II SA/Kr 973/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia 20 kwietnia 2021 r., na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 5 w zw. z art. 64 i 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) na wniosek A. W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w B.. W uzasadnieniu organ podał, że z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z uzyskanych podczas prowadzenia postępowania dokumentów wynika, że warunki przewidziane treścią art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. W toku postępowania uzyskano opinię Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 5 lutego 2021 r., a także uzgodnienie udzielone w formie notatki służbowej z dnia 11 lutego 2021 r. Wydziału Gospodarki Komunalnej, Inwestycji i Środowiska. Uzgodnienia z Dyrektorem Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych i Starostą B. w zakresie ochrony gruntów rolnych uznano za dokonane z uwagi na nie zajęcie przez uprawnione organy stanowiska w sprawie. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do zastrzeżeń wniesionych przez stronę postępowania. M. C. wniosła odwołanie od ww. decyzji, domagając się jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Odwołująca podniosła, że w analizie błędnie przyjęto, że budynek na działkach nr [...] i [...] ma szerokość elewacji frontowej wynoszącą 20 m, bowiem nie uwzględniono, że do tego budynku dobudowano garaż o szerokości 5 m. Wskazała, że nie ustalono, czy droga wewnętrzna spełnia wymogi przeciwpożarowe. Zwróciła uwagę, że wskaźniki zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej zostały wyznaczone w wartościach dużo wyższych niż średnia w obszarze analizowanym. Zakwestionowała również ustalenie linii zabudowy, a także brak odpowiednich ustaleń odnośnie nazwy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 lipca 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać jedynie wówczas, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w oparciu o analizę urbanistyczno - architektoniczną. W toku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji załączył do akt sprawy sporządzony przez uprawnioną architekt B. J. projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną w prawidłowo wyznaczanych granicach. Jak wskazano w analizie, działka objęta wnioskiem zlokalizowana jest przy ul. [...] (drodze wewnętrznej gminnej urządzonej o nr [...]) i poprzez tą drogę posiada dostęp do drogi publicznej [...] (dz. nr [...], [...]). Wnioskowana działka jest niezabudowana, natomiast otaczające ją tereny są niezabudowane lub zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz budynkami gospodarczymi i garażowymi. Na podstawie tabeli zawierającej parametry zabudowy wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizy oraz map będących w aktach sprawy, można stwierdzić, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a więc inwestycja o takiej funkcji wpisuje się w sposób zagospodarowania tego terenu. W decyzji linia zabudowy ustalona została jako nieprzekraczalna 4 m od granicy z działką drogową. W analizie stwierdzono, że nie było możliwości wyznaczenia linii zabudowy jako jej przedłużenie, ponieważ działki sąsiednie są niezabudowane. Odległość 4 m od granicy z działką drogową została zaaprobowana przez zarządcę tej drogi tj. Burmistrza Miasta B.. Rozstrzygnięcie w tym zakresie w ocenie Kolegium jest prawidłowe. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu ustalony został maksymalnie na 20%. Jak wynika z analizy średni wskaźnik wielkości zabudowy wynosi 10,4%. Organ wskazał, że ustalony wskaźnik powierzchni zabudowy jest taki sam jak istniejący wskaźnik na działkach nr [...], [...], [...], [...]. W analizie wskazano, że ponieważ wielkości działek zlokalizowanych w obszarze analizowanym są zróżnicowane, dlatego wyliczenie matematycznej średniej wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy dla tego terenu, nie jest miarodajne i nie obrazuje rzeczywistej intensywności zabudowy na tym terenie. Dlatego też uznano, że ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla przedmiotowej działki nr [...] w wysokości do 20 % jest zgodne z obowiązującymi przepisami, nawiązuje wielkością do istniejących już na tym terenie wskaźników powierzchni zabudowy i nie zakłóci ładu przestrzennego na tym terenie, a więc będzie poprawne i jak najbardziej zasadne. W analizie wyjaśniono merytorycznie przyjętą metodologię przy wyznaczeniu tego parametru. Kolegium zaznaczyło, że wskaźnik ten jest zróżnicowany, dlatego też zasadnie dostosowano go do funkcji mieszkalnej z uwzględnieniem wielkości działki, co z pewnością nie wpłynie na sposób zagospodarowania tego terenu. W analizie wskazano, iż średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi ok 11 m. Natomiast w decyzji wskaźnik zabudowy ustalono w granicach od 9 m do 18 m. W analizie stwierdzono, że maksymalna szerokość elewacji frontowej nie jest większa od szerokości elewacji na działkach nr [...], [...] (ok. 20 m). Analizując istniejącą zabudowę, stwierdzono, że jest ona zróżnicowana, miesza się tu zabudowa starsza parterowa, często usytuowana szczytem domu (krótszym bokiem o niewielkiej szerokości elewacji frontowej) w kierunku drogi z zabudową nową i taką usytuowaną dłuższym bokiem budynku w kierunku drogi. Zdaniem architekta ustalenie maksymalnego wskaźnika do 18 m nawiązuje wielkością do istniejącej zabudowy i nie zakłóci ładu przestrzennego. Zdaniem Kolegium nie ma tutaj podstaw do niweczenia zamierzeń inwestora, skoro planowany budynek nie będzie stanowił jakieś oryginalnej i indywidulanej zabudowy, która nie ma żadnego odniesienia w obszarze analizy. Ustalona szerokość elewacji frontowej planowanego budynku będzie wpisywała się w istniejący sposób zagospodarowania i parametry istniejących budynków. W odwołaniu M. C. zwróciła uwagę, że dom jednorodzinny usytuowany na działkach nr [...] i [...] nie ma jak wskazuje organ 20 m szerokości elewacji frontowej, bowiem do tego budynku dobudowano garaż o szerokości 5 m. Na tą okoliczność skarżąca przedstawiła zdjęcie owego budynku zlokalizowanego na w/w działkach. Ze zdjęcia tego wynika, że budynek mieszkalny wraz garażem tworzą jedną bryłę. Słusznie więc przyjęto szerokość elewacji tego budynku mieszkalnego wraz z garażem skoro stanowią one jedną całość. W analizie stwierdzono, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki w najbliższym sąsiedztwie wynosi dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej od 3,5 m do 10 m, zaś dla zabudowy gospodarczej i garażowej od 2 m do 6 m. Średnia wynosi 6,5 m. W decyzji prawidłowo zatem ustalono ten parametr w granicach od 3,5 m do 6 m. W analizie stwierdzono, że na terenie analizowanym występują budynki o dachach dwuspadowych, wielospadowych i mansardowych o różnym nachyleniu połaci dachowych. W oparciu o przeprowadzoną analizę w decyzji ustalono dach dwuspadowy lub wielospadowy z kątem nachylenia połaci dachowych 30"-45°, z możliwością doświetlenia dachu oknami połaciowymi lub lukarnami. Wysokość budynku do 10 m. W świetle powyższe, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach sposobu użytkowania budynków w sąsiedztwie, a parametry zabudowy ustalone zostały w oparciu o parametry budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Dalej organ II instancji podał, że również warunki z art. 61 ust. 2-5 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są spełnione. Teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej publicznej (ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną urządzona na działce nr [...] (własność Gminy Miasta B.). Ponadto w aktach sprawy zalega zapewnienie przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, do sieci gazowej, do sieci energetycznej. Warunek z art. 61 ust.1 pkt 4 w/w ustawy również jest spełniony z uwagi na fakt, że działka [...] przy ul. [...] w B. położona jest w granicach administracyjnych miasta. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnionego architekta B. J.. Projekt decyzji został uzgodniony z Starostą Powiatu w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych, który to organ nie zajął stanowiska w zakreślonym 14-dniowym terminie. Ponadto w aktach sprawy zalega decyzja Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 10 lipca 2020 r. znak: [...] w której uzgadnia się projekt decyzji w zakresie dotyczącym zabudowy terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią bez określania szczegółowych warunków i wymagań dla planowanej zabudowy i zagospodarowania. N zakończenie Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest tzw. "decyzją związaną". Oznacza to, iż w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie winien wydać decyzję pozytywną. Ponadto ustalenie warunków zabudowy jest jedynie etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu przesądzenie, czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być na danym terenie zrealizowane. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę. W skardze na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze M. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z naruszeniem prawa. W odwołaniu skarżąca nawiązała do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wskazała, że nie zgadza się z wyjaśnieniami Kolegium odnośnie ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy. Argumentowała, że jeżeli ustawodawca dał możliwość powiększenia wskaźnika o 20%, to opinia architektoniczna nie może powiększyć dozwolonej powierzchni zabudowy o jeszcze 70%. Takie rozszerzanie jest wybiórcze i niezgodne z logiką. Z kolei w zakresie ustalenia szerokości elewacji frontowej Kolegium opierając się na analizie i opinii architektonicznej uznało, że 40%- owe zwiększenie frontu elewacji może zostać zaakceptowane. Architekt dowodził, że jeżeli występuje w obszarze analizowanym jeden budynek w podobnej szerokości elewacji, to pozostałych 17 budynków można nie brać pod uwagę. Skarżąca podtrzymała również swoje zastrzeżenia odnośnie błędnego wyliczenia szerokości budynku mieszkalnego z dobudowanym garażem Skarżąca odwołała się do ustaleń linii zabudowy wynikających z decyzji Kolegium z dnia 29 października 2020 r.. W decyzji tej podniesiona została konieczność realizowania linii zabudowy lub wyznaczenie nowej linii ze średniej analizowanej. W zaskarżonej decyzji Kolegium zaakceptowało oświadczenie architekta, że nie jest możliwe ustalenie z analizy linii zabudowy. Z teksu analizy wynika, że analizowano 18-ście budynków, w tym 14-ście budynków na ul. [...] i 4-ry budynki przy ul. [...]. Oświadczenie architekta sporządzającego analizę jest błędne, ponieważ linia zabudowy została już ustalona na działkach [...],[...] i [...],[...] i [...],[...], czego dowodzi wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 47/19 z dnia 17 kwietnia 2019 r. Mimo zaleceń w decyzji kasacyjnej wydanej w tej sprawie organy nie wyjaśniły "nazwy ul. [...]", która obecnie posiada nazwę ul. [...]. Skarżąca zwróciła również uwagę, że w decyzji są dwa pouczenia znajdujące oparcie w różnych przepisach. Wniosła o wyjaśnienie które pouczenie jest prawidłowe i czego dotyczy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Z 2003, Nr 164, poz. 1588, dalej "Rozporządzenie"), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). W kontrolowanej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczono zgodnie z powyższym, jako trzykrotność szerokości frontu działki na [...] liczącego 61,5 m, czyli 184,5 m. Jak wynika z analizy /k.62 i nast. akt adm./, działka ma dostęp do drogi publicznej, czyli ul. [...] (dz. nr [...], [...], cz.dz. nr [...] oraz cz,dz.nr [...]) przez gminną drogę wewnętrzną. Co istotne, działkę nr [...] otaczają działki niezabudowane, a po przeciwnej stronie drogi zabudowane domami jednorodzinnymi ( z zabudową gospodarczą). W całym obszarze analizowanym występuje zabudowa jednorodzinna z zabudową gospodarczą i garażową. Trzeba też podkreślić, że pomimo tego, iż obszar analizowany znajduje się w granicach miasta, zabudowa w obszarze analizy jest stosunkowo niezagęszczona. Co się tyczy wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (§ 5 Rozporządzenia), wskazano w analizie, że wynosi on w obszarze od 1,5 % do 24 %, zaś średnia to 10,4 %. W decyzji ustalono ten wskaźnik jako 20 %, z uzasadnieniem, które przekonuje Sąd co do zastosowania § 5 ust. 2 Rozporządzenia. Mianowicie wskazano, że jest on taki sam, jak istniejący na działkach nr [...], [...], [...], [...] tj. 20 % i nie większy, niż istniejący wskaźnik powierzchni zabudowy na działce nr [...] (24 %). Ogólnie rzecz biorąc, wskaźniki w obszarze analizy są bardzo zróżnicowane, z uwagi na fakt, że działki z zabudową jednorodzinną, gospodarczą i garażową są albo bardzo duże, albo dużo mniejsze. Stąd odniesienie się do średniej w obszarze nie jest adekwatne i miarodajne i nie obrazuje rzeczywistej intensywności zabudowy. Sąd podziela ocenę, że wyznaczenie wskaźnika 20 % dla stosunkowo dużej działki [...] jest zgodne z obowiązującymi przepisami i nie zakłóci ładu przestrzennego. Zdaniem Sądu, została spełniona przesłanka ":wynikania z analizy" oraz właściwego uzasadnienia odstępstwa, który to wymóg podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2020r. II OSK 1228/18. Co się tyczy szerokości elewacji frontowej, analiza wskazała, że elewacje frontowe w obszarze mają zróżnicowane szerokości, mianowicie od 5,5 m do 20 m jak chodzi o budynki jednorodzinne, oraz od 3,5 m do 16 m, jak chodzi o budynki gospodarcze i garażowe. Średnia szerokość elewacji wszystkich budynków w obszarze wynosi 11 m (tabela k. 255-256). Ostatecznie ustalono przedział od 9 m do 18 m, przyjmując, że wartość minimalna odpowiada wartości średniej z tolerancją do +/-20 %, natomiast wartość maksymalna jest taka, jak na działkach nr [...] i [...]