że Rada Miasta Zakopane uchwałą nr XVI/184/2007 z dnia 25 października 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec dla miejscowości Zakopane (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) ustaliła stawkę procentową opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na 30% wzrostu wartości nieruchomości dla terenów oznaczonych w planie MW, MN, MN/MP, U oraz 10% dla terenów pozostałych. Po wejściu w życie planu miejscowego T. M. zbył 1/4 udziału działki nr [...], obręb [...] o powierzchni 1.493 m2 za kwotę 185.000 zł. W związku z tym wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości zlecono D. M., rzeczoznawcy majątkowemu posiadającemu uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości. Przy ustalaniu wartości nieruchomości rzeczoznawca wziął pod uwagę: cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, funkcję wyznaczoną dla niej w obowiązującym planie miejscowym oraz sposób użytkowania działki w dniu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach nieruchomości podobnych. Z przedłożonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego wynikało, że w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane zatwierdzonym uchwałą nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 17 listopada 1994 r. działka nr [...] obręb [...] położona była w części w terenach o symbolu 6RP, a w części 6MN. Po przeanalizowaniu mapy załączonej do planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, że granica tych przeznaczeń biegła przez środek przedmiotowej działki. Przyjęto, że około 50% powierzchni działki objęte było przeznaczeniem 6RP a ok. 50% powierzchni przeznaczeniem 6MN. Burmistrz ustalił, że dla terenów oznaczonych symbolem 6MN (tereny mieszkalnictwa niskiej intensywności) przeznaczeniem podstawowym były budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej, budynki mieszkalne dwu, trzyrodzinne w zabudowie wolnostojącej. Natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym były budynki usług publicznych, budynki usług komercyjnych o powierzchni całkowitej mniejszej niż 400 m2, programy usługowe w istniejących budynkach mieszkalnych, urządzenia i obiekty sportowe i turystyczne, budynki pensjonatowe i mieszkalno – pensjonatowe, budynki zagrodowe, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, zieleń urządzona i nieurządzona. Plan ten nie dopuszczał lokalizacji zwłaszcza budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, budynków dwu, trzyrodzinnych w zabudowie zwartej, budynków wielorodzinnych, budynków i programów usługowych z zakresu szkodliwego rzemiosła. Natomiast dla terenów oznaczonych 6RP (tereny upraw polowych) określono przeznaczenie jako uprawy polowe, sady, uprawy ogrodnicze, zieleń śródpolną. Jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano wykorzystanie terenu na łąki i pastwiska, trasy sportu i szlaki turystyczne, niekubaturowe urządzenia sportu i turystyki o charakterze tymczasowym lub (po uzyskaniu zgody właściwego organu na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze) stałym, użytkowanie remontowanie, modernizację i przebudowę istniejących budynków niestanowiących samowoli budowlanych pod warunkiem, że ich kubatura nie zostanie powiększona o więcej niż 10%, wymianę substancji istniejących budynków niestanowiących samowoli budowlanych jedynie w przypadku ich zniszczenia z przyczyn losowych (klęski żywiołowe, pożary itp.), urządzenia infrastruktury technicznej, cmentarze z obiektami sakralnymi - po spełnieniu wymogów określonych przepisami szczegółowymi, lądowisk dla helikopterów lotnictwa sanitarnego - po spełnieniu wymogów określonych przepisami szczegółowymi, możliwość powiększenia wysypiska śmieci o tereny przyległe do obszaru oznaczonego na rysunku planu nr 1 symbolem 6NU po spełnieniu wymogów określonych przepisami szczegółowymi - w razie niedojścia do skutku realizacji wspólnego z innymi gminami wysypiska śmieci poza granicami miasta. W terenie tym nie dopuszczono upraw szklarniowych, pod namiotami foliowymi itp. Burmistrz ustalił następnie, że po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Koziniec - Antałówka zatwierdzonego uchwałą nr XVI/184/2007 Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. działka nr [...] obręb [...] położona jest w terenach o symbolu MN/MP - tereny zabudowy jednorodzinnej i pensjonatowej, w nieznacznej części R, czyli terenach użytkowanych rolniczo. Zgodnie z planem dla terenów rolnych oznaczonych symbolem R obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: – zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych, w tym służących produkcji rolnej oraz obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi oraz ogrodzeń za wyjątkiem: obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, sezonowych narciarskich wyciągów orczykowych, ławek i koszy na śmieci w rejonie oznaczonego na rysunku planu punktu widokowego. Burmistrz określił, że wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości, przy uwzględnieniu sposobu wykorzystywania tej nieruchomości przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynosi: 747.232 zł, zaś wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości, przy uwzględnieniu przeznaczenia tej nieruchomości po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane wynosi 836.423 zł. Zatem różnica między tymi dwoma wartościami wyniosła 89.191 zł. W konsekwencji Burmistrz stwierdził, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane spowodowało wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości, co przy zastosowaniu przewidzianej w tym planie stawki procentowej służącej naliczeniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem planu (30%) dawało kwotę 26.757,30 zł. Na T. M. przypadała z 1/4 udziału kwota 6.689,33 zł. Odwołanie od ww. decyzji wniósł T. M., zarzucając naruszenie: 1) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co w szczególności dotyczy kwestii sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości bezpośrednio przed wejściem w życie uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr XVI/184/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec, co mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i niezasadnego ustalenia opłaty planistycznej; 2) art. 7, art. 11 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezkrytycznym przyjęciu operatu za podstawę wydanej decyzji bez dokonania oceny tego dowodu we własnym zakresie. Zdaniem odwołującego się, przy obliczaniu opłaty organ powinien zbadać, czy po wygaśnięciu poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwym było uzyskanie warunków zabudowy dla całej działki w szerszym zakresie niż to wynika z obecnego planu miejscowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 3 lutego 2014 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 36 ust. 4 oraz art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr XVI/184/2007 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka – Koziniec. W ocenie Kolegium istniały przesłanki faktyczne do wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego z urzędu przez organ I instancji. W dniu 14 lutego 2008 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą XVI/184/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r., który swymi ustaleniami objął działkę nr 63, o powierzchni 1493 m2. Plan ten określił, że działka ta znajduje się na terenach zabudowy jednorodzinnej i pensjonatowej (symbol MN/MP), a w nieznacznej części na terenach użytkowanych rolniczo (symbol R). Natomiast przed uchwaleniem tego planu obszar obejmujący przedmiotową działkę nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią poprzedniego planu, obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r., przedmiotowa nieruchomość leżała w terenach oznaczonych o symbolu 6RP - tereny upraw polowych, w części w terenach o symbolu 6MN - tj. tereny mieszkalnictwa niskiej intensywności, a granica tych przeznaczeń biegła przez środek przedmiotowej działki, z tego też względu przyjęto, że ok. 50% powierzchni działki objęte było przeznaczeniem 6RP, a 50% powierzchni - przeznaczeniem 6 MN. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności operatu szacunkowego, zaktualizowanego 4 lipca 2013 r. Ocena dowodów polegała na ustaleniu, czy operat sporządzony został przez osobę uprawnioną, czy dokument przygotowano zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jak również na badaniu operatu w zakresie, w jakim jest to dopuszczalne w postępowaniu administracyjnym, gdzie organ administracji dopuścił dowód z opinii biegłego. Zgodnie ze sporządzonym operatem szacunkowym wzrost wartości nieruchomości wyniósł 89.191 zł, co przy zastosowaniu stawki opłaty planistycznej w wysokości 30% daje kwotę w wysokości 26.757,30 zł, z czego 1/4 udziału stanowi kwotę 6.689,33 zł. Kolegium wskazało, że biegły w operacie szacunkowym opisał, że działka nr [...] jest nieruchomością niezabudowaną, o kształcie regularnym zbliżonym do prostokąta, porośnięta niepielęgnowaną zielenią. Faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu ustalono na podstawie zapisów poprzedniego planu oraz wizji lokalnej na nieruchomości przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2012 r. Przeznaczenie nieruchomości w obecnym planie miejscowym nie zostało tak samo określone jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu określonego przez ustawodawcę. Zdaniem Kolegium uzasadniało to zastosowanie zasady określonej w art. 37 ust. 1 ustawy i § 50 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, tj. z odniesieniem do faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości. W ocenie Kolegium dla ustalenia wartości działki przed wejściem w życie obowiązującego planu prawidłowo przyjęto faktyczny sposób wykorzystania działki, opisując ją w operacie jako grunt niezabudowany, w kształcie regularnym, zbliżonym do prostokąta, porośnięty niepielęgnowaną zielenią, niemającą dostępu do drogi publicznej. Bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości to tereny niezabudowane, porośnięte niepielęgnowaną zielenią. Nadto treść aktu notarialnego znajdującego się w materiale dowodowym wykazuje, że w dacie sprzedaży działka objęta postępowaniem nie była zabudowana. Po przeanalizowaniu treści operatu Kolegium uznało go za rzetelny i zgodny z przepisami ustawy oraz regulującego tę materię rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zdaniem Kolegium w postępowaniu nie zostały stwierdzone jakiekolwiek okoliczności mogące podważyć wiarygodność dokonanej wyceny nieruchomości. Kolegium wyjaśniło, że odwołujący się nie ma racji, twierdząc, że działka w istocie mogła mieć charakter budowlany ze względu na zapisy poprzedniego planu, czy też sąsiednią zabudowę, albowiem możliwe było uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Kolegium zaznaczyło, że te okoliczności w świetle kryteriów art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mają znaczenia dla ustalenia charakteru działki (sposobu faktycznego wykorzystania). Ponadto Kolegium podkreśliło, że nie miało obowiązku badania, czy wyceniana nieruchomość, dla której warunki zabudowy nie były ustalone, spełniała przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach jej zabudowy w sposób zgodny z wynikającym z uchwalonego planu. Kolegium podkreśliło, że w sytuacji zatem różnicy przeznaczeń nieruchomości w planie starym i nowym i jednoczesnego braku wydanej decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości w międzyczasie, tj. w okresie między ww. planami, dla ustalenia wzrostu wartości nieruchomości wskutek uchwalenia nowego planu należało porównywać wartość nieruchomości uwzględniającej nowe przeznaczenie do wartości nieruchomości uwzględniającej faktyczne wykorzystywanie. Skargę na decyzję SKO w [...] wniósł T. M., zarzucając naruszenie: 1) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa i art. 140 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, co w szczególności dotyczy kwestii sposobu użytkowania nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. ewid. nr [...] obr. [...] bezpośrednio przed wejściem w życie uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr XVI/184/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec, co mogło doprowadzić do wadliwego zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i niezasadnego ustalenia opłaty planistycznej. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl poglądów, które należy uznać za jednolite, brak jest podstaw prawnych do nałożenia na organ ustalający opłatę planistyczną obowiązku badania, czy dla danej nieruchomości potencjalnie możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1496/11 – Lex Omega nr 1367301). Poza tym jak wynika z materiału dowodowego, działka, która była współwłasnością skarżącego nie posiadała dostępu do drogi publicznej, co uniemożliwiało wydanie w stosunku do niej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm. - zwana dalej ustawą) jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, przy czym zbycie nieruchomości musi nastąpić przed upływem 5 lat od dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 37 ust. 4 w związku z ust. 3 i art. 36 ust. 4 ustawy). Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Stosownie zaś do art. 37 ust. 1 ustawy, wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży Kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji ma treść art. 87 ust. 3a ustawy. Przepis ten ma następujące brzmienie: Jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. Art. 87 ust. 3a ustawy został dodany przez art. 1 ustawy z dnia 26 maja 2011 r. (Dz. U. nr 153, poz. 901) i wprowadził z dniem 10 sierpnia 2011 r. unormowanie, którego zadaniem było dopasowanie brzmienia tego artykułu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08. Uzasadniono je koniecznością wyraźnego przesądzenia na gruncie ustawy, że w przypadku, gdy plan miejscowy został uchwalony dla obszaru, który uprzednio był objęty planem miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., miernikiem wzrostu wartości zbywanej nieruchomości powinna być różnica między wartością określoną z uwzględnieniem postanowień nowego planu oraz przeznaczenia tej nieruchomości w planie, który utracił moc zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy. Natomiast jeśli kryterium faktycznego sposobu wykorzystania danej nieruchomości przed uchwaleniem nowego planu miejscowego okazałoby się korzystniejsze dla właściciela, w tym wypadku ustawodawca przewidział zastosowanie zasady ogólnej, kierując się określoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zwrócić należy uwagę, że przepis art. 87 ust. 3a ustawy nie został wyraźnie powołany w podstawie prawnej decyzji Burmistrza Miasta Zakopane, ani też w podstawie prawnej decyzji SKO w [...]. Organy nie przywołały tego przepisu także w uzasadnieniach swoich decyzji. Jednakże omawiany przepis został przytoczony na stronie 13 operatu, który stanowił podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji. Brak powołania art. 87 ust. 3a ustawy w podstawach prawnych oraz uzasadnieniach decyzji niewątpliwie stanowi uchybienie, jednakże pamiętać należy, że dla uchylenia decyzji sąd administracyjny nie może ograniczyć się do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, lecz sąd musi dojść do wniosku, że dostrzeżone uchybienie miało wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszenia prawa materialnego), bądź też mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w przypadku naruszenia przepisów postępowania). W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym brak wyraźnego powołania się na art. 87 ust. 3a ustawy w podstawach prawnych oraz uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy jednoznacznie bowiem można stwierdzić, że przepis ten w praktyce został zastosowany najpierw przez biegłego, a potem przez organy. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że biegły ustalił faktyczny sposób wykorzystania działki nr [...], obręb [...] przed uchwaleniem nowego planu miejscowego (była to i nadal jest nieruchomość gruntowa niezabudowana), ale dla ustalenia jej wartości przed uchwaleniem nowego planu w 2007 r. uwzględnił jej przeznaczenie w starym planie, ustalając, że działka stanowiąca współwłasność skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane zatwierdzonym uchwałą nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej z dnia 17 listopada 1994 r. położona była w części w terenach o symbolu 6RP (tereny upraw polowych), a w części 6MN (tereny mieszkalnictwa niskiej intensywności). Zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 87 ust. 3a ustawy, wartość przedmiotowej działki po uchwaleniu obecnie obowiązującego miejscowego planu powinna zostać przez organy porównana z wartością tej działki ustalonej na podstawie jej faktycznego sposobu wykorzystania (niezabudowana nieruchomość gruntowa) lub też wartością tej działki obliczoną z uwzględnieniem jej przeznaczenia w poprzednio obowiązującym miejscowym planie. Dla obliczenia opłaty planistycznej powinna zostać wybrana wyższa z tych wartości jako korzystniejsza dla strony. Oczywistym jest, że w realiach kontrolowanego postępowania administracyjnego dla skarżącego korzystniejsze było porównanie obecnej wartości przedmiotowej działki z wartością obliczoną z uwzględnieniem przeznaczenia określonego w dawnym miejscowym planie, gdyż plan ten dopuszczał możliwość zabudowy części tej działki. Dlatego tak obliczona wartość z pewnością jest wyższa niż wartość obliczona z uwzględnieniem faktycznego wykorzystania tej działki (niezabudowana nieruchomość gruntowa). Tak właśnie przyjął biegły, a następnie zaakceptowały to organy obu instancji. Jak już wspomniano wyżej, organy nie przeprowadziły wprawdzie prawidłowego wywodu prawnego i nie powołały art. 87 ust. 3a ustawy, ale w praktyce przepis ten zastosowały, gdyż obliczyły wysokość opłaty planistycznej jako różnicę pomiędzy wartością określoną z uwzględnieniem postanowień nowego planu oraz wartością ustaloną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, pomimo stwierdzonych uchybień, odpowiada prawu. Nie budzą bowiem wątpliwości ustalenia biegłego co do wartości przedmiotowej działki po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz analiza wartości tej działki uwzględniająca jej przeznaczenie w poprzednio obowiązującym miejscowym planie. Wszystkie zatem kluczowe okoliczności faktyczne zostały ustalone prawidłowo (brak naruszenia art. 7, art. 77 § 1 kpa oraz art. 140 kpa), co skutkowało trafnym obliczeniem wysokości opłaty planistycznej w stosunku do skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.