II SA/Kr 969/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. K. reprezentowanej przez adwokata F. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 1812/03 oddalającym skargę M. K. i L. D. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 kwietnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów "[...] " w [...] postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W dniu [...] sierpnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga M. K. reprezentowanej przez adwokata F. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 października 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 1812/03, na mocy którego oddalono skargę M. K. i L. D. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów "[...]" w [...]. Powyższa skarga ulega odrzuceniu, gdyż została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270). Z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, iż oparta została na jednej z bezwzględnych przyczyn wznowienia, tzw. przyczyn nieważności określonych w art. 271 cytowanej ustawy, polegającej na pozbawieniu strony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, przy czym termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona, a nie jej pełnomocnik, dowiedziała się o podstawie wznowienia (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZ 99/01, Lex nr 52765, T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 675). W sytuacji, gdy podstawę wznowienia stanowi pozbawienie strony możności działania lub brak należytej reprezentacji - decydującą jest data, w której o orzeczeniu podlegającym zaskarżeniu dowiedziała się: sama strona (jeśli jest osobą fizyczną i ma zdolność procesową), przedstawiciel ustawowy strony (jeśli strona jest osobą fizyczną niemającą zdolności procesowej) lub organ strony (jeśli strona nie jest osobą fizyczną). Tymczasem z załączonej do niniejszej sprawy kserokopii wniosku o doręczenie wyroku WSA w Krakowie w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1812/03 z dnia 8 marca 2004 r. wynika jednoznacznie, że skarżąca wiedziała o wyroku jeszcze przed datą złożenia przez adwokata F. D. wniosku o jego doręczenie, a więc przed [...] marca 2004 r. Gdyby bowiem skarżąca nie posiadała takiej wiedzy, nie składałaby wniosku o doręczenie wyroku, który w jej ocenie był "podjęty z rażącym naruszeniem prawa". Poza tym z treści tego wniosku oraz pisma adwokata F. D. z dnia [...] czerwca 2005 r. wynika, iż jeszcze przed [...] marca 2004 r. skarżąca czyniła jakieś interwencje w celu pozyskania powyższego orzeczenia w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1812/03. W świetle powyższego nie można uznać, iż skarżąca dowiedziała się o istnieniu orzeczenia dopiero z postanowienia WSA w Krakowie z dnia 29 czerwca 2005 r, sygn. akt II SA/Kr 1812/03 o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Skarga o wznowienie postępowania wniesiona została dopiero w dniu 8 sierpnia 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym Warszawa 37), a więc po upływie trzymiesięcznego terminu od daty dowiedzenia się przez skarżącą o istnieniu orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), według którego sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.