. Analiza podkreślała, jak chodzi o odejście od średniej, że w obszarze analizowanym starsza zabudowa, często usytuowana do drogi szczytem domu ( krótszym bokiem), miesza się z zabudową nową, w tym ułożoną dłuższym bokiem w kierunku drogi. Widać to zresztą na mapie z obszarem analizowanym /k.258/. Wobec zróżnicowania tej zabudowy, wyliczona matematycznie średnia nie jest miarodajna dla ustalenia szerokości elewacji frontowej przedmiotowego projektowanego budynku, który będzie usytuowany na działce wąskiej, przylegającej dłuższym bokiem do drogi. Jest logicznym, że szerokość elewacji frontowej będzie większa niż boki budynku, gdyż wynika to z kształtu i ułożenia działki. Trzeba jeszcze powiedzieć, odpowiadając na zarzut, że na działkach nr [...] i [...], do których porównuje się wskaźnik maksymalny, długość elewacji obejmuje wbudowany garaż, iż szerokość elewacji frontowej obejmuje całość budynku. Jeśli zatem budynek ma wbudowaną część garażową, to wskaźnik szerokości elewacji dotyczy tak zakomponowanej całości. Warto przy tym zwrócić uwagę, że budynek na tych działkach posadowiony jest dłuższym bokiem do drogi. Nadto, niezależnie od wspomnianych działek – większość działek w obszarze jest zwrócona krótszym bokiem do drogi, a działka inwestycyjna jawi się tutaj jako wyjątek, co również ma wpływ na ustalenie wskaźników. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uzasadnił odejście od średniej. W orzecznictwie podkreśla się, że przesłanka "wynikania" z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmiennej niż średnia szerokości elewacji frontowej dla planowanej zabudowy nie może być uznana za spełnioną, jeżeli w treści powyższej analizy zostanie wskazana jedynie liczbowa wartość wyższego albo niższego od wartości średniej wskaźnika szerokości elewacji frontowej istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, bez podania konkretnych i szczegółowych powodów (przyczyn) wprowadzenia w obszarze planowanej zabudowy odstępstwa od wskaźnika średniego. W omawianym przypadku zostały podane dane liczbowe, oraz argumenty przemawiające za odejściem od średniej, zgodnie z § 6 ust. 2 Rozporządzenia, tak więc ustalone widełki znajdują merytoryczne uzasadnienie. Jak chodzi o linię zabudowy, to została ona ustalona jako linia nieprzekraczalna 4 m od granicy działki drogowej, zgodnie z § 4 ust. 4 Rozporządzenia. Trzeba bowiem wskazać, że z obu stron przedmiotowej działki nie ma jak dotąd zabudowy, a więc nie można było ustalić tej linii jako przedłużenia istniejącej zabudowy. Wspomniano wyżej, że działka jest stosunkowo wąska i położona dłuższym bokiem wzdłuż drogi. Zapewne zaważyło to na uzyskaniu zgody Burmistrza Miasta B. na usytuowanie zabudowy w podanej odległości /k.13 akt adm/, przy czym podkreślenia wymaga, że jest to droga wewnętrzna w zarządzie gminy. Co się tyczy zarzutów skargi, to dotyczą one działek w zupełnie innym miejscu, do których nie można odnosić linii zabudowy na działce nr [...]. Podobnie w tej sprawie nie ma żadnego znaczenia nazwa ulicy, przy której znajduje się działka nr [...]. Nawiasem mówiąc, działka ta położona jest poza granicami obszaru analizy. Ta ulica zaś, o którą chodzi prawdopodobnie skarżącej, nazwana jest ul. [...], a nie J. F.), co wynika z mapy GoogleMaps. Niemniej nie ma to dla rozstrzygnięcia żadnego znaczenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej nie była przedmiotem skargi. Niemniej jednak Sąd wskazuje, że wyznaczenie jej w widełkach od 3,5 m do 6 m ( § 7 ust. 4 Rozporządzenia) nawiązuje do sąsiedniej zabudowy, albowiem minimalna i maksymalna wartość są to wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków zlokalizowanych w obszarze, także na działkach sąsiednich (zabudowanych). W zakresie geometrii dachu, prawidłowo zgodnie z § 8 Rozporządzenia, ustalono 10 m do kalenicy, dach dwu lub wielospadowy 30 stopni do 45 stopni, kierując się zbliżoną wysokością dachów w obszarze ( między 6m a 11m). Podsumowując, w ocenie Sądu parametry zostały ustalone prawidłowo, w oparciu o analizę i z odpowiednim uzasadnieniem. Wobec tego prawidłowo zastosowano art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.). Tak więc, skoro zarzuty skargi nie znalazły uzasadnienia, należało skargę oddalić, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.