II SA/Kr 982/15

Kraków, dnia 30 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej kwotę 500,00 (pięćset) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi Pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie z dnia 18 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania braków formalnych skargi poprzez złożenie 12 odpisów skargi, złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu M. C. przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Jednocześnie pełnomocnika pouczono, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). Odpis niniejszego zarządzenia został doręczony adw. M. S. w dniu 12 września 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-22 akt sądowych). W dniu 14 września 2015 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej nadesłał odpis pełnomocnictwa, który nie był podpisany przez skarżącą oraz 12 odpisów skargi. Odpisy skargi również nie były podpisane ani też potwierdzone za zgodność z oryginałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Wymogi formalne dotyczące pism w postępowaniu sądowym zostały wskazane w art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Zgodnie z tym skarga powinna zostać podpisana przez skarżącego lub umocowaną do tego osobę. Jak wskazuje art. 49 § 1 P.p.s.a. skarżącego należy wezwać do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 P.p.s.a. skarga, w stosunku do której nie uzupełniono braków formalnych w terminie, podlega odrzuceniu. Przechodząc od tych ogólnych wywodów na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż pełnomocnikiem M. C. jest adw. M. S.. To właśnie wyżej wymieniony został wskazany jako pełnomocnik i podpisał się pod skargą. Z treści art. 37 § 1 P.p.s.a. wynika, że pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Chodzi tutaj o pierwszą czynność procesową z udziałem tego pełnomocnika. Z kolei art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Przepisy te wyraźnie zatem stanowią, że obowiązkiem pełnomocnika będącego radcą prawnym, adwokatem, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym jest dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy przy podejmowaniu przez niego pierwszej czynności procesowej w sprawie. Jeżeli wymóg ten nie zostanie zachowany przez pełnomocnika wnoszącego pismo w sprawie, sąd, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., traktuje to uchybienie jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia. W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom (art. 67 § 5 P.p.s.a.). Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez adwokata, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącą, to sąd pierwszej instancji w świetle art. 37 § 1 w związku z art. 67 § 5 i art. 49 P.p.s.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa oraz uzupełnienia braków formalnych skargi i nie był zobowiązany do wzywania samego skarżącego do podpisania środka zaskarżenia. Należy podkreślić, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II WSA w Krakowie wzywające do złożenia 12 odpisów skargi i pełnomocnictwa było jasne i jednoznaczne, a tym samym nie pozostawiało żadnych wątpliwości. Tymczasem pełnomocnik w jego wykonaniu złożył 12 odpisów skargi niepodpisanych. Ustawa w art.47 wyraźnie wskazuje, co należy rozumieć przez odpisy pisma procesowego. Zawarte tam unormowanie jednoznacznie dowodzi, że odpisy pisma, a zatem i odpisy skargi, nie muszą być podpisane przez stronę. Odpis wymaga jednak bezwzględnego poświadczenia jego zgodności z oryginałem. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Zatem uwierzytelnienia takiego dokonuje strona, która jest autorem danego pisma procesowego lub jej pełnomocnik. Nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 P.p.s.a. należy traktować wymogi z art. 47 P.p.s.a. (p. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego; wyd. CH Beck, Warszawa 2011, s. 236-237). Nadesłane odpisy pisma nie dość, że nie są podpisane przez pełnomocnika to nawet nie są poświadczone za zgodność z oryginałem, tym samym nie mogą być uznane za poprawnie sporządzone odpisy skargi. Ponadto jak już wskazano powyżej stosownie do art. 34 P.p.s.a. strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnik zaś obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, a w razie wątpliwości, Sąd może zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 37 § 1 P.p.s.a.). Istotą pełnomocnictwa jest upoważnienie do wykonywania części uprawnień posiadanych przez mocodawcę. Pełnomocnictwo stanowi przesłankę do uznania przez Sąd, że pełnomocnik posiada zdolność procesową do występowania w imieniu skarżącej, co w szczególności umożliwiłoby uznanie podejmowanych wobec niego czynności procesowych za skuteczne wobec skarżącej. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia zatem skuteczną reprezentację skarżącej. Ponadto, jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III CZP 74/03 (OSNC 2005, nr 1, poz. 6), pojęcie pełnomocnictwa ma dwojakie znaczenie: oznacza pochodzące od mocodawcy umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mocodawcy, a także - dokument obejmujący (potwierdzający) to umocowanie. Pełnomocnictwo z wyjątkami, o których mowa w art. 35 § 3 i art. 38 P.p.s.a., powinno być osobiście podpisane przez mocodawcę, chyba że zachodzi wypadek udzielenia go ustnie. Odzwierciedla ono bowiem więź, której istotą jest umożliwienie działania przez pełnomocnika na rzecz mocodawcy, w przedmiotowym przypadku więź między [...] skarżącą a profesjonalnym pełnomocnikiem, który wniósł skargę. W niniejszej sprawie przedstawione pełnomocnictwo nie posiada podpisu mocodawcy, a więc nie może być uznane za prawidłowo sporządzone pełnomocnictwo. Reasumując stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych do uzupełnienia których był wzywany, gdyż wykonana to w sposób nieoprawny i godzący w przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.