II SA/Kr 991/21

Dnia 22 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. - T. na decyzję Wojewody z dnia 21 czerwca 2021 roku, znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 lipca 2020 r. sygn.. akt II SA/Kr 107/20, decyzją nr [...].[...] z dnia 19.02.2021 r., znak: [...], Prezydenta Miasta K., zatwierdził projekt budowlany dla zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., grzewczą, gazową, elektrycznymi i słabo prądowymi, odgromową, teletechniczną oraz instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji wody opadowej, elektryczną i odgromową, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...], obręb [...] ewid. K., budową zbiorników retencyjnych na wodę opadową na działce [...] i [...], obręb [...] ewid. K. oraz przyłączami: wod.-kan., elektrycznym i gazowym wraz z rozbudową sieci gazowej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] j. ewid. K., przy ul. [...] w K." i umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na: wykończeniu elewacji termicznej ścian zewnętrznych wraz z materiałami wykończeniowymi oraz balustrad wraz z elementami stalowymi balkonu. Od tej decyzji odwołanie złożyła M. S.-T., podnosząc, iż decyzja organu l instancji oparta jest na niezgodnym z prawdą oświadczeniu inwestora o pozostających do wykonania robotach budowlanych. Zdaniem skarżącej inwestor prowadził budowę nielegalnie, mimo wyroku WSA w Krakowie z 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 107/20. Odwołująca podnosi, iż inwestycja wobec ww. orzeczenia sądu winna zostać przerwana na etapie zrealizowania piwnic i stropu nad piwnicami. Skarżąca informuje o swoich interwencjach w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, podczas jej zdaniem, nielegalnego prowadzenia budowy, które nie odniosły żadnego skutku. Wojewoda decyzją z dnia 21.06.2021 r. Znak sprawy: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 ze zmianami) zwanej dalej Pb uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł się o zatwierdzeniu projektu budowlanego opracowanego dla zamierzenia pn. "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, grzewczą, gazową, elektrycznymi i słaboprądowymi, odgromową, teletechniczną oraz instalacjami zewnętrznymi: gazową, kanalizacji wody opadowej, elektryczną, odgromową, zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K., budową zbiorników retencyjnych na wodę opadową na działce nr [...] i [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. przy ul. [...] w K.", oraz udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującą wykończenie elewacji termicznej ścian zewnętrznych wraz z materiałami wykończeniowymi oraz balustrad wraz z elementami stalowymi balkonu, dla inwestorów: M. K. i G. K.. W uzasadnieniu podano, iż inwestorzy dysponowali pozwoleniem z 6 września 2017 r. nr [...].[...], na budowę tej inwestycji, które zostało utrzymane w mocy decyzją Wojewody z 30 stycznia 2018 r. znak: [...] Wprawdzie rozstrzygnięcie organu II instancji został uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z 19 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 475/18, to inwestorzy mogli korzystać z przysługującego prawa do realizacji inwestycji wynikającego z ww. decyzji, do czasu wydania orzeczenia. Nadto, wykonane przed wyrokiem roboty wymagały zabezpieczenia jak i cała budowa, co potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. -Powiat Grodzki w postanowieniu z 21 sierpnia 2018 r. znak: [...] Zapadły wyrok w konkretnej dacie nie oznacza, iż nie należy wykonać robót mających na celu dokończenie już realizowanych robót, zabezpieczenie terenu budowy oraz terenu sąsiedniego. Ponadto inwestorzy, jak wynika z dołączonych dzienników budowy kontynuowali inwestycję po wydanej przez Prezydenta Miasta K. decyzji nr [...].[...] z 9 sierpnia 2019 r. i ostatecznego rozstrzygnięcia Wojewody z 4 grudnia 2019 r. znak: [...] Zatem, brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, jak podnosi to strona skarżąca by inwestycja nie mogła być dalej realizowana, a jej etap w chwili obecnej winien obejmować wyłącznie piwnice w obu budynkach. W obrocie prawnym bowiem funkcjonowała ostateczna decyzja pozwolenia na budowę do czasu prawomocnego z dniem 26 września 2020 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 107/20, uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia 4 grudnia 2019 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Brak jest podstaw do stwierdzenia by przedmiotową inwestycje realizowano z naruszeniem prawa. Po wyroku z 21 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 107/20, stosownie do wytycznych w nim zawartych organ uprawiony do rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę tej inwestycji zobowiązany był ustalić jakie roboty budowlane pozostały do wykonania. W razie bowiem spełnienia warunków do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, decyzja ta musi zatwierdzać projekt budowlany obejmujący całe zamierzenie budowlane. Ponieważ pozwolenie na budowę, w świetle art. 3 pkt 12 i art. 28 ust.1 Prawa budowlanego może objąć wyłącznie roboty, które nie zostały jeszcze zrealizowane, w przypadku, gdy roboty nie zostały rozpoczęte organ architektoniczno-budowlany wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane oraz w tym samym zakresie udziela pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy jedynie część robót została zrealizowana na podstawie decyzji, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, organ architektoniczno-budowlany wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmującego całe zamierzenie budowlane, a pozwolenie na budowę (wznowienie robót) może być wydane jedynie w zakresie robót, które nie zostały jeszcze zrealizowane. W okolicznościach niniejszej sprawy uprawiony projektant złożył oświadczenie, że zrealizowane zostały w całości obydwa obiekty kubaturowe za wyjątkiem termoizolacji ścian zewnętrznych i elementów wykończenia elewacji i balkonów. Według zatem organu odwoławczego należało udzielić pozwolenia na ww. roboty, gdyż pozostały one jednak do wykonania jako objęte wnioskiem z 23 maja 2017 r. o pozwolenie na budowę. W myśl art. 32 ust. 4a Pb, nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 28 ust. 1. W tej sprawie nie miało to miejsca i należało przyznać inwestorom uprawnienie o jakie wystąpili stosownym wnioskiem, pomimo jego zrealizowania prawie w całości dysponując wcześniejszymi pozwoleniami, z powodu którego organ I instancji niezasadnie umorzył postępowanie. Organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta K., również w zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego bowiem dotyczył zakresu tj. przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego, elektrycznego, gazowego zrealizowanych na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach odrębnych trybów nie pozwolenia na budowę. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją nadaj jednak zawierał stwierdzenia dotyczące przyłączy jako realizowanych według odrębnych procedur. Wniosek z 23 maja 2017 r. o pozwolenie na budowę nie obejmował przyłączy, tym samym inwestorzy dokonali wyboru budowy przyłączy nie wraz z projektowaną inwestycją, lecz odrębnie bez ingerencji organów architektoniczne - budowlanych. Według oceny organu odwoławczego uwzględniając stan faktyczny czyli ich wykonanie nie daje podstaw prawnych do zatwierdzenia projektu budowlanego obejmującego również przyłącza. Zdaniem Organu takie działanie stanowiłoby orzeczenie w stosunku do zakresu rozstrzygniętego w odrębnej procedurze, tym samym wydanie decyzji wbrew tym uregulowaniom. Tak naprawdę drugie rozstrzygnięcie w tym samym zakresie. W projekcie budowlanym naniesiono przyłącza jako zrealizowane, czyli określono sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi. Wskazać należy odnośnie przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, że ich budowa nastąpiła w porozumieniu z przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym w oparciu o przepisy regulaminu. Finalnym dokumentem potwierdzającym ostatecznie przyłączenie do sieci na warunkach określonych w regulaminie jest stosownie do art. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę (...) umowa o dostarczanie wody w oparciu o którą ma miejsce dostawa wody i umowa o odbiór ścieków. Wszelkie relacje występujące po złożeniu przez inwestora w przedsiębiorstwie wodociągowo - kanalizacyjnym wniosku o przyłączenie do sieci, to relacje kształtowane wprawdzie przepisami prawa miejscowego (regulaminem) i ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, ale zachodzące między równorzędnymi podmiotami (przedsiębiorstwem wodociągowo - kanalizacyjnym i odbiorcą) bez ingerencji organów administracji publicznej. Wszelkie nieprawidłowości co do trybu zawarcia tej umowy pozostają poza kontrolą organów administracji publicznej. W aktach sprawy znajduje się projekt budowy przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej przedłożony do przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego, na podstawie których zostały wykonane roboty. Przyłącz energetyczny został wykonany również w trybie art. 29a Prawa budowlanego. Zgłoszenie budowy sieci gazowej oraz przyłączy gazu niskiego ciśnienia do budynków zostało przyjęte bez sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej i na jego podstawie wykonane oraz odebrane przez [...] Spółkę Gazownictwa. Inwestor wykonał zatem sieci i przyłącza. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych i definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową. Zatem wymóg z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące część tylko zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyto, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane obiekty te muszą stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego. Przy projektowaniu budynku i udzielaniu pozwolenia istotne znaczenie ma oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach \ obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). Inwestorzy przedłożyli do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działkami nr [...], [...], na których jest przewidziana do realizacji inwestycja. Projekt budowlany opracowany dla tego zamierzenia zgodny jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania osiedla "[...]" w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. uchwałą Nr [...], z 8 września 2004 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa z 25 października 2004 r. Nr [...] pod pozycją [...]. Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym zgodnie z § 16 ust. 5 pkt 1 planu, symbolem MN 3.1 tj. w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie dopuszcza się realizację zabudowy w układzie wolnostojącym. Projektuje się dwa budynki jednorodzinne w zabudowie wolnostojącej, które spełniają również określone w zapisie § 16 ust. 5 pkt 2 i 6 wymagania powierzchni zabudowy oraz wysokości. Przyjęta powierzchnia zabudowy na działce nr [...] - budynek A to 23,96% a na działce nr [...] - budynek B to 23,17% przy nieprzekraczalnej określonej w planie 30% powierzchni oraz przyjęta dla budynków na tych działkach wysokość odpowiednio to 227,25 m n.p.m. i 228,96 m n.p.m. przy dopuszczalnej w planie 230 m n.p.m. Spełniony został również wskaźnik intensywności zabudowy wynoszący 0,4. Dachy budynków dwuspadowe, o nachyleniu połaci głównej bryły dachu 36°. Fragment działki nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym w przytoczonym powyżej miejscowym planie symbolem KDX - ciąg pieszo-jezdny, na którym nie projektuje się żadnego z elementów zamierzenia. Ustalenia § 10 pkt 1-7 planu, w zakresie odprowadzenia ścieków, w szczególności podstawowego warunku tj. realizacja wszystkich nowych obiektów mieszkalnych i usługowych jest możliwa tylko pod warunkiem podłączenia do miejskiego systemu kanalizacji, zostały spełnione. Siec i przyłącz wykonane w trybie art. 29a Pb i wskazane na projekcie zagospodarowania terenu jako istniejące. Projekt budowlany spełnia również wymogi § 7 miejscowego planu, gdyż dołączono stosowną wizualizacje. Jeśli chodzi o dalsze ustalenia planu to niezbędnym warunkiem realizacji zabudowy na terenie oznaczonym w planie symbolem MN 3.1 czyli działkach nr: [...], [...] jest budowa drogi dojazdowej KDX (ulica Ukryta [...]) wraz z infrastrukturą techniczną. Został on spełniony, gdyż inwestorzy uzyskali decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 2 czerwca 2015 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "Budowa drogi - ulicy [...] i murków oporowych na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. przy ul. [...] w K.", która stała się ostateczna na podstawie rozstrzygnięcia Wojewody z 17 grudnia 2015 r. znak: [...], utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję. Inwestorzy zrealizowali tą inwestycję i udzielono im pozwolenia na użytkowanie decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki Nr [...] z 13 maja 2016 r. Zastosowane rozwiązania projektowe dotyczące tej drogi nie są przedmiotem oceny, gdyż zaskarżona decyzja nie obejmuje swoim zakresem działek nr: [...], [...], [...] obręb [...] ewidencyjna K.. Projektowane budynki zlokalizowane są poza wyznaczoną w § 2 ust. 3 pkt 5 planu granicą strefy sanitarnej od cmentarza. Przez wyznaczenie graficzne tej strefy w planie uwzględniono wymagania § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, który stanowi, że odległość cmentarza od zabudowań mieszkalnych, od zakładów produkujących artykuły żywności, zakładów żywienia zbiorowego bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni, służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, powinna wynosić, co najmniej 150 m; odległość ta może być zmniejszona do 50 m pod warunkiem, że teren w granicach od 50 do 150 m odległości od cmentarza posiada sieć wodociągową i wszystkie budynki korzystające z wody są do tej sieci podłączone. Granice Cmentarza [...] oraz strefy sanitarnej od cmentarza zostały ustalone w planie uchwalonym w 2004 r. czyli już z uwzględnieniem będących w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z 15 marca 1999 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części Cmentarza Parafialnego na [...] a wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z 6 stycznia 1998 r. znak: [...], jak również decyzji Nr [...] z 10 marca 2003 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie Kaplicy Cmentarnej na Cmentarzu [...] wraz z infrastrukturą techniczną wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z 22 lipca 2002 r. znak: [...] W przytoczonym przez skarżącą piśmie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z 8 lutego 2013 r. znak: [...], nie stwierdził odstępstw w zakresie realizacji między innymi ogrodzenia cmentarza, od udzielonego pozwolenia na budowę, czy innych odstępstw przy rozbudowie cmentarza od rozstrzygnięć wymienionych powyżej. Mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania dla tej inwestycji zawiera ustalenia w zakresie rozbudowy cmentarza i wyznaczonej w planie granicy strefy sanitarnej. Wykonanie muru w granicy między innymi działki nr [...] nie oznacza automatycznie zmiany granic cmentarza ustalonej w miejscowym planie obszaru [...], co jest równoznaczne z pozostawieniem ustalonej nim strefy sanitarnej. Tylko ta granica i strefa wiążą. Odległość 50 metrowa, dotyczy zabudowy od granicy cmentarza a nie położenia nieruchomości. Nie ustala się zatem odległości strefy sanitarnej od muru a od granicy ustalonej planem. Te obiekty kubaturowe zostały zaprojektowane poza wyznaczoną w planie strefą, tym samym w odległości większej niż 50 metrów od cmentarza. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] uchwalony przez Radę Miasta K. Uchwałą Nr [...] z 6 lipca 2011 r. wyznaczył tereny pod cmentarz oznaczone symbolem ZC (§ 28 ust. 1 mpzp). Teren ten jak wynika z części graficznej miejscowego planu nie obejmuje pod cmentarz całej działki nr [...] obręb [...] ewidencyjna K., czyli nie pokrywa się z jej granicą ewidencyjną. Część tej działki to tereny oznaczone w planie symbolem R tj. tereny rolnicze z przeznaczeniem pod grunty orne, sady, łąki i pastwiska trwałe (§ 20 ust. 1 mpzp). Te ustalenia miejscowego planu nie uległy zmianie, tym samym wiążą. Nie nastąpiło poszerzenie Parafialnego Cmentarza [...] omawianym planem obejmując całą działkę nr [...] jak zostało to pokazane na materiałach graficznych - załączniku nr 1 do pisma z 27 czerwca 2019 r. Rzymskokatolickiej Parafii pw. [...]. Jeszcze raz należy podkreślić, iż granice cmentarza ustalone w planie wiążą a ewentualnie podejmowanie działań wbrew jego ustaleniom stanowi naruszenie prawa miejscowego. Strefa sanitarna od cmentarza została wyznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]" w K. uchwalonego przez Radę Miasta K. z 8 września 2004 r. i nie zmieniona Uchwałą Nr [...] z 6 lipca 2011 r. Rady Miasta K., tym samym te ustalenia wiążą organy orzekające w niniejszej sprawie. Wyjaśnienia wymaga, że gdyby zmienił się stan faktyczny w zakresie ustalenia granic cmentarza w związku z lokalizacją grobów to i tak stan prawny tj. obowiązująca w planie strefa sanitarna nie ulega zmianie. O ewentualnej zmianie miejscowego planu decyduje Rada Miasta K.. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają żadnych kompetencji ustawowych by wpływać na władze gminy w tej kwestii. Omawiana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tym samym nie wymaga przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Przedmiotowe zamierzenie budowlane spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Warunki w zakresie usytuowania projektowanych budynków mieszkalnych w stosunku do granicy działek sąsiednich budowlanych zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, (analiza projektu zagospodarowania terenu), wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, również zostały spełnione - sąsiednia działka nr [...] niezabudowana a na działce nr [...] istniejący obiekt znajduje się w odległości większej niż wysokość przesłaniania. Budynki te ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania tj. mieszkalne zostały stosownie do § 209 rozporządzenia, zakwalifikowane jako ZŁ IV i przewidziane do realizacji z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, w lokalizacji wprawdzie 7,25 metrów odległości pomiędzy projektowanymi budynkami ale o odporności pożarowej El 60 (ściana budynku A w zbliżeniu do budynku B), natomiast budynek A zlokalizowano w odległości 10 metrów od istniejącego budynku na działce nr [...], czyli z zachowaniem warunków § 271 ust. 1 rozporządzenia. Zaprojektowano miejsca gromadzenia odpadów z zachowaniem odległości od granicy działek sąsiednich oraz od okien pomieszczeń przeznczonych na stały pobyt ludzi, określonych w omawianym rozporządzeniu. Z analizy projektu budowlanego opracowanego dla tej inwestycji wynika, że zostały spełnione wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Do odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji tj. z dachów, chodników, podjazdów zaprojektowano zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej, które za jej pomocą będą gromadzone w szczelnych wybieralnych zbiornikach zlokalizowanych na działkach nr: [...], [...]. Zastosowano rozwiązania umożliwiające zebranie wody. Jest to zgodne z przepisami prawa, ponieważ inwestorzy planują zagospodarowanie wód opadowych w granicach działek, którymi dysponują na cele budowlane. Opróżnianie zbiorników należy do inwestora i organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji by ingerować w tym zakresie. Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiana obiektów budowlanych (Dz.U.463). M. S.-T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu budowalnego dla inwestycji, która narusza uzasadnione interesy osób trzecich, z uwagi na narażenie nieruchomości położonych poniżej projektowanej inwestycji zalewaniem z przeciążonej instalacji kanalizacyjnej, a tym samym naruszeniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2017 poz. 1566). - art. 7 i 77 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności w zakresie ustalenia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, co dotyczy Cmentarza [...] a dalej nieuwzględnieniu obowiązującej strefy sanitarnej tego Cmentarza. W uzasadnieniu podkreślono, iż stan faktyczny wygląda tak, że część grzebalna Cmentarza [...], poprzez wybudowane groby ziemne i kolumbaria, objęła teren nie wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] a który jest natomiast trwale ogrodzony murem i włączony fizycznie w obręb tego Cmentarza. Ponieważ teren ten znajduje się na stromej skarpie, a Cmentarz [...] jest w tej części pozbawiony kanalizacji, wody opadowe z Cmentarza płyną na teren działek poniżej, objętych inwestycją i decyzją Wojewody, a stamtąd spływają na ulicę [...] W uzasadnieniu wskazała, że w kwestii strefy sanitarnej Cmentarza [...] Wojewoda ostatecznie opiera się na przesłance, iż podstawą jego decyzji jest wyłącznie plan zagospodarowania przestrzennego. Jednak tym samym Organ ten ignoruje bezsporne fakty, takie jak fakt grzebania zwłok i urządzenia kolumbarium na terenie, który we wspomnianym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się poza terenem przeznaczonym na cmentarz. Ten fakt powoduje realne zagrożenie sanitarne, co Organ jest zobowiązany zbadać w wypadku podejmowania decyzji, dotyczącej wykorzystania działek znajdujących się w bezpośrednim oddziaływaniu tego zagrożenia, w tym w procesie wydawania pozwolenia na budowę. Ten obowiązek został zaniedbany. Po drugie w sposób bardzo dowolny są interpretowane w uzasadnieniu decyzje, które dozwalają budowę i użytkowania Kaplicy na terenie znajdującym się poza obszarem wskazanym dla cmentarza na Planie Zagospodarowania Przestrzennego: decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części Cmentarza Parafialnego na [...] a wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z 6 stycznia 1998 r. znak: [...], jak również decyzja Nr [...] z 10 marca 2003 r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie Kaplicy Cmentarnej na Cmentarzu [...] wraz z infrastrukturą techniczną wybudowanej na podstawie decyzji pozwolenia na budowę Nr [...] z 22 lipca 2002 r. znak: [...] [...]. Szczególną rolę odgrywa także pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki z 8 lutego 2013 r. znak: [...], które zostało sporządzone już po zatwierdzeniu planu. Legalizuje ona inwestycję