II SA/Kr 963/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi E.K. na uchwałę nr XXXVIII/458/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 9 września 2021 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice dla części miejscowości Z. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] Z. jedn. ewid. [...] Niepołomice – G; II. zasądza od Gminy Niepołomice na rzecz E.K. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. K.-K. dnia 2 lipca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowaną na 25 czerwca 2025 r. skargę na uchwałę Nr XXXVIII/458/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach z 9 września 2021 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice dla części miejscowości Z. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego, poz. 5501 z dnia 6.10.2021 r.), zaskarżając uchwałę w części, tj. w zakresie, w jakim ww. uchwała określa przeznaczenie dla działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] Z. jedn. ewid[...] N. – G, jako ZL - zieleń leśna, niezgodnie z treścią obowiązującego w trakcie przyjęcia powyższej uchwały Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice (dalej: studium), gdzie działka nr [...] posiada przeznaczenie pod tereny budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego (MN). Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego: 1) naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") w brzmieniu obowiązującym w momencie uchwalenia ww. planu miejscowego (tj. Dz.U. z 2021, poz. 741, z późn. zmianami) w zakresie braku zgodności pomiędzy zapisami Studium a planem miejscowym w zakresie przeznaczenia działki nr [...] obr. [...] Z. jedn. ewid. [...] N. – G; 2) naruszenie art. 17 ust. 6 lit c u.p.z.p. w zakresie uchybienia procedurze planistycznej w związku z art. 7 ust. 3 Ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 82) w zakresie braku wystąpienia do Marszałka Województwa Małopolskiego z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: stwierdzenie nieważności §29 uchwały nr XXVIII/458/21 z 9 września 2021 r. w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] N. - G wskazując, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powodują istotne: naruszenie zasad sporządzania planu, trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała między innymi, że jest właścicielką nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...] Działka o numerze ewidencyjnym [...] obr. [...] Z. Jedn. ewid. [...] N. – G zmieniła swoją numerację na podstawie Wykazu zmian gruntowych przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego Starostwa Powiatowego w W. pod nr [...], przed zmianą działka posiadała numer [...], a nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej nr [...] (dawniej nr [...]) stanowi nieruchomość gruntową objętą księgą wieczystą nr [...] Skarżącej przysługuje więc legitymacja czynna do złożenia skargi ze względu na naruszenie jej interesu prawnego zaskarżoną uchwałą. Skarżąca wskazała, że w dniu 27 kwietnia 2010 r. uchwałą Nr LXIII/629/10 Rady Miejskiej w Niepołomicach została przyjęta zmiana Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomic. Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2B "Kierunki rozwoju przestrzennego'" do ww. uchwały, działka nr [...] (dawniej działka nr [...]) w całości położona jest na terenach przeznaczonych pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne (oznaczenie MN3). Zgodnie z treścią części opisowej ww. uchwały, tj. załącznikiem nr 1B "Kierunki rozwoju przestrzennego" na terenach mieszkaniowych "dominującą formą zabudowy będzie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna realizowana indywidualnie i w zorganizowanych zespołach mieszkaniowych. Wyznacza się kategorie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o zróżnicowanych standardach zabudowy. W centralnych częściach miasta i wsi oraz przy głównych trasach komunikacyjnych przewiduje się rozwój mieszanych form zagospodarowania mieszkaniowo-usługowych". Skarżąca podkreśliła, że w dniu 6 maja 2021 r. uchwałą Nr XXX/381/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach uchwalono zmianę Studium uchwałą Nr LXIII/629/10 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 27 kwietnia 2010 r. oraz że również po tej zmianie działka ewidencyjna nr [...] (dawniej działka nr [...]) w całości położona jest na terenach oznaczonych na załącznikach graficznych do studium jako teren przeznaczony pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne (oznaczenie MN3). Jednocześnie skarżąca wskazała, że Studium wyklucza możliwość ustalenia innego przeznaczenia w planach miejscowych, niż to wskazane na załącznikach graficznych. W ocenie skarżącej, zmiana Studium przyjęta uchwałą Nr XXX/381/21 dotyczyła, zgodnie z treścią części opisowej załącznika nr 1B do ww. uchwały, wyłącznie: "1) określenia granic udokumentowanych złóż kopalin, kierunków rozwoju, zasad zagospodarowania, użytkowania i ochrony terenów występowania złóż; 2) określenia szczegółowych zasad interpretowania zapisów Studium na potrzeby miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; 3) określenia możliwości rozmieszczenia urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Skarżąca podkreśliła także następującą treść punktu 9.3.2. załącznika nr 1B: "(...) w zakresie przeznaczenia terenów: – w studium przedstawia się zgeneralizowany obraz przeznaczenia każdego z terenów, tzn. że określone na rysunkach przeznaczenie terenu oznacza funkcję dominującą (a nie wyłączną) i może być uzupełnione innymi funkcjami, które jednak nie mogą być przeciwstawne funkcji dominującej oraz nie mogą pogarszać warunków jej funkcjonowania". W dalszej części skarżąca wskazała, że 9 września 2021 r. uchwałą nr XXXVIII/458/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice dla części miejscowości Z. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego, poz. 5501 z dnia 6.10.2021 r.). Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. uchwały działka nr [...] w całości położona jest na terenach przeznaczonych pod zieleń leśną (oznaczenie 3ZL). Na terenach ZL zgodnie z zapisami § 29 ww. uchwały wprowadzono "zakaz lokalizacji budynków" oraz "zakaz lokalizacji innych niż budynki obiektów budowlanych, dla potrzeb gospodarki leśnej". Skarżąca podkreśliła, że z analizy powyższych uchwał Rady Miejskiej w Niepołomicach wynika, iż działka ewidencyjna nr [...] (dawniej działka nr [...]) przynajmniej od 2010 roku była w Studium przeznaczona pod zabudowę mieszkalną jednorodzinna (MN3). W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, Rada Miejska w Niepołomicach uchwalając w 2021 roku plan miejscowy dla miejscowości Z., zgodnie z zapisami Studium, powinna przeznaczyć działkę nr [...] (dawniej działka nr [...]) pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne. Tymczasem działka nr [...] w całości została przeznaczona pod zieleń leśną. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że działka nr [...] nie jest położona na terenach, zgodnie z przepisami odrębnymi, o ograniczonych możliwościach zagospodarowania. Nie jest położona w obszarze objętych ochroną prawną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (poza terenami karków narodowych i krajobrazowych, poza terenami Natura 2000, rezerwaty przyrody, itd.), nie znajduje się na terenach szczególnego zagrożenia powodzią, ani w strefie ochronnej wałów przeciwpowodziowych, nie znajduje się w strefie uciążliwości autostrady czy w strefie uciążliwości linii kolejowej. Jedynie w północnej niewielkiej części znajduje się na terenie w strefie archeologicznej, nie objętej ścisłą czy częściową ochroną konserwatorską. Stanowi ona użytek leśny (Ls zgodnie z ewidencją gruntów i budynków) jednakże o niskiej klasie bonitacyjnej (V - gleby słabe o niskiej żyzności, co ogranicza wzrost drzew). Grunty stanowiące działkę nr [...] posiadały użytek rolny (R), a zmiana użytku gruntowego została wprowadzona bez wiedzy poprzedniego właściciela. Zgodnie z podkładami mapowymi, na których sporządzono załączniki graficzne do studium i planu miejscowego działka nr [...] nadal posiada użytek R. Faktem jest, że na dzień uchwalenia zaskarżanego planu miejscowego działka posiadała użytek gruntowy LsV- las V klasy. Teren działki nie jest i nie był objęty planem urządzenia lasu lub uproszczonym planem urządzenia lasu, o którym mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Zatem, w ocenie skarżącej, w Studium teren przedmiotowej działki przeznaczono pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne, tymczasem w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego wprowadzono zakaz budowy – przeznaczenie całkowicie odmienne niż we wskazanym Studium, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu zgodnie z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., wywołujące skutek w postaci nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że burmistrz Gminy Niepołomice nie dochował należytej staranności i uchybił procedurze planistycznej określonej w art. 17 ust. 6 lit. c u.p.z.p. Zgodnie bowiem z zapisami art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 82): "Przeznaczenie na cele (...) nieleśne: (...) pozostałych gruntów leśnych [gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa] wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej". W art. 7 ust. 1 ww. ustawy "Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o plonowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy "Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 5, następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta). (...)". Skarżąca wskazała, że z informacji uzyskanych w Urzędzie Miasta i Gminy Niepołomice, w trakcie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego burmistrz Gminy Niepołomice nie wystąpił do Marszałka Województwa Małopolskiego o zgodę na zmianę gruntów leśnych na cele nieleśne, powołując się na brak wniosków dotyczących zmiany przeznaczenia działki nr [...] w Z. Skarżąca wskazała na brak obowiązku składania takich wniosków w sytuacji, gdy przeznaczenie działki na cele budowlane zostało już określone w Studium, a obligatoryjne