II SA/Kr 968/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Związku Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg [...] w K. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze sprzeciwu [...] Związku Działkowców stowarzyszenie [...] w W. Okręg M. w K. od decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: I. przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu; II. uchylić postanowienie o stwierdzeniu prawomocności postanowienia z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr [...], wydane w dniu 27 października 2017 r. Wojewoda decyzją z dnia 12 czerwca 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej jako k.p.a. w związku z art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z 8 lutego 2017 r. znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi [...] S.A. pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 17 lipca 2017 r. [...] Związek Działkowców [...] – dalej strona skarżąca wniosła, za pośrednictwem organu odwoławczego, pismo zatytułowane "skarga" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję Wojewody, w którym domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając wniesioną skargę jako sprzeciw wniesiony na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt II SA/Kr [...], odrzucił go na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując, że został on wniesiony po upływie terminu przewidzianym do jego wniesienia, gdyż zgodnie z treścią art. 64c § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 października 2017 r. Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. stwierdzono prawomocność ww. postanowienie z dnia 2 października 2017 r. W dniu 16 października 2017 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe) strona skarżąca złożyła za pośrednictwem organu sprzeciw wraz z wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. sprzeciwu od decyzji Wojewody z dnia 12 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że uchybienie terminowi do złożenia sprzeciwu nastąpiło całkowicie bez jej winy, albowiem w treści zaskarżonej decyzji z dnia 12 czerwca 2017 r. zawarte zostało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Powyższy wniosek wraz ze sprzeciwem zarejestrowany został pod sygn. II SA/Kr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017 r. zakreślono ww. sprawę w repertorium SA jako mylny wpis i dołączono do sprawy II SA/Kr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji zasługuje na uwzględnienie. Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wyjątek od ww. zasady przewiduje art. 86 § 1 p.p.s.a. w myśl, którego jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się natomiast za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).Tylko kumulatywne zaistnienie przywołanych przesłanek może stanowić podstawę faktyczną i prawną do wydania przez sąd administracyjny postanowienia o przywróceniu wnioskodawcy terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, art. 87, Nb 1). Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. W doktrynie i orzecznictwie podkreślono, że "brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem" (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2005r., str. 333, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, CBOSA). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że strona skarżąca złożyła wniosek z zachowaniem ustawowego terminu, gdyż termin ten rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącej odpisu postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu t.j. w dniu 10 października 2017 r. a przedmiotowy wniosek złożyła w dniu 16 października 2017 r. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, iż zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie stronie skarżącej terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji Wojewody z dnia 22 czerwca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 12 czerwca 2017 r. zawierała pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Wojewody w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Strona skarżąca zastosowała się do pouczenia zawartego w powyższej decyzji, zachowując wskazany w pouczeniu termin do wniesienia skargi. Jednakże na skutek zmiany przepisów pouczenie to nie odpowiadało już nowemu stanowi prawnemu. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła bowiem w życie nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, skarga nie przysługuje, przy czym strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64 a – 64 e p.p.s.a.), tj. w niniejszej sprawie najpóźniej do dnia 2 lipca 2017 r., a nie jak błędnie pouczył organ – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle powyższych rozważań nie budzi zatem wątpliwości, iż sprzeciw został wniesiony po terminie, jednakże w ocenie Sądu uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej. W ocenie Sądu, w świetle art. 112 k.p.a. błędne pouczenie organu o przysługującym środku zaskarżenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do wadliwego pouczenia. W takich sytuacjach strona postępowania, przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, winna mieć możliwość skutecznego uchylenia się od następstw uchybienia terminu powstałych wskutek zastosowania się do błędnego pouczenia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym takim środkiem prawnym jest niewątpliwie wniosek o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Strona, która zastosowała się do błędnego pouczenia organu, nie może z tego tytułu ponieść szkody i dlatego może wnieść o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od decyzji, w terminie i na zasadach określonych w art. 87 p.p.s.a., co w niniejszej sprawie uczyniono skutecznie i z dochowaniem terminu do wniesienia wniosku. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności faktycznych sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do zmiany okoliczności faktycznych poprzez przywrócenie stronie terminu do wniesienia sprzeciwu. Powyższe czyni nieaktualnymi przesłanki, jakie Sąd przyjął za podstawę wydania postanowienia o stwierdzeniu prawomocności, a zatem niezasadne jest utrzymywania powyższego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 oraz art. 165 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.