II SA/Kr 977/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza M. S. w dniu 15 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [....] w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2021 r., znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Towarzystwo [...] w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach: Postanowieniem z dnia 21 maja 2021 r. Prezydent Miasta K. zawiesił, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021 r., poz. 741), na 9 miesięcy postępowanie prowadzone na wniosek złożony w dniu 9 kwietnia 2021 r. przez F. s.r.o., w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną, dojściem i dojazdem na działce nr [...] obr. [...] oraz budową drogi dojazdowej na części działek nr [...], [...], [...], [...] obr. jw. przy ul. H. w K.". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zawieszenie postępowania na wskazanej wyżej podstawie może nastąpić tylko i wyłącznie wtedy, gdy sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obligatoryjne, lecz Gmina na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy proceduje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, bądź podjęła uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Wskazano dalej, że w toku postępowania uzyskano opinię Wydziału Planowania Przestrzennego UMK z dnia 07.05.2021 r., nr [...], z której wynika, że teren zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowany jest na: - obszarze objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (południowa część działki nr [...] obr. [...]) - obszarze objętym sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (północna część działki nr [...] obr. [...]). Sporządzanie planu "[...]" znajduje się na wstępnym etapie procesu planistycznego. Projekt planu jest sporządzany według przepisów ustawy z dnia 21 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 4 lipca 2018 r. Podstawę prac planistycznych stanowią wytyczne określone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K., gdyż w świetle art. 15 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, projekt planu winien być zgodny z zapisami Studium. Obszar inwestycji wskazany wnioskiem, dotyczący działek nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], mieści się w Studium w strukturalnej jednostce urbanistycznej Nr [...], gdzie dla powyższych nieruchomości ustalono następujące kierunki zagospodarowania terenu: - dla działek nr [...], [...], [...] oraz północnej części działki nr [...] obr. [...] kierunek MN - Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej; - dla południowej części działki nr [...] obr. [...] kierunek ZR - Tereny zieleni nieurządzonej Dalej wskazano, że według opiniującego, wnioskowana inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami Studium w zakresie: - funkcji, w południowej części terenu objętego inwestycją, - wysokości zabudowy, gdyż podana we wniosku o WZ wysokość budynku (ok. 12,5 m do kalenicy) przekracza wysokość zabudowy określoną w Studium (do 11 m), - wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, która w dokumencie Studium została określona na poziomie min. 60% dla Terenu MN. Wskazano też, że w zakresie planszy K3 Studium (Środowisko przyrodnicze - kierunki i zasady ochrony i rozwoju) teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze zagrożonym ruchami masowymi ziemi (osuwisko nieaktywne o granicy pewnej oraz przypuszczalnej). Ustalenia Studium (11.5.13) określają, że: "Obszary, na których występują ruchy masowe oraz obszary zagrożone takimi ruchami zostały oznaczone na rysunku Studium z podaniem charakteru zagrożenia. Dla terenów gdzie występują osuwiska, a Studium wskazuje je do zainwestowania, to wskazanie to nie jest wiążące. Nadrzędne znaczenie posiada tutaj uwarunkowanie związane z osuwaniem się mas ziemnych, które należy każdorazowo weryfikować przy przeznaczeniu danego terenu do zainwestowania podczas sporządzania planu miejscowego, poprzez przeprowadzenie wyprzedzającego rozpoznania warunków geologicznych w sposób określony dla wyznaczania i dokumentowania osuwisk oraz terenów zagrożonych ruchami masowymi." Wskazano, że na zlecenie Wydziału wykonane zostało opracowanie przez Państwowy Instytut Geologiczny Państwowy Instytut Badawczy pt. Mapy osuwisk w skali 1:2000 dla obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", zgodnie z którą przeważająca część działki nr [...] obr. [...] znajduje się w granicach osuwiska nieaktywnego. Osuwisko to posiada Kartę rejestracyjną osuwiska o numerze ewidencyjnym [...], w której wskazano, że: "W planach zagospodarowania przestrzennego obszar osuwiska wraz ze strefą buforową wynoszącą co najmniej 10 m powinien być wyłączony z dalszej zabudowy, aż do zakończenia ruchów", a nadto: "Przewiduje się, że rozpoczęty proces przemieszczeń grawitacyjnych w górnej i środkowej części osuwiska może trwać nadal przez dłuższy okres czasu. Taka hipoteza wynika z prowadzonej od 2013 r. obserwacji instrumentalnej na terenie osuwiska. Ponadto na obszarze innych osuwisk, takie ruchy obserwuje się od 10-ciu lat. Nie można tez wykluczyć, że proces taki może zostać przerwany na trwale lub na krótki czas. Istnieje również możliwość uaktywnienia się części nieaktywnej." Na tym tle organ pierwszej instancji stwierdził, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z założeniami projektu planu w zakresie możliwości lokalizacji inwestycji. Stwierdzono też, że uzasadnione w przedmiotowej sprawie jest skorzystanie z prawnej możliwości wstrzymania przedmiotowego postępowania. Organ przywołał w tym miejscu przepisy art. 1 ust. 2, art. 4 i 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał również, że w procesie stosowania prawa administracyjnego nie można pomijać słusznego interesu obywatela (w tym przede wszystkim strony - inwestora), o czym stanowi art. 7 k.p.a. formułujący zasadę prawdy obiektywnej, ważąc zarówno słuszny interes strony, jak również interes publiczny, uznano, iż ze względu na interes publiczny uzasadniona jest ochrona przedmiotowego terenu przed zabudową niezgodną z polityką przestrzenną miasta K. zawartą w dokumencie Studium i próbą wprowadzenia zabudowy niezgodnej z przeznaczeniem nieruchomości w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołano również poglądy doktryny i orzecznictwa na temat zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy, w tym wskazujące na to, że "wystarczającą okolicznością do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jest już samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Skoro już sam zamiar podjęcia uchwały daje podstawy do zawieszenia postępowania, z całą pewnością podstawy takie ziszczają się w sytuacji, gdy prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane, a więc co najmniej podjęta została uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu". Wskazano również na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 czerwca 2014 r., II OSK 98/13, w którym wskazał, iż dokonując wykładni tego przepisu należy zważyć, że regułą ładu przestrzennego jest plan zagospodarowania terenu. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego w pełni uzasadnia zawieszenie postępowania. W wyniku zażalenia wniesionego na to postanowienie przez stronę postępowania M. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 5 lipca 2021 r. uchyliło zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w związku z podjęciem uchwały Nr [...] z dnia 4 lipca 2018 r. Rada Miasta K. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]", w którym zawiera się część terenu inwestycji, co do samej zasady istniała możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek stanowiących teren planowanej inwestycji położonych przy na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważono jednak, że wskazany przepis przewiduje jedynie możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w odróżnieniu do sytuacji opisanej w art. 62 ust. 2 ustawy, przewidującym obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w sytuacji, gdy wniosek dotyczy terenu np. obszaru górniczego, dla którego istnieje obowiązek uchwalenia planu. Takie uregulowanie kwestii zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oznacza, że w przypadku skorzystania przez organ administracji z możliwości przewidzianej przez art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozstrzygnięcie w tym zakresie podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego, a to z kolei oznacza, iż nie jest wystarczającym samo powołanie się na art. 62 ust. 1 cyt. ustawy oraz uchwałę rady gminy o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz ustalenia zawarte w projekcie planu. To, że określony przepis poddaje rozstrzygnięcie organu uznaniu administracyjnemu, nie oznacza jednocześnie całkowitej dowolności w podjęciu decyzji. Niezbędnym jest także wskazanie jasnych i konkretnych przyczyn, dla których organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, uznał za celowe i uzasadnione, jego zawieszenie. W przeciwnym wypadku podjęte rozstrzygnięcie jest obarczone wadą dowolności. Zdaniem Kolegium nie można podzielić poglądu organu I instancji o konieczności zawieszania niniejszego postępowania na obecnym etapie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu postanowienia opisanego powyżej. Zwrócono uwagę, iż wątpliwym jest termin zakończenia prac związanych z uchwaleniem przedmiotowego planu. Jak wynika ze strony internetowej Biuletynu Informacji Publicznej UMK (https://www.bip.krakow.pl/7dok id=99550) do dnia 15 listopada 2018 r. istniała możliwość składania wniosków dotyczących uruchomionej procedury planistycznej, a samo ogłoszenie o przystąpieniu do rozpoczęcia prac nad planem miało miejsce dnia 7 września 2018 r. W chwili obecnej są to jedyne informacje o rozpoczętej procedurze planistycznej dla terenu wskazanego we wniosku. Tym samym, twierdzenia Wydziału Planowania Przestrzennego, iż postępowanie w tym zakresie zakończy się w II kwartale 2022 roku należy uznać za mało prawdopodobne, skoro od kilku lat nie było jakichkolwiek działań w tej sprawie. Zdaniem Kolegium ewentualna sprzeczność z przyszłym planem, na którą powołuje się organ I instancji wydaje się w chwili obecnej niewystarczającą podstawą do uznania zasadności twierdzeń organu I instancji. W ocenie Kolegium, niewystarczającym jest także nawiązywanie w niemniejszej sprawie do Studium oraz różnicy pomiędzy zawartymi tam postanowieniami, a złożonym wnioskiem o ustalenie wz. Nadto Kolegium wskazuje, iż ewentualne różnice pomiędzy poszczególnymi parametrami zawartymi w Studium, a tymi określonymi we wniosku można dostosować na etapie procedowania wz. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że w procesie stosowania prawa administracyjnego nie można pomijać słusznego interesu obywateli (w tym przede wszystkim strony), o czym stanowi art. 7 k.p.a. formułujący zasadę prawdy obiektywnej. Należy wyważyć zarówno słuszny interes strony, jak również interes publiczny, w przeciwnym bowiem wypadku, uznaniowość administracyjna przekroczy granice dowolności, czy też arbitralności. Zdaniem Kolegium w przedmiotowym przypadku, jest wysoce prawdopodobne, że do dnia 19 listopada 2021 r. (9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy), procedura uchwalenia przedmiotowego planu nie zostanie zakończona, a w związku z tym wydawanie rozstrzygnięcia zawieszającego postępowanie nie jest uzasadnione i mogłoby stanowiąc naruszenie zasady wyrażonej w art. 12 k.p.a. Strona ponosi ewidentny uszczerbek spowodowany niemożnością uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym ograniczona zostaje wolność do zagospodarowania danej działki. Owszem, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje prymat planom zagospodarowania przestrzennego w stosunku do decyzji administracyjnej, czego przejawem między innymi jest możliwość zawieszania postępowań administracyjnych kolidujących z treścią przyszłych planów, niemniej jednak taka konstrukcja nie zwalnia organu administracji publicznej od konieczności wyważenia słusznego interesu strony, który w każdym postępowaniu powinien uwzględniony. Odnosząc się do zarzutów zażalenia o konieczności zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. z uwagi na konieczność zawieszenia postępowania, z uwagi na ustawowy obowiązek sporządzenia mpzp dla ochrony terenów o wartościach przyrodniczych, Kolegium wskazało, iż w niniejszej sprawie związane jest treścią postanowienia opisanego na wstępie, które zostało wydane na podstawie art. 62 ust 1. Zawieszenia postępowania na podstawie tego przepisu było niezasadne, w ocenie organu odwoławczego, lecz powyższe nie powoduje, iż inne przesłanki do zawieszenia postępowania o ustalenie wz nie są spełnione. To jednak organ I instancji - jako prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy winien rozważyć, czy w badanej sprawie istnieje - jak twierdzi Żaląca - obowiązek zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 2 ustawy. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Towarzystwo [...] wniosło o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uchylającego postanowienie Prezydenta Miasta K.. Zarzucono błędnie rozpatrzenie argumentów zawartych zarówno w postanowieniu Prezydenta Miasta K. jak i w skardze M. M.. W ocenie skarżącej Prezydent Miasta K. słusznie skorzystał z uprawnienia określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o możliwości zawieszenia na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie jest to uzasadnione ważnym interesem społecznym związanym zarówno z ochroną przyrody (związanym z położeniem na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego dla którego został opracowany plan ochrony i dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jak i niebezpieczeństwem związanym z położeniem w strefie aktywności osuwisk. Wskazano przy tym, że realizacja inwestycji oznaczać będzie usunięcie istniejącego drzewostanu oraz likwidację powierzchni biologicznie czynnej, co jest niedopuszczalne w sytuacji klęski klimatyczno-przyrodniczej, czego dobitnym przykładem były straty w mieniu społecznym podczas anomalii pogodowym, z jakimi K. miał do czynienia w ostatnim czasie. Zwrócono uwagę, iż w świetle ostatnich anomalii pogodowych związanych z klęską klimatyczną, a mających wpływ na powstałe szkody dopuszczona inwestycja stanowi duże zagrożenie zalania położonych poniżej nieruchomości na skutek likwidacji zadrzewienia (likwidacja obszaru retencjonującego wodę opadową oraz zwiększenie objętości i szybkości spływu wód opadowych) oraz uruchomienia osuwiska. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie interes publiczny ze względu na prawdopodobieństwo stworzenia zagrożenia dla mienia i życia obecnych mieszkańców, powinien mieć prymat nad interesem strony. Skarżąca podniosła również, że nie wiadomo na jakiej podstawie, SKO uznało, że jest wysoce prawdopodobne, że procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostanie zakończona w terminie zawieszenia postępowania. Biorąc pod uwagę długi dotychczasowy czas przygotowania projektu planu należy się spodziewać raczej rychłego ogłoszenia do publicznego wglądu projektu planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z wysokimi wartościami przyrodniczymi oraz prawdopodobieństwem stworzenia zagrożenia, prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy bez oczekiwania na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy uznać za lekkomyślne. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga podlegała uwzględnieniu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uchylające postanowienie Prezydenta Miasta K. wydane na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2021 r., poz. 741, dalej: u.p.z.p.). Stanowi on następująco: "Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany." Wyjść należy od tego, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, o którym stanowi art. 62 ust. 1 u.p.z.p., ustawa pozostawia uznaniu organu prowadzącego postępowanie, o czym świadczy użycie w ww. przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Działanie w granicach uznania administracyjnego oznacza możliwość wyboru następstwa prawnego aktu administracyjnego. Wybór ten wszakże nie może być swobodny, dowolny; musi on wynikać w szczególności z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia okoliczności sprawy oraz wyważenia interesu prywatnego i publicznego. Możliwość zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. nie została obwarowana wprost określonymi przesłankami. Całość art. 62 ust. 1 u.p.z.p. bezsprzecznie naprowadza jednak na uwarunkowanie zawieszenia postępowania sporządzaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjąć należy przy tym, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. jest możliwe zarówno w przypadku, gdy procedura sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozpoczęła się, jak i wówczas, gdy procedura ta formalnie nie została wszczęta uchwałą o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu. Wskazuje na to treść art. 62 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p., w którym określone zostały przypadki obligatoryjnego podjęcia postępowania zawieszonego na podstawie art. 62 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. Uzasadnienia dla analizowanej instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania słusznie upatruje się w prymacie, który ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przyznaje miejscowemu planowi w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Na prymat ten wskazuje chociażby konstrukcja art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazująca na wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Na prymat ten wskazuje również treść art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p., z którego wynika obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji uchwalenia miejscowego planu, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, w przypadku braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Istotny wydaje się w tym kontekście również związek kompetencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, wyrażającym się w kompetencjach tych organów do sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2014 r., II OSK 98/13). Uwzględniając powyższe założenia, Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jest wadliwe i zasługuje na uchylenie. Sąd miał przy tym na względzie również ograniczone ramy kontroli aktów uznaniowych. Kontrola sądowa aktów uznaniowych powinna zmierzać do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie aktu, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega też, czy przy wydaniu aktu została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanej mu kompetencji, zależy też od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2016 r., I OSK 464/15, Legalis nr 1455442, oraz z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11, orzeczenia. nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, z uzasadnienia postanowienia Kolegium nie wynika, iż zostało ono podjęte wskutek wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Zauważyć należało bowiem, że w uzasadnieniu postanowienia pierwszej instancji Prezydent zawarł argumentację nawiązującą do niezgodności planowanej inwestycji ze studium, które, po myśli art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., wiąże przy uchwalaniu miejscowego planu. Organ pierwszej instancji nawiązał również do zamieszczonych w Studium regulacji odnoszących się do osuwisk, co może mieć znaczenie dla sprawy, skoro stwierdzono równocześnie, że na części terenu inwestycji znajduje się osuwisko. Tymczasem organ drugiej instancji okoliczności te uznał za nieistotne, lakonicznie tylko uzasadniając swoje stanowisko. Przyjął natomiast, że zawieszenie postępowania jest niezasadne, a to ze względu na małe prawdopodobieństwo uchwalenia miejscowego planu w trakcie zawieszenia postępowania (do 19 listopada 2021 r.). Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę nie neguje zasadności uwzględniania przy rozstrzyganiu kwestii zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. prawdopodobieństwa uchwalenia miejscowego planu w okresie zawieszenia postępowania. Dostrzec wypada jednak, że okoliczność ta nie stanowi bezpośrednio przesłanki zawieszenia postępowania w analizowanym przypadku, lecz jest jednym z wielu aspektów, które organ powinien wziąć pod uwagę podejmując rozstrzygnięcie w warunkach uznania administracyjnego. Wobec tego organ odwoławczy błędnie ograniczył swoje rozważania jedynie do tej kwestii, pomijając w istocie pozostałe aspekty zagadnienia, zwłaszcza te wyeksponowane w postanowieniu organu pierwszej instancji. Ponadto, Kolegium, pomimo przywołania w treści uzasadnienia art. 7 k.p.a., nie dokonało wyważenia słusznego interesu obywatela i interesu społecznego w przedmiotowej sprawie, do czego było zobligowane. Organ wziął pod uwagę wyłącznie racje inwestora, który – czego nie sposób pominąć – nie kwestionował postanowienia o zawieszeniu postępowania, a pominął racje pozostałych stron, w tym strony, która wniosła zażalenie, jak też racje interesu publicznego. Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zapadło pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz pomimo braku wyważenia interesów stron oraz interesu publicznego, co narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Postanowienie narusza również art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w związku z brakiem wnikliwego uzasadnienia postanowienia, w szczególności w zakresie wykazania podstaw rozstrzygnięcia podjętego w warunkach uznania administracyjnego. Ponownie rozpatrując sprawę Kolegium uwzględni aktualny stan postępowania. Mając na względzie przedstawione okoliczności Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postanowiono w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.