II SA/Kr 968/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi [ ] Sp. z o.o. w K. na zarządzenie Nr Prezydenta Miasta K. z dnia [ ] w przedmiocie rozpatrzenia uwag do sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[ ]". skargę oddala Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Sp. z o.o. w K. na zarządzenie nr [...] Prezydenta Miasta K. z [...] maja 2008 r. w sprawie rozpatrzenia uwag do sporządzanego na podstawie uchwały Rady Miasta K. nr [...] [...]01. 2002 r. zmienionej uchwałą Rady Miasta K. nr [...] [...]08.2002r miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]". Strona skarżąca podała, że zgłosiła do w/w opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" uwagi dotyczące przeznaczenia w tym planie nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] obr. [...] w K. , które nie zostały uwzględnione przez Prezydenta Miasta K. Wskazała również, że przewidziane w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie działki nr [...] obr. [...] w K. na której ma zostać realizowany [...] narusza interes skarżącego jako właściciela, ograniczając możliwość jej zabudowy. Wobec powyższego strona skarżąca pismem z [...] czerwca 2008 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy 8.03.1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 nr 142, poz. 1591). Strona skarżąca wskazała również, że możliwość wniesienia skargi na w/w zarządzenie należy wywieść z ogólnych zasad państwa prawa, zgodnie z którymi nie można wyjąć pewnej kategorii uchwał lub zarządzeń spod kontroli sądowej. Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Organ administracji publicznej wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) na zarządzenia wydawane w toku przygotowywania planu zagospodarowania przestrzennego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Prezydent Miasta K. na wypadek nieuwzględnienia wniosku o odrzuceniu skargi wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarządzenie nie będące aktami prawa miejscowego nie może stanowić naruszenia prawa własności strony skarżącej. Jakakolwiek bowiem ingerencja w prawo własności strony skarżącej ma charakter potencjalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził, aby organ administracji naruszył przepis prawa materialnego czy przepis postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powyższy przepis daje więc legitymację procesową do wniesienia skargi każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem gminy. Powyższe nie oznacza jednak, że dyspozycja z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym uprawnia do wnoszenia skargi przez każdego, kto zarzuca organowi wyłącznie naruszenie interesu faktycznego lub obiektywnego porządku prawnego (actio populariś). Interes prawny skarżącego -jak wynika wprost z treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną skarżącego i zgodnie ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny, (por. wyrok NSA z 18.09. 2003 sygn. IISA/2637/02, Lex nr 80699). A zatem naruszenie interesu prawnego musi mieć miejsce w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości (por. wyrok WSA w Białymstoku z 4.05. 2006 r., sygn. akt IISA/Bk 763/05, Lex 182866). W związku z tym ustalenie czy wnoszący skargę do sądu administracyjnego ma interes prawny lub uprawnienie, które zostały naruszone zaskarżonym aktem, stanowi podstawę do dalszej kontroli sprawowanej przez sąd. Przymiot strony w jej aspekcie procesowym, to jest zdolność do występowania w konkretnym postępowaniu, uzyskuje każdy, kto wystąpi z odpowiednim żądaniem (wyr. SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III ARN 64/94, OSNIAPiUS 1995, nr 10, poz. 118). Zatem podmiot taki dysponować będzie szczególnym interesem prawnym (formalnym), wynikającym jedynie z przepisów prawa procesowego. Interes ten polega na prawie do weryfikacji w trybie postępowania administracyjnego rozstrzygnięcia (jak również postępowania sądowo-administracyjnego) przesądzającego o braku interesu materialnoprawnego. Wniesienie środka prawnego przez taki podmiot nie powoduje w związku z tym bezprzedmiotowości postępowania. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca - A. Sp. z o.o. w K. - będąca właścicielem nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] obr. [...] w K, objętej projektem planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...]", sporządzonego na podstawie uchwały Rady Miasta K. nr [...] z [...] 01. 2002 r. zmienionej uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z [...].08. 2002 r., wniosła do niego uwagi. Teren stanowiący bowiem własność strony skarżącej w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego został przeznaczony pod budowę [...], co zdaniem strony skarżącej uniemożliwia jej w przyszłości całkowicie zabudowę przedmiotowej działki. Strona skarżąca pismem z [...] czerwca 2008 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który to organ zarządzeniem nr [...] z [...]. 05. 2008 r. powiadomił stronę o ich nieuwzględnieniu. Należy przy tym wskazać, że właściciel działki ma legitymacją skargową do zaskarżenia do sądu administracyjnego takiej uchwały rady gminy, która ogranicza jego konstytucyjną i ustawową swobodę korzystania i dysponowania swą działką. Wobec powyższego trzeba jednak stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że na obecnym etapie postępowania doszło do naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na zaistnieniu związku między przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]", który jest na etapie projektu, a własną indywidualną sytuacją strony skarżącej. Należy przy tym zważyć, że postanowienia na etapie projektu planu zagospodarowania przestrzennego, analogicznie jak postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie mają charakteru normatywnego i nie są aktami prawa miejscowego. Nie kształtują także w sposób bezpośredni sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. W związku z powyższym dopiero uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]" w K. w dotychczasowym, kwestionowanym przez stronę skarżąca kształcie będzie stanowiło naruszenie jej interesu prawnego. Mając zatem na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za nieuzasadnioną, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzekło jej oddaleniu.