jest uchwalenie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego zgodnie z zapisami Studium. Jednocześnie, 26 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła uwagi do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, które nie zostały uwzględnione. W uzasadnieniu wskazano, że "przeznaczenie na cele nieleśne wymaga zgody Marszałka Województwa Małopolskiego", o którą to zgodę nie wystąpiono. Na koniec skarżąca wskazała, że działka nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z trenami przeznaczonymi w planie miejscowym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną (tereny przylegające do działki nr [...] od strony wschodniej). Sąsiednie działki nr [...], nr [...] czy nr [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Działka nr [...] posiada od strony południowej bezpośredni dostęp do urządzonej (szutrowej) drogi biegnącej po działce nr [...] (dr), drogi stanowiącej dojazd do zabudowanych działek nr [...], nr [...] czy nr [...]. Od strony północnej na całej szerokości działki nr [...] wydzielono w planie miejscowym rezerwę pod drogę (KDW i KX). Ponadto działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do infrastruktury technicznej - w drodze nr [...] przebiega siec kanalizacyjna, sieć gazowa i wodociągowa. Na działce nr [...] znajduje się słup sieci elektroenergetycznej. W związku z powyższym działka nr [...] spełnia wszelkie wymogi działki budowlanej, określone w art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.) czy art. 2 pkt 12 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że w uchwale przewidziano przeznaczenie działki o nr ewid.[...], której właścicielką jest skarżąca, jako 3ZL, tj. jako obszar tereny zieleni i lasów, a w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie przez sąd nieważności uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Organ stwierdził, że skarga w niniejszej sprawie w oczywisty sposób nie zasługuje na uwzględnienie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie został sporządzony w sposób niezgodny z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zmienionego Uchwałą nr XXX/381/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 6 maja 2021 r. (dalej: "Studium"). Skarżąca zdaje się nie zauważać (okoliczność ta została całkowicie pominięta w skardze), że w punkcie 9.3.2. Studium obowiązującego w momencie uchwalania MPZP, określono: Dopuszczalne odstępstwa oraz zasady interpretacji ustaleń studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których wskazano w szczególności na poniższe kwestie: "Rysunek zmiany studium wskazuje docelowe funkcje podstawowe dla obszarów nią objętych. Zakłada się, że całościowe wypełnienie zapisów studium wskazanych w rysunku studium nastąpi poprzez uchwalanie planów miejscowych nawet w kilkudziesięcioletniej perspektywie, należy więc uznać za nie naruszające ustaleń studium podejmowanie uchwał w sprawie uchwalenia planów miejscowych etapowo, tj. stopniowe uruchamianie nowych terenów inwestycyjnych w zależności od ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych, rozwoju niezbędnej infrastruktury komunikacyjnej i technicznej oraz posiadanych środków. Na obszarach inwestycyjnych wskazanych jako obszary przeznaczone pod zabudowę, których uruchomienie nastąpi w późniejszej perspektywie czasowej, należy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zachować dotychczas obowiązujące przeznaczenie podstawowe lub przeznaczenie zgodne z użytkowaniem faktycznym. - dopuszcza się jako zgodne z ustaleniami studium przeznaczenie na cele niebudowlane obszarów, dla których studium ustala możliwość zabudowy a ograniczenia w zainwestowaniu stanowią przepisy odrębne, w tym dla terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych i obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, ze względu na uszczegółowienie granic terenów w skali planu miejscowego". (s. 76 Studium) Mając na uwadze powyższe, oczywistym jest, iż w niniejszym stanie faktycznym nie występuje stan niezgodności MPZP ze Studium, a więc zgłoszony przez skarżącą w skardze zarzut naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej: u.p.z.p., jest w całości bezzasadny. Na poparcie swojej tezy organ powołał orzecznictwo w sprawach o sygn. akt II SA/Kr 1230/24 oraz II OSK 1015/21, zgodnie z którymi stopień związania planów ustaleniami studium może być, w zależności od szczegółowości ustaleń, silniejszy lub słabszy. W odniesieniu do drugiego zarzutu organ powołał się na brak obowiązku wystąpienia do Marszałka Województwa Małopolskiego z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, ponieważ organ nie dokonał w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Ponadto organ wskazał, że nie wpłynął do niego wniosek dotyczący zmiany przeznaczenia działki nr [...] w Z. . Organ więc, w niniejszym stanie faktycznym, nie był w żaden sposób zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze/nieleśne w zakresie działki nr [...], skoro taka zmiana nie była przez organ przewidziana w MPZP, w sposób zgodny z postanowieniami Studium, a w szczególności z postanowieniami wskazanymi na s. 72 - 79 Studium. Nadto nie zostały w tym zakresie złożone przez skarżącą, ani inny podmiot, wnioski do projektu MPZP. Zarzut naruszenia art. 17 ust. 6 c) u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 3 Ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest więc również w całości bezzasadny. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że skarżąca nie wskazała w skardze w sposób właściwy jaka część MPZP podlega zaskarżeniu, tj. w szczególności nie zostało wskazane czy zaskarżeniu podlega część graficzna czy tekstowa MPZP, czy może obydwie te części w zakresie działki nr [...]. Przytoczone powyżej argumenty i wyjaśnienia - zdaniem organu - jednoznacznie wskazują, że skarga jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Uchwała została podjęta w sposób zgodny ze Studium, z uwzględnieniem interesu publicznego, a także z poszanowaniem zasady proporcjonalności oraz w zgodzie z zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości organu, że skarga zasługuje na oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) – zwanej dalej "u.p.z.p." – w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie (w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r.), plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powoduje jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Przedmiotem rozpoznania Sądu jest ocena zgodności z prawem – legalności uchwały Nr XXXVIII/458/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach z 9 września 2021 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice dla części miejscowości Z. (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego, poz. 5501 z dnia 6.10.2021 r.). Skarga została złożona w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 609), zwanej dalej "u.s.g.". Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego - sąd odrzuca skargę. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniesionej skargi należało więc ustalić, czy skarżąca miała legitymację do wniesienia skargi, bowiem stanowi to niejako warunek wstępny przeprowadzenia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga, w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Wniosek skargi E. K. - K. obejmuje stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały w części, tj. w zakresie, w jakim ww. uchwała określa przeznaczenie dla działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] Z. jedn. ewid. [...] N. – G, jako ZL - zieleń leśna, niezgodnie z treścią obowiązującego w trakcie przyjęcia powyższej uchwały Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice (dalej: studium), gdzie działka nr [...] posiada przeznaczenie pod tereny budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego (MN). Z prowadzonej dla ww. nieruchomości księgi wieczystej nr [...] wynika, że skarżąca jest właścicielką ww. działki. Należy tu też wskazać, że skarżony organ nie kwestionuje czynnej legitymacji skargowej skarżącej w niniejszej sprawie. Zaznaczyć także należy, że skarżąca nie była obowiązana do złożenia wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed złożeniem skargi. W ramach przeprowadzonej procedury związanej ze sporządzeniem zaskarżonego planu wykonano czynności wynikające z przedłożonych do sprawy akt planistycznych. Sąd, badając dokumentację planistyczną, nie dopatrzył się naruszenia procedury planistycznej uregulowanej w art. 17 u.p.z.p., a w związku z tym uznaje, że była ona prawidłowa. Przechodząc do zarzutów skargi związanych z naruszeniem zasad sporządzania planu Sąd wskazuje, że skarga eksponuje istotne naruszenie prawa (zasad sporządzania planu) przy uchwalaniu planu miejscowego, a konkretnie przepisów art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., czyli sprzeczność kontrolowanego planu - w odniesieniu do działki skarżącej - z zapisami obowiązującego w trakcie przyjęcia powyższej uchwały Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy N. (dalej: Studium), gdzie działka nr [...] posiada przeznaczenie pod tereny budownictwa mieszkalnego jednorodzinnego (MN). Waga tego zarzutu skargi, w przypadku jego potwierdzenia się, jest niebagatelna. Trzeba bowiem mieć na uwadze przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. – w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie - w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r., który wskazuje, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy uchwalaniu planów miejscowych. Studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, "Jeżeli w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym, niż przeznaczenie przyjęte w studium, kwalifikowane jest jako naruszenie zasad sporządzania planu, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium. Stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów tego ostatniego aktu i w związku z tym może być silniejszy lub słabszy" (tak wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 2529/14, LEX nr 2106680). " 1. W ujęciu systemowym zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. 2. Innymi słowy, konkretne obszary mogą mieć określone przeznaczenie w planie, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskazała taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Zatem ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium" (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., II OSK 1251/17, LEX nr 2345607). W efekcie inne przeznaczenie określonego terenu w planie miejscowym niż w studium należałoby zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza wówczas, gdy to inne przeznaczenie terenu w planie miejscowym jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium ( tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r., IV SA/Wa 617/17, LEX nr 2415278, czy też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 lutego 2017 r. IV SA/Po 1004/16, LEX nr 2247610, wyrok WSA w Gdańsku, z dnia 24 września 2014 r., II SA/Gd 340/14, LEX nr 1534098). Przy ustalaniu przeznaczenia danego terenu w planie miejscowym organ planistyczny związany jest ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. To ustalenia studium są podstawowym kryterium odniesienia przy kontrolowaniu, czy granice władztwa planistycznego nie zostały przekroczone. Badanie kwestii, czy plan nie narusza ustaleń studium, powinno być oceniane przez pryzmat dokumentu Studium obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonego planu. Treść dokumentu Studium należy odczytywać poprzez łączne zastawienie części tekstowej oraz graficznej Studium. Mając powyższe na uwadze, należy przeanalizować zapisy Studium oraz przeznaczenie nieruchomości skarżącej - działki nr [...] obręb [...] Z. w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przechodząc do analizy zgodności zapisów kwestionowanego Planu z zapisami Studium, stwierdzić należy co następuje. W dacie sporządzania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego tym planem obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomice – w brzmieniu wynikającym ze zmiany nr 2 tego Studium, wynikającym z Uchwały Nr XXX/381/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 6 maja 2021 r. (tekst jednolity Załącznik nr 1B do Uchwały Nr XXX/381/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach). W części II Studium - Kierunki zagospodarowania przestrzennego, w rozdziale 9.3.2. "Dopuszczalne odstępstwa oraz zasady interpretacji ustaleń studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego", wskazano co następuje. Jako zasadę w zakresie przeznaczenia terenów: w studium przedstawia się zgeneralizowany obraz przeznaczenia każdego z terenów, tzn. że określone na rysunkach przeznaczenie terenu oznacza funkcję dominującą (a nie wyłączną) i może być uzupełnione innymi funkcjami, które jednak nie mogą być przeciwstawne funkcji dominującej oraz nie mogą pogarszać warunków jej funkcjonowania, z uwzględnieniem przeznaczenia ustalonego w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego; przeznaczenie dopuszczone w poszczególnych terenach (opisane w przeznaczeniu terenu i kierunkach zagospodarowania lub w standardach zagospodarowania i zabudowy) może zostać zrealizowane poprzez wydzielenie odrębnych terenów o tym przeznaczeniu w planach miejscowych lub ustalenie funkcji jako dopuszczalnej. Wg Studium dopuszcza się odstępstwa od ustaleń studium w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego m.in. w zakresie doprowadzenia do zgodności z uwarunkowaniami wynikającymi z aktualnych map zagrożenia powodziowego dla obszarów wskazanych w wyniku przeglądu i aktualizacji wstępnej oceny ryzyka powodziowego (WORP) zakończonej w 2018 r. (zaktualizowane i nowe mapy zagrożenia powodziowego zostały podane do publicznej wiadomości w dniu 22 października 2020 r.): W granicach Gminy Niepołomice występują obszary szczególnego zagrożenia powodzią od Wisły, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (Q1%) oraz obszary szczególnego zagrożenia powodzią, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (Q10%). Obszary szczególnego zagrożenia powodzią obejmują także tereny pomiędzy brzegiem Wisły, Podłężanki oraz Drwinki a wałami przeciwpowodziowymi. Na terenie gminy występują także obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi 0,2%, a także obszary narażone na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego (wyznaczone dla przepływu o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%). Skarżąca podniosła, że obecnie zakwestionowany skargą zapis planu miejscowego jest sprzeczny z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Niepołomice, a tym samym narusza art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Punkt 9.3.2 tekstu Studium wyraźnie określa szczegółowe zasady interpretowania ustaleń i zapisów studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W zakresie przeznaczenia terenów funkcja dominująca może być uzupełniana innymi funkcjami, które jednak nie mogą być przeciwstawne funkcji dominującej oraz nie mogą pogarszać warunków jej funkcjonowania. Sąd podziela zasadność powyższego zarzutu skargi, bowiem zgodnie z załącznikiem graficznym nr 2B "Kierunki rozwoju przestrzennego" do uchwały z 27 kwietnia 2010 r. nr LXIII/629/10 Rady Miejskiej w Niepołomicach w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Niepołomic - działka nr [...] (dawniej działka nr [...]) w całości jest położona na terenach przeznaczonych pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne (oznaczenie w rysunku Studium MN3). Zgodnie z treścią części opisowej ww. uchwały, na terenach mieszkaniowych "dominującą formą zabudowy będzie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna realizowana indywidualnie i w zorganizowanych zespołach mieszkaniowych. Wyznacza się kategorie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o zróżnicowanych standardach zabudowy. W centralnych częściach miasta i wsi oraz przy głównych trasach komunikacyjnych przewiduje się rozwój mieszanych form zagospodarowania mieszkaniowo-usługowych". Tymczasem zgodnie z załącznikiem graficznym do zaskarżonej uchwały w sprawie planu miejscowego należąca do skarżącej działka nr [...] - sprzecznie ze Studium - w całości jest położona na terenach przeznaczonych pod zieleń leśną (oznaczenie 3ZL). Zgodnie z zapisami § 29 ww. planu miejscowego: "1. Wyznacza się teren lasów, oznaczony na rysunku planu symbolem 1-3ZL o przeznaczeniu podstawowym pod lasy. 2. W granicach terenu oznaczonego symbolem ZL ustala się: 1) zakaz lokalizacji budynków; 2) zakaz lokalizacji innych niż budynki obiektów budowlanych, z wyjątkiem służących dla potrzeb gospodarki leśnej; 3) dopuszczenie utrzymanie istniejącej infrastruktury technicznej. 3. Obowiązuje zakaz zmiany użytkowania terenu ZL na cele nieleśne i zakaz realizacji obiektów z wyjątkiem przypadków dopuszczonych ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. 4. W granicach terenów ZL ustala się wskaźnik terenu biologicznie czynnego - minimum 95%.". Jakkolwiek w punkcie 9.3.2. Studium obowiązującego w momencie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego określono: Dopuszczalne odstępstwa oraz zasady interpretacji ustaleń studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których wskazano w szczególności: "Rysunek zmiany studium wskazuje docelowe funkcje podstawowe dla obszarów nią objętych. Zakłada się, że całościowe wypełnienie zapisów studium wskazanych w rysunku studium nastąpi poprzez uchwalanie planów miejscowych nawet w kilkudziesięcioletniej perspektywie, należy więc uznać za nie naruszające ustaleń studium podejmowanie uchwał w sprawie uchwalenia planów miejscowych etapowo, tj. stopniowe uruchamianie nowych terenów inwestycyjnych w zależności od ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych, rozwoju niezbędnej infrastruktury komunikacyjnej i technicznej oraz posiadanych środków. Na obszarach inwestycyjnych wskazanych jako obszary przeznaczone pod zabudowę, których uruchomienie nastąpi w późniejszej perspektywie czasowej, należy w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zachować dotychczas obowiązujące przeznaczenie podstawowe lub przeznaczenie zgodne z użytkowaniem faktycznym; - dopuszcza się jako zgodne z ustaleniami studium przeznaczenie na cele niebudowlane obszarów, dla których studium ustala możliwość zabudowy a ograniczenia w zainwestowaniu stanowią przepisy odrębne, w tym dla terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych i obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, ze względu na uszczegółowienie granic terenów w skali planu miejscowego" (s. 76 Studium), to jednak zdaniem Sądu w niniejszym stanie faktycznym niezgodność regulacji planu w odniesieniu do działki skarżącej ze studium jest oczywista, co czyni zasadnym zgłoszony przez skarżącą w skardze zarzut naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Sąd zauważa, że badając legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zbadać zgodność postanowień planu z ustaleniami studium, co wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781 i wyrok NSA z dnia 8.10.2019r. sygn. II OSK 2795/17). Jak wskazano już wyżej, nie budzi wątpliwości, że konieczność przestrzegania zgodności treści ustaleń zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jest jedną z podstawowych zasad ich sporządzania. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. studium sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jest zatem aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym z jednej strony określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy (m.in. geograficzne, demograficzne, przyrodnicze, ekonomiczne), a z drugiej strony określa długofalową politykę przestrzenną gminy. Jakkolwiek studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego (nie jest aktem prawa miejscowego – art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), to jako akt planistyczny, z mocy art. 9 ust. 4 u.p.z.p., bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazuje na to również treść art. 15 ust.1 u.p.z.p. stosownie do którego wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Konsekwencją wspomnianego obowiązku jest art. 20 ust. 1 u.p.z.p. według którego rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Użyte w powyższym unormowaniu sformułowanie "nie narusza ustaleń studium" wskazuje, że określenie to należy traktować jako synonim zwrotu "nie jest sprzeczny", w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Ponadto, w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., stwierdzić trzeba, że stan taki będzie miał miejsce, gdy plan miejscowy dokona sprecyzowania ustaleń studium lub na podstawie przyznanego gminie władztwa planistycznego unormuje stany nieujęte w studium, nie powodując przy tym uszczerbku dla realizacji na terenie objętym planem funkcji przewidzianych w studium (por. I. Zachariasz (w:) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. H. Izdebski, I. Zachariasz, komentarz do art. 20, System Informacji Prawnej Lex). Punktem wyjścia do dokonania oceny studium, o której mowa w art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jest zawsze przedmiot i sposób ujęcia jego ustaleń. Studium ma być z założenia aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy dla swobodnego planowania miejscowego pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. Natomiast plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, a nie ich dowolną interpretację, czy wręcz całkowitą zmianę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie zatem naruszał studium wtedy, gdy studium zawierać będzie niewątpliwe ustalenia co do przeznaczenia i funkcji poszczególnych terenów, zaś funkcje te i przeznaczenie tych terenów plan miejscowy określi w sposób odmienny (różny). Plan miejscowy ma doprecyzować określone w studium zasady prowadzenia polityki przestrzennej i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zasadniczej zmiany lub modyfikacji. Zmiany przeznaczenia terenów w planie miejscowym, nieprzewidzianej w studium, gmina może dokonać dopiero po uprzedniej zmianie studium z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane (por. wyroki NSA: z 19 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 466/11; z dnia 16 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 729/21; opubl. w CBOSA). W tym więc sensie - w okolicznościach niniejszej sprawy - część tekstowa i graficzna planu miejscowego zaskarżonego w granicach nieruchomości skarżącej narusza w sposób istotny zasady sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego nakreślone w art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały nr XXXVIII/458/21 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 9 września 2021 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice dla części miejscowości Z. - w zakresie wynikającym z interesu prawnego skarżącej, tj. w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] Z. jedn. ewid. [...] N. – G, o czym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Wprawdzie - odnosząc się do przywołanych przez organ w odpowiedzi na skargę tez z orzecznictwa (vide sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1230/24; II OSK 1015/21) Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że stopień związania planów ustaleniami studium może być, w zależności od szczegółowości ustaleń, silniejszy lub słabszy. Niemniej jednak nie może być sprzeczny - jak w sprawie niniejszej. Ubocznie warto też zauważyć, że jak wskazała skarżąca - jej działka nr [...] sąsiaduje bezpośrednio z trenami przeznaczonymi w planie miejscowym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną (tereny przylegające do działki nr [...] od strony wschodniej). Sąsiednie działki nr [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Działka nr [...] posiada od strony południowej bezpośredni dostęp do urządzonej (szutrowej) drogi biegnącej po działce nr [...] (dr), drogi stanowiącej dojazd do zabudowanych działkach nr [...]. Od strony północnej na całej szerokości działki nr [...] wydzielono w planie miejscowym rezerwę pod drogę (KDW i KX). Ponadto działka nr [...] posiada bezpośredni dostęp do infrastruktury technicznej - w drodze nr [...] przebiega siec kanalizacyjna, sieć gazowa i wodociągowa. Na działce nr [...] znajduje się słup sieci elektroenergetycznej. Odnośnie natomiast drugiego zarzutu skargi Sąd podziela stanowisko organu, że organ planistyczny nie dopuścił się naruszenia art. 17 ust. 6 c) u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie braku wystąpienia do Marszałka Województwa Małopolskiego z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, gdyż organ nie miał takiego obowiązku z uwagi na fakt, że organ nie dokonał w planie miejscowym zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, zatem organ w niniejszym stanie faktycznym nie był zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze/nieleśne w zakresie działki nr [...], skoro taka zmiana nie była przez organ przewidziana w planie miejscowym. Zatem zarzut naruszenia art. 17 ust. 6 c) u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest bezzasadny. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzone na rzecz skarżącej koszty postępowania składa się uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w wysokości 300 zł.