II SA/Kr 972/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działki postanawia: oddalić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 13 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A. B. na decyzję Wojewody z dnia 22 maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu działki z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Skarżąca reprezentowana przez adw. J. M. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w następstwie otrzymania w/w postanowienia A. B. (jako pełnomocnik skarżącej) udała się do sądu celem wglądu do akt sprawy, gdyż była przekonana, że nie odebrała przesyłki w dniu 29 maja 2018 r., a list został wyjęty ze skrzynki pocztowej przez jej męża w dniu 4 czerwca 2018 r. i wtedy przekazany. Na karcie 28 akt sądowych widniało zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane przez byłą lokatorkę mieszkania tj. J. P.. Jak wyjaśniono - J. P., jako studentka wynajmowała lokal od A. B.. Lokatorka nigdy nie otrzymała upoważnienia do odbierania korespondencji, zgodnie z poczynionymi ustaleniami ewentualne listy polecone kierowane na ten adres miały być awizowane, a następnie odbierane przez A. B. lub jej męża w placówce pocztowej. J. P. nigdy wcześniej nie odbierała korespondencji skierowanej do A. B.. Lokatorka nie zamieszkuje już pod tym adresem. Wbrew adnotacji listonosza na zwrotnym potwierdzeniu odbioru J. P. nie była domownikiem w rozumieniu art. 43 K.p.a. Tym samym do skutecznego doręczenia przesyłki doszło dopiero w dniu 4 czerwca 2018 r., gdyż A. B. nie wiedziała o odebraniu listu przez lokatorkę w dniu 29 maja 2018 r. i przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć. Do wniosku dołączone zostało oświadczenie złożone w dniu 1 października 2018 r. przez A. B. z którego wynika, że w dniach 9 czerwca do 21 czerwca 2018 r. przebywała we [...] a lokatorka J. P. nie miała upoważnienia do odbioru przesyłek poleconych. A. B. odbierała je osobiście na podstawie awiza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie art. 87 § 2 i § 4 p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Jak wskazuje się w orzecznictwie i literaturze, przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przyjmuje się, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że jeśli strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika. W ocenie sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Skarżąca uzasadnienia dla przywrócenia terminu do wniesieni skargi upatruje w nieskutecznym doręczeniu zaskarżonej decyzji Wojewody tj. wydania jej jako dorosłemu domownikowi J. P.. "Domownikiem" w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) są osoby zamieszkujące z nim w jednym mieszkaniu lub domu, dorośli krewni i powinowaci niezależnie od tego czy równocześnie prowadzą z nim wspólne gospodarstwo domowe. Natomiast osoby obce adresatowi nie są jego domownikami nawet, gdy mieszkają w tym samym mieszkaniu (np. jako lokatorzy lub sublokatorzy), chyba że zostały przez adresata włączone do wspólnoty domowej i prowadzą z nim (jego rodziną) wspólne gospodarstwo. W tym zakresie sąd podziela stanowisko przedstawione we wniosku odnośnie rozumienia pojęcia domownika. Należy jednak podkreślić, że w rozważanym przypadku nie uprawdopodobniono, że J. P. nie jest domownikiem i tym samym nie jest skuteczne doręczenie do jej rąk przedmiotowej przesyłki. Skarżąca - mimo reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika - nie przedstawiła żadnego dokumentu który poświadczyłby w jakim charakterze J. P. przebywała pod adresem zamieszkania A. B.. Okoliczność tę można było wykazać stosowną umową najmu, czy chociażby oświadczeniem samej J. P.. Oświadczenie bezpośrednio zainteresowanego pełnomocnika skarżącej sprowadzające się do twierdzenia, że w datach irrelewantnych z punktu widzenia istotnych okoliczności sprawy przebywała za granicą i że J. P. nie była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji nie mogą zostać uznane za wystarczające dla uznania, że doszło do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Skoro przesyłka polecona została wydana J. P. to należy uznać, że przynajmniej nie zaprzeczyła – składając swój podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – że jest domownikiem. Warto przy tym zwrócić uwagę, że jak wskazano we wniosku decyzja została przekazana A. B. w dniu 4 czerwca 2018 r. przez jej męża T. B., który wyjął orzeczenie ze skrzynki pocztowej. Zważywszy na fakt, że postępowanie toczy się do października 2013 r. (A. B. była początkowo pełnomocnikiem matki Z. R., a następnie siostry A. B.) i wszelka korespondencja urzędowa była kierowana do pełnomocnika przesyłkami poleconymi nie sposób przyjąć, że znalezienie decyzji w skrzynce pocztowej nie wzbudziło podejrzeń co do daty jej doręczenia. Bezkrytycznego założenia, że data wyjęcia orzeczenia ze skrzynki pocztowej oznacza początek biegu terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie można ocenić inaczej niż jako zaniedbania pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. .