II SA/Kr 975/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia 10 marca 2015 r. nr [...] na wniosek Ł.K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalno - usługowych, wielorodzinnych na dz. nr [...] i [...] obr. [...] K. wraz ze zjazdem z ul. [...]- dz. nr [...] obr. [...] w K.". Podstawę prawną decyzji stanowi art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Od decyzji odwołali się: E.T. i A.T. oraz Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K. E.T. i A. T. (jako właściciele zabudowanej działki nr [...]) wskazali, że w świetle okoliczności sprawy (objęcie zamierzeniem inwestycyjnym dwóch działek ewidencyjnych - niezabudowanej działki nr [...] i zabudowanej działki nr [...]) bardzo mało prawdopodobne jest, ażeby wnioskodawca rzeczywiście planował realizację zamierzenia inwestycyjnego na obydwu działkach, a tylko na jednej - na działce nr [...]. Uzyskanie warunków zabudowy na obszar obydwu działek, w tym wskaźników limitujących wymiary i kształt budynku może dawać możliwość manipulacji tymi wskaźnikami w zakresie realizacji inwestycji w obszarze ograniczającym się do jednej działki nr [...]. Powinno to zostać wzięte pod uwagę przy określaniu wskaźników zabudowy, a w szczególności wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, na przykład poprzez ustalenie tego wskaźnika oddzielnie dla każdej z działek tak, jak to ma miejsce przy ustaleniu wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przez organ administracyjny przepisów prawa procesowego i materialnego tj.: 1) Art.7, art. 77 §1, art. 80 i art.107 §3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji; 2) Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu; 3) § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez brak kompletnych ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, przejawiającej się w braku określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych; 4) § 5, § 6 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez niezgodne z tymi przepisami ustalenia poziomu wskaźników powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości krawędzi elewacji frontowej; 5) Art.107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 1 czerwca 2016 r., znak [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2016.23) zwanej dalej "k.p.a.", w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2015.199) zwanej dalej "u.p.z.p." oraz § 1 -3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz.1589) zwanym dalej "rozp. w sprawie oznacz, i nazew."; 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt ll.4.e, dotyczącej ustalenia wymaganej ilości miejsc parkingowych, i w tym zakresie orzeka w ten sposób, że ustala dla przedmiotowej inwestycji wskaźnik liczby miejsc postojowych w wysokości: - od 0,5 do 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie - od 5 do 10 miejsc postojowych na 100 osób zatrudnionych w obiektach innych usług, 2. w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium przywołało przepisy prawa w oparciu o które wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy oraz przedstawiło wyniki postępowania przed organem I Instancji, w tym wskazało na analizę architektoniczno – urbanistyczną, autorstwa mgr inż. arch. D.S. z dnia 15 stycznia 2015 r., która przesądza o istnieniu podstaw dla ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji oraz jest obszerna, szczegółowa i przejrzysta, co także świadczy o rzetelności jej opracowania. Kolegium wskazało, ze parametry nowej zabudowy zostały określone prawidłowo. Kolegium wskazało też, że organ 1 instancji nie ustalił precyzyjnie ilości miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji. Punkt II 4 e warunków zabudowy, stanowi bowiem, iż: "Inwestor we własnym zakresie, poza pasami dróg publicznych, winien zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji" oraz, że zaleca się w tym zakresie uwzględnienie wskazań zawartych w uchwale z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr [...] Rady Miasta "Program obsługi parkingowej dla Miasta K.". W ocenie Kolegium takie ustalenie liczby miejsc postojowych, wprowadzające jedynie zalecenie dla Inwestora, a nie obowiązek, nie jest prawidłowe i nie spełnia wymogów, jakie wynikają z przepisów § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 pkt 2 lit. c i d ustawy, oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 960 ze zm.). Zgodnie bowiem z w/w przepisami, konieczne jest stanowcze określenie ilości niezbędnych dla inwestycji miejsc postojowych. Kolegium dokonało w związku z tym uzupełnienia tego braku we własnym zakresie, mając na uwadze treść Uchwały Rady Miasta z 29 sierpnia 2012 r. nr [...] "Program obsługi parkingowej dla Miasta K.", a konkretnie wytyczne, zawarte w tabeli w punkcie 4.3. załącznika do tej uchwały. Tym samym, tut Kolegium ustaliło obowiązek zapewnienia przez Inwestora wymaganej liczby miejsc postojowych dla planowanej inwestycji, przy zastosowaniu wskazanych w w/w tabeli wskaźników dla zabudowy wielorodzinnej i usługowej (1 b. i 3 m.): - od 0,5 do 1 miejsca postojowego na 1 mieszkanie - od 5 do 10 miejsc postojowych na 100 osób zatrudnionych w obiektach innych usług. Podkreślono, że egzekucja warunku zabezpieczenia odpowiedniej do projektowanej funkcji, liczby miejsc postojowych pozostaje we właściwości organu wydającego pozwolenie na budowę. Wynika to z przepisów prawa budowlanego - przepis § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponieważ przepis §18 ust. 2 odwołuje się do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oznacza to, że pewne ogólne, lecz stanowcze ustalenia w tym zakresie decyzja w.z. zawierać musi - stad zapis punktu 1 niniejszej decyzji tut. Kolegium uchylający decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 10 marca 2015 r. , w części obejmującej Załącznik nr 1 pkt ll.4.e, dotyczącej ustalenia ilości miejsc parkingowych i orzekający w tym przedmiocie merytorycznie. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez panią E.T. i pana A.T. Kolegium podkreśliło, że jak stanowi przepis art. 55 u.p.z.p.( mający zastosowanie do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na zasadzie odesłania z art.64 ust.1 u.p.z.p.), decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Następnie, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (dalej "u.p.b."), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Wobec tego, skoro przedmiotem inwestycji, określonym w jej nazwie, jest budowa dwóch budynków mieszkalno - usługowych, wielorodzinnych na dz. nr [...] i [...] obr. [...] K., a w warunkach zabudowy organ ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu w stosunku do łącznej powierzchni działek nr [...] i [...] na poziomie 59% - 63 %. to organ administracji budowlanej, jako związany zapisami decyzji w.z., nie może dopuścić do realizacji budynku o takim wskaźniku, na tylko jednej z tych działek. Zapis pkt. II 1.b. kwestionowanej decyzji jest w tym zakresie wystarczająco precyzyjny i wyraźny, w związku z czym obawy odwołujących się o manipulację w/w wskaźnikiem przez inwestora - tak by w obszarze ograniczającym się do jednej działki nr [...], zrealizować budynek zajmujący 63% jej powierzchni - są bezzasadne a co najmniej przedwczesne. Taki projekt budowlany nie mógłby bowiem być zatwierdzony przez organ administracji budowlanej, gdyż oznaczałoby to ewidentne naruszenie przepisów art. 55 u.p.z.p. i art. 35 ust.1 pkt 1 u.p.b. Kolegium nie podzieliło pozostałych zarzutów stron, odnosząc się do nich szczegółowo w końcowej części uzasadnienia decyzji. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wspólnota mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K., zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23 z późn. zm.) poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części i utrzymanie w mocy co do pozostałej części, podczas, gdy w zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji zgodnie z art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, albowiem treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie została w dalszym ciągu przez organy administracyjne wyjaśniona ponad wszelką wątpliwość; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji; Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: ← art. 61 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie warunki wynikające z tych przepisów, a w konsekwencji wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która nie spełnia norm prawnych określonych ww. przepisami; ← § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez brak kompletnych ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, przejawiającej się w braku określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych; ← § 5, § 6 oraz § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1) w zw. art. 61 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezgodne z przepisami ustalenie poziomu wskaźników powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778).- zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo i rzetelnie sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która logicznie wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy. Nie są w szczególności uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia §5, §6, §7 rozporządzenia. Zgodnie z § 5 ust. 1 wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ust. 2 tego przepisu dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Z analizy wynika, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 59%, jednak poziom wskaźników na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji jest bardzo wysoki: wynosi on około 73% na działce nr 39 oraz około 65% na działce nr [...]. Wskaźnik zabudowy na wielu działkach w obszarze oscyluje również na poziomie około 60%. Zastosowanie więc wskaźnika zabudowy zgodnego z wnioskowanym (63%) jako maksymalnego, spowoduje co prawda nieznaczne przekroczenie średniej w obszarze, lecz jednocześnie umożliwi odniesienie się do przeważających w granicach obszaru wskaźników, które plasują się pomiędzy 60% a 70%. Ostatecznie ustalony w decyzji wskaźnik powierzchni zabudowy w przedziale 59% - 63% wynika zatem z analizy i przekracza tylko nieznacznie średnią z obszaru. Wskazać natomiast należy, że jest to wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony dla terenu inwestycji określonego jako działka nr [...] i nr [...], zatem rację ma Kolegium podkreślając w zaskarżonej decyzji, że wskaźnik ten nie będzie miał zastosowania w przypadku złożenia wniosku o pozwolenie na budowę tylko dla jednego budynku, posadowionego na jednej z tych działek. Teren inwestycji określony został przez wnioskodawcę w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jako teren składający się z dwóch działek: nr [...] i nr [...], i dla tak określonego terenu organ przeprowadził analizę architektoniczno – urbanistyczną, obliczając jeden parametr dla całego terenu. Tym samym parametr ten nie może następnie zostać zastosowany tylko do części terenu. Jednocześnie wskazać należy, że z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy może wystąpić każdy, niezależnie od tego czy ma tytuł prawny do nieruchomości, którą obejmuje wnioskiem. Brak tytułu prawnego do terenu objętego wnioskiem w żadnym razie nie może stanowić odmowy ustalenia warunków zabudowy. Tytuł prawny do nieruchomości pozwalający na jej zainwestowanie (zabudowanie), badany jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i wówczas jego posiadanie determinuje wydanie lub odmowę wydania tej decyzji. W zakresie ustalenia parametru szerokość elewacji frontowej, wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Zgodnie z ust. 2, dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Z analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych w analizowanym obszarze wynosi około 13m. Ustalona w decyzji łączna szerokość elewacji frontowej planowanych budynków to łączna szerokość działek nr [...] i nr [...] czyli 21,5 m. Na uzasadnienie tak ustalonego parametru w analizie wskazano, że projektowane budynki docelowo stanowić maja uzupełnienie pierzejowego układu zabudowy na działkach [...] i [...]. Mają być łącznikiem pomiędzy dwoma odrębnymi odcinakami zawartych pierzei. Tak ustalona szerokość wpłynie korzystnie na uporządkowanie obudowy ulicy [...], a z powyższego względu należy uznać ją za przestrzennie prawidłową. Dodatkowo autorka analizy wskazała, że elewacje te należy rozrzeźbić poprzez zastosowanie np. pionowych podziałów, cofnięć, wysunięć, innej kolorystyki elewacji. Również i w tym przypadku odstępstwo od zasady należy uznać za uzasadnione. Także parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalony na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia – czyli jako wyjątek od zasady wyznaczania ich jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, względnie jako średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym, gdy krawędzie na działkach sąsiednich przebiegają tworząc uskok – znajduje uzasadnienie w analizie. Średnia wysokość z obszaru wynosi 9 m do poziomu okapu, natomiast 13 m do poziom głównej kalenicy. Zaproponowanie wysokości dla budynku planowanego na działce nr [...] to 13 m (poziom okapu), 17 m (poziom głównej kalenicy). Natomiast dla budynku planowanego na działce nr [...], to 8 m do poziom okapu i 12 m do poziomu głównej kalenicy. Wysokości te zostały uzasadnione tym, iż planowane budynki mieszkalno - usługowe realizowane są w granicach działek sąsiednich i tym samym w dobudowie do obiektów zrealizowanych na tych działkach, jako część uzupełniająca i scalająca dwa odcinki zwartej pierzei, dlatego też wysokość tych budynków powinna być rozpatrywana przede wszystkim w odniesieniu do budynków nr [...] i [...], nie powodując zaburzenia relacji przestrzennych z tą zabudową. Prócz tego, ustalone wysokości dla planowanych budynków wpasują się w istniejący układ przestrzenny, dzielący się na dwie strefy; wyższą, po północnej stronie, o charakterze miejskich kamienic mieszkalnych, oraz drobniejszą, po stronie południowej, lokalizowaną bliżej ulicy, mniej uporządkowana i niższą. Zdaniem Sądu jest to wystarczające i logiczne uzasadnienie zaproponowanego odstępstwa. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 stycznia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez brak kompletnych ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, przejawiającej się w braku określenia wymaganej ilości miejsc parkingowych. Zarzut ten stawiany również w odwołaniu od decyzji, został przez Kolegium uznany za uzasadniony i w tym zakresie organ II instancji orzekł reformatoryjnie ustalając szczegółowy wskaźnik ilości miejsc parkingowych dla terenu inwestycji. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art.7, art. 77 §1, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji. Kolegium należycie rozpatrzyło cały zebrany materiał dowodowy, a w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśniło motywy swojego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.