II SA/Kr 970/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.D. , E.R. i E.W. na zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 czerwca 2010 r., Nr [....] w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa postanawia skargę odrzucić Skargą z dnia [....] lipca 2010 r. K.D. , E.R. i E.W. , reprezentowani przez radcę prawnego B.A. złożyli skargę na Zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 czerwca 2010 r., Nr [....] utrzymujące w mocy Zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 marca 2010 r. Nr [....] . W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak dopuszczalności przedmiotowej skargi wskutek niewyczerpania drogi zaskarżenia, a to niezłożenia przez skarżących uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżonym zarządzeniem. Nadto organ odniósł się merytorycznie do kwestii zarzutów wobec zarządzenia Prezydenta Miasta K. z dnia 26 marca 2010 r., Nr [....] w przedmiocie przeznaczenia nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miejskiej K. położonej przy ul. [....] do oddania w dzierżawę w trybie bezprzetargowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zażył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, nie będąc jednocześnie – z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie przedmiot sprawy został jednoznacznie określony przez strony, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, jako skarga na zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 czerwca 2010 r. Nr [....] utrzymujące w mocy zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 marca 2010 r. Nr [....] . Jak wyżej podano Sąd jest związany tylko i wyłącznie przedmiotem sprawy i orzeka w jej granicach. Nie jest natomiast związany wnioskami strony, czyli w tym wypadku wnioskiem o stwierdzenie nieważności Zarządzenia Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 26 marca 2010 r. Ponadto należy zauważyć, ze zaskarżone postanowienie nie ma charakteru rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 marca 2010 r. Nr [....] . Okoliczność, że w ocenie strony skarżącej zaskarżone zarządzenie utrzymuje w mocy zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 26 marca 2010 r. Nr [....] nie może mieć znaczenia dla oceny przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotu tego nie można domniemywać, zwłaszcza gdy skargę sporządza profesjonalny pełnomocnik. Mając powyższe na uwadze należy podnieść, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności, gdyż strona skarżąca wniosła skargę na zarządzenie, które jest niezaskarżalne. Zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 11 czerwca 2010 r., Nr [....] zawierające odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się bowiem w katalogu spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżone zarządzenie stanowiło jedynie odpowiedź na wystosowane przez skarżącą Spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zarządzeniem Prezydenta Miasta K. z dnia 26 marca 2010 r., Nr [....]. Taki akt, jak wynika z zacytowanego powyżej przepisu, w ogóle nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze należało skargę odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270).