II SA/Kr 98/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr) Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Renata Czeluśniak Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skarg Gminy Radłów, J. W., S. W. oraz M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 listopada 2009r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargi oddala Postanowieniem z [...] września 2008 r. znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 póz. 1118 ze zmianami) w zw. z art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i art. 123 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wykonania przepustu drogowego pod ulicą [...] w R. na wprost działek nr 1 i 2 przez Gminę R. , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla legalizacji wykonanego przepustu drogowego pod ulicą [...] w R. na wprost działek nr 1 i 2 przez gminę R. Jednocześnie na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. organ l instancji wezwał gminę R. do wystąpienia w terminie do dnia 20 września 2008 r. do Wójta Gminy R. o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w tej sprawie, tj. do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla legalizacji wykonanego przepustu drogowego pod ulicą [...] w R. na wprost działek nr 1 i 2 przez Gminę R. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na powyższe postanowienie przez M.S. , J.W.-B. i S.W. - pełnomocnika J.W. – B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 123 i art. 144 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 prawa budowlanego wydał postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...], którym uchylił zaskarżone postanowienie w części, w której określa termin do wystąpienia do Wójta Gminy R. o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego tj. do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla legalizacji wykonanego przepustu drogowego pod ulicą [...] w R. na wprost działek nr 1 i 2 przez Gminę R. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że nałożył na Gminę R. obowiązek wystąpienia do Wójta Gminy R. o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego do dnia 30 listopada 2009 r. Orzekł również, że dowód wystąpienia o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy złożyć w PINB w T. do dnia 14 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy opisał przebieg postępowania. W dniu 13 stycznia 2004 r. przeprowadzone zostały oględziny, podczas których stwierdzono, iż jesienią 2002 r. pod ulicą [...] w R. na wprost działek nr 1 i 2 został wykonany przepust. W toku postępowania ustalono, iż w dniu 19 czerwca 2001 r. Gmina R. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w T. ze zgłoszeniem robót remontowych przepustu pod drogą gminną (ul. D. ) w R. na działce nr 3 , a Starosta T. nie wniósł sprzeciwu. Podkreślono, że PINB w T. prowadził już postępowanie w sprawie remontu przepustu pod drogą gminną (ul. [...]) w R. Zostało ono wszczęte w 1999 r., a zakończone decyzją PINB w T. z dnia [...] lutego 2000 r., znak: [...] nakazującą rozbiórkę przepustu, utrzymaną w mocy decyzją WINB w K. z dnia [...] września 2000 r., znak: [...]. Rozbiórka została wykonana, co zostało potwierdzone protokołem. Pismem z dnia 30 marca 2004 r., znak: [...] Starostwo Powiatowe w T. poinformowało, że w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne na wykonanie przedmiotowego przepustu wymagane było pozwolenie wodnoprawne. W związku z powyższym organ l instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] zawiesił postępowanie do czasu udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] uchylił to postanowienie wskazując, że uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego nie stanowi w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego. W dalszym postępowaniu organ l instancji przyjął, iż przepust w świetle przepisu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego jest urządzeniem niezbędnym do korzystania z obiektu budowlanego, jakim jest droga gminna - ulica [...] w R. Stwierdził również, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 50 i 51 prawa budowlanego. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było nałożenie decyzją z [...] października 2004 r., znak: [...] obowiązku sporządzenia i przedstawienia oceny technicznej, projektu budowlanego przedmiotowego przepustu oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do 30 kwietnia 2005 r. Wymieniona decyzja została uchylona w postępowaniu odwoławczym przez WINB w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...]. . W dalszym postępowaniu został przeprowadzony dowód ze świadków: M.J. jako autora projektu, A.K. - pracownika Urzędu Gminy R. oraz A.K. i S.W., - pracowników wykonujących przedmiotowy przepust. Do akt dołączono także uwierzytelnioną kopię protokołu spisanego w dniu 6 listopada 2000 r. w R. , sporządzonego przez pracowników Urzędu Gminy R. na okoliczność wykonania decyzji PINB w T. z dnia [....] lutego 2000 r., znak: [...] nakazującej rozbiórkę przepustu pod drogą gminną -ulicą [...] w R. Po zdemontowaniu przepustu, na głębokości ok. 1,5 m pozostał stary przepust o przekroju 60 cm. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 13 stycznia 2004 r. stwierdzono, że przepust został posadowiony na głębokości 1,20 m, co jest zgodne z projektem wykonawczym remontu przepustu kołowego w ciągu ulicy [...] w R. , będącego załącznikiem do zgłoszenia. Pismem z dnia 5 lipca 2008 r., znak: [...] Wójt Gminy R. poinformował, że Gmina R. dla terenu, w którym jest zlokalizowany przepust w poprzek ulicy [...] w R. od działki nr 4 w kierunku działek 1 i 2 w R. nie posiada obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również potwierdził, że na przedmiotowy obiekt nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Z tego względu w celu ustalenia legalności budowy przepustu drogowego pod ulicą D. w R. organ l instancji zawiesił postępowanie administracyjne postanowieniem z dnia [...] września 2008 r., znak: [...]. Rozpoznając zażalenie organ II instancji uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi l instancji na stwierdzenie, iż Gmina R. rozebrała w 2002 r. stary przepust pod ulicą [...] w R. i w tym samym miejscu, ale na innej rzędnej wykonała nowy przepust. Przed podjęciem tych robót Urząd Gminy w R. zgłosił do Starostwa Powiatowego w T. zamiar remontu przepustu. Organ odwoławczy podkreślił, iż roboty budowlane wykonane w przedmiotowym przepuście nie mogą być zakwalifikowane jako remont. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 8 prawa budowlanego remont polega na wykonaniu w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W niniejszej sprawie natomiast inwestor dokonał poszerzenia przepustu i zmienił jego posadowienie, a zatem dokonał co najwyżej zmian w istniejącym obiekcie budowlanym, które wykraczają poza odtworzenie stanu pierwotnego. Z uwagi na rozebranie przepustu nie można było go remontować, a wykonanie przepustu mogło stanowić jedynie jego odbudowę. W świetle natomiast przepisów art. 28, 29 i 30 prawa budowlanego na odbudowę przepustu pod drogą wymagane jest pozwolenie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że Gmina R. dla terenu w którym zlokalizowany jest przepust nie posiada obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Na przedmiotowy obiekt nie wydano także decyzji o warunkach zabudowy. Sprawę należy rozpatrywać w trybie art. 48 prawa budowlanego. Przepis ten w ust. 2 przewiduje możliwość legalizacji przepustu, o ile jest on zgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego lub z ostateczną decyzja o warunkach zabudowy i nie narusza przepisów, w tym techniczno budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, po opracowaniu przez inwestora przewidzianej przepisami dokumentacji oraz uiszczenia opłaty legalizacyjnej, stąd też zasadne jest wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania z uwagi na treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Prawidłowo również (na podstawie art. 100 § 1 k.p.a.) wezwano inwestora do wystąpienia do Wójta Gminy R. o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego tj. do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla legalizacji przepustu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści zażalenia organ odwoławczy wskazał, iż nie widzi powodów dla odmowy wiarygodności zeznań S.W. . Zeznania te są spójne z protokołem UG z dnia 6 listopada 2000 r. W aktach sprawy znajduje się uwierzytelniona w dniu 13 stycznia 2004 r. przez Sekretarza Gminy R. kserokopia protokołu sporządzonego przez Urząd Gminy w dniu 6 listopada 2000 r. oraz oryginał protokołu z przesłuchania S.W. . Brak jakichkolwiek dowodów, że S.W. złożył fałszywe zeznania, jak również, że Urząd Gminy R. w protokole z dnia 6 listopada 2000 r. poświadczył nieprawdę. Organ odwoławczy działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zaskarżone postanowienie zmienił jedynie w zakresie terminu zwrócenia się przez Gminę R. o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, albowiem z uwagi na upływ wskazanego w postanowieniu terminu, stało się ono niewykonalne. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Gmina R. (którą to skargę zarejestrowano pod sygn. II SA/Kr 98/10), a także M.S. , J.W.-B. i S.W. , których skarga została zarejestrowano pod sygn. II SA/Kr 99/10. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. obie sprawy połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 98/10. Gmina R. w skardze podniosła, że roboty remontowe przedmiotowego przepustu zostały wykonane zgodnie ze zgłoszeniem z dnia 19 czerwca 2001 r., dokonanym w trybie art. 30 prawa budowlanego, od którego starosta nie wniósł sprzeciwu. W tej sytuacji gmina R. miała pełne prawo przystąpić do robót budowlanych, ponieważ posiadała "dorozumiane" pozwolenie na przeprowadzenie robót budowlanych. Nakładanie na gminę kolejnych obowiązków należy uznać za obarczone wadą nieważności jako wydane przez niewłaściwy organ (zgodnie z art. 30 ust. 6 i 7 prawa budowlanego obowiązki te mogły być wniesione jako sprzeciw przez Starostę T. Z tego względu skarżąca gmina wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu l instancji. Pozostali skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego z naruszeniem prawa. Podnieśli, że przepust skierowano na podwórka M.S. i J.W.-B. , zalewając ściekami piwnicę i całe podwórko M.S. i fundamenty domu J.W.-B,. oraz studnie obojga sąsiadów. Wskazali, że rozbiórka poprzedniego przepustu została wykonana w dniu 13 grudnia 2000 r. Jesienią 2002 r. Wójt R. podjął budowę nowego przepustu w miejscu rozebranego. W ocenie skarżących Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. prowadzi postępowanie w sposób wybiórczy, tak aby osiągnąć zamierzony cel. tj. legalizację bezprawnie zbudowanego przepustu. W odpowiedziach na skargi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Podkreślono, że w świetle art. 48 ust. 2 prawa budowlanego wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym zlokalizowany jest przepust, zasadnym było zawieszenie postępowania celem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jakim jest kwestia ustalenia warunków zabudowy celem legalizacji przepustu. Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji są prawidłowe, a zarzuty podniesione w skargach nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekał już w sprawie legalności przedmiotowego przepustu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. II SA/Kr 1351/05 oddalił skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...], którą uchylono decyzję organu l instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. przyjął, że przepust w świetle przepisu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego jest urządzeniem niezbędnym do korzystania z obiektu budowlanego, jakim jest droga gminna - ulica [...] w R. Stwierdził również, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 50 i 51 prawa budowlanego. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było nałożenie decyzją z [...] października 2004 r., znak: [...] obowiązku sporządzenia i przedstawienia oceny technicznej, projektu budowlanego przedmiotowego przepustu oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy nie podzielił tej oceny wskazując, że przepust jest odrębnym obiektem budowlanym, a nie jedynie urządzeniem umożliwiającym użytkowanie obiektu budowlanego (drogi) zgodnie z jego przeznaczeniem. Za słusznością takiego stanowiska przemawia, zdaniem organu odwoławczego, treść art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, który wśród obiektów budowlanych mieszczących się w jednej z kategorii obiektów budowlanych, jakim są budowle, wymienia przepust techniczny. Organ II instancji podkreślił, iż w oparciu o zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy nie da się jednoznacznie ustalić z jakiego rodzaju robotami budowlanymi mamy do czynienia ani też kiedy zostały one wykonane. Nie wiadomo bowiem, czy położony na głębokości 1,5 m przepust o przekroju 0 60, na którego istnienie w 2002 r. powołuje się inwestor, rzeczywiście wówczas był posadowiony pod ul. [...], pod przepustem objętym nakazem rozbiórki z 2000 r. Rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części w zakresie umożliwiającym ustalenie powyższych okoliczności, co pozwoliłoby stwierdzić, czy na wykonanie przedmiotowych robót było wymagane pozwolenia na budowę bądź zgłoszenie oraz jakie przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Jednocześnie podkreślono, iż w świetle dokonanych ustaleń roboty budowlane wykonane przy przedmiotowym przepuście nie mogą zostać zakwalifikowane jako remont. W powołanym wyżej wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał tak dokonaną ocenę materiału dowodowego za prawidłową. Wskazał, że o ile nie budzi wątpliwości fakt istnienia przepustu, to data jego wykonania nie została przez organ l instancji zweryfikowana. Okoliczność istnienia drugiego przepustu jest istotna dla sprawy, ma to bowiem znaczenie dla zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego. Jeżeli bowiem okazałoby się, że rzeczywiście istniały dwa przepusty, jeden objęty nakazem rozbiórki, który został zdemontowany i drugi, wobec którego toczyło się niniejsze postępowanie, to rzeczą organu l instancji było stwierdzenie jaki zakres robót został przez inwestora wykonany, a co za tym idzie, czy był to zakres dla którego przeprowadzenia wystarczające było, w świetle prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia, czy też wymagało to uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wiąże się z tym zarazem konieczność dokonania oceny skuteczności zgłoszenia. Sąd podkreślił, że zgłoszenie może być bowiem uznane za skuteczne tylko w przypadku, gdy dotyczy ono tych robót, które w świetle art. 30 prawa budowlanego wymagają zgłoszenia, a nie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ l instancji zobowiązany był zatem do ustalenia, czy doszło w tym przypadku do przebudowy istniejącego przepustu, skoro na szkicu do oględzin uwidoczniono, że przepust ma średnicę 80 cm, a z protokołu z dnia 6 listopada 2000 r. wynika, że istniejący poprzednio przepust pod rozebranym, miał średnicę 60 cm, czy też inwestor dokonał budowy nowego lub odbudowy istniejącego przepustu, co wiąże się z kwalifikacją prawną tych prac, albo pod przepis art. 51 albo art. 48 prawa budowlanego. Kwestii tej jednak Sąd wówczas nie mógł przesądzić, ponieważ istotne dla sprawy okoliczności nie były jednoznacznie ustalone przez organ l instancji. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny przeanalizował je pod kątem wykonania przytoczonych wyżej wskazań zawartych w wyroku i doszedł do wniosku, że organy nadzoru budowlanego nie naruszyły art. 153 p.p.s.a. W postanowieniu z [...] września 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. opisał zgromadzone w sprawie dowody i szczegółowo je przeanalizował, co stanowi realizację art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Na podstawie zebranych dowodów organ l instancji ustalił, iż gmina R. rozebrała "stary" przepust pod ul. [...] w R. i w tym samym miejscu, ale na innej rzędnej wykonała w 2002 r. nowy przepust. Roboty te były poprzedzone zgłoszeniem do Starostwa Powiatowego w T. zamiaru remontu przepustu. Organ l instancji prawidłowo ocenił, że wykonane roboty nie mogą być uznane za remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 prawa budowlanego. Inwestor zmienił bowiem położenie przepustu z głębokości 1,5 m na 1,2 metra oraz poszerzył przepust z 0 60 na 0 80, co nie mieści się w definicji remontu zawartej w powołanym przepisie. Ponieważ przepust został wcześniej rozebrany, to wykonane roboty budowlane można zakwalifikować jako jego odbudowę, zaś na odbudowę (budowę) przepustu zgodnie z art. 28, art. 29 i art. 30 prawa budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę. Skoro inwestor wybudował przepust bez pozwolenia, to sytuacja taka odpowiada hipotezie art. 48 prawa budowlanego, który dopuszcza możliwość legalizacji samowoli budowlanej pod warunkiem, że wykonane roboty są zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją ustalającą warunki zabudowy. Dla terenu, na którym przepust jest zlokalizowany nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc stosowne było zawieszenie postępowania i zobowiązanie inwestora do wystąpienia do organu właściwego do ustalenia warunków zabudowy o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Powyższe ustalenia faktyczne, jak również uzasadnienie prawne zaskarżonego postanowienia nie budzą wątpliwości. W przypadku postępowania dotyczącego samowoli budowlanej, a toczącego się na podstawie art. 48 prawa budowlanego jeżeli dla terenu inwestycji nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to rozstrzygnięcie sprawy warunków zabudowy stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wynik tego postępowania jest bowiem kluczowy dla oceny, czy jest możliwa legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu, czy też organ nadzoru budowlanego powinien wydać nakaz jego rozbiórki. Z kolei art. 100 § 1 k.p.a. stanowi podstawę do nałożenia na stronę obowiązku wystąpienia w określonym terminie do organu właściwego o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Obydwa te przepisy zostały w niniejszej sprawie zastosowane prawidłowo. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skargach należy ocenić je jako bezzasadne. Jak już wskazano w cytowanym wyroku sygn. II SA/Kr 1351/05 zgłoszenie robót budowlanych jest skuteczne wyłącznie w odniesieniu do takich robót, które w myśl prawa budowlanego podlegają trybowi zgłoszeniowemu. Gmina R. zgłosiła roboty budowlane polegające na remoncie przepustu. Jak jednoznacznie ustalił organ l instancji w niniejszej sprawie nie mieliśmy jednak do czynienia z remontem, lecz z odbudową rozebranego wcześniej przepustu. W żaden sposób nie można uznać, że zgłoszenie dokonane w dniu 19 czerwca 2001 r. upoważniało gminę R. do podjęcia robót budowlanych polegających na odbudowie przepustu (takie roboty wymagały uzyskania pozwolenia na budowę), a więc prawidłowe jest prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania w trybie art. 48 prawa budowlanego. Również argumenty podniesione przez pozostałych skarżących nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Sąd nie stwierdził okoliczności uprawdopodabniających sfałszowanie jakichkolwiek dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Możliwość legalizacji obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wynika z przepisów prawa i w każdym takim przypadku orzeczenie o rozbiórce obiektu budowlanego możliwe jest dopiero w razie stwierdzenia, że legalizacja nie jest możliwa ze względu na niespełnienie przesłanek opisanych w art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. Jeżeli więc inwestor nie uzyska decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego przepustu, bądź też nie spełni innych warunków opisanych w powołanym przepisie, organ nadzoru budowlanego zobowiązany będzie orzec o rozbiórce przedmiotowego przepustu. Na obecnym etapie postępowania wydanie decyzji o rozbiórce nie jest jednak możliwe. Biorąc powyższe pod uwagę skargi wniesione w niniejszej sprawie należało oddalić art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.).