II SA/Kr 977/09

PostanowienieWSA w Krakowie2010-04-19

Skład orzekający: Renata Czeluśniak, Jacek Bursa, Wojciech Jakimowicz

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez stronę skarżącą w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności, a cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, skutkuje umorzeniem postępowania sądowego?
Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 PPSA, ponieważ strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza do obejścia prawa lub powoduje utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ani do uznania, że cofnięcie skargi miało na celu obejście prawa.
Stan faktyczny
Strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Zarzuciła naruszenie przepisów Prawa budowlanego i KPA. Następnie, w piśmie złożonym przed rozprawą, skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, a uczestnicy postępowania o jej uwzględnienie.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowe.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody [....] z dnia 20 lutego 2009 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. II SA/Kr 977/09 UZASADNIENIE postanowienia z dnia 19 kwietnia 2010 roku. W dniu 17 kwietnia 2009 roku A.M. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2009 roku ( znak: [...]) utrzymującą w mocy decyzję Starosty M. z dnia [...] grudnia 2008 r., znak: ([...] ) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia budowę. Przedmiotowej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 35 ust. l pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu przez organ orzekający, iż projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - naruszenie art. 77 § l w związku z art. 7 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na uchybieniu przez organu orzekający obowiązkowi wynikającemu z w/w przepisów w zakresie zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący pełnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, - naruszenie § 19 w związku z § 20 - Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia l października 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w oczyszczalni ścieków poprzez jego niezastosowanie w sprawie, skutkujące brakiem właściwej dokumentacji określającej kategorie zagrożenia wybuchem pomieszczeń. Przy takich zarzutach wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty M. z dnia [...] grudnia 2008 r., a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona przeciwna do skarżącej wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne. Uczestnicy postępowania M.B. i A.B. w piśmie z dnia 24 marca 2010 roku wnieśli o uwzględnienie skargi. W piśmie złożonym w dniu 15 kwietnia 2010 roku, skarżący cofnął w całości skargę i wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dalej: ppsa), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 145 § l pkt 2 ppsa, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 156 § 1. Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi natomiast, że nieważność decyzji zachodzi, jeśli decyzja: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Jak wynika z akt niniejszego postępowania, jak również z zarzutów podniesionych w skardze oraz okoliczności przytoczonych na ich uzasadnienie, w przedmiotowym wypadku brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja dotknięta jest sankcją nieważności. Z okoliczności sprawy nie wynika również aby cofnięcie skargi miało na celu obejście prawa. Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę, w związku z czym niniejsze postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 161 § l pkt l ppsa.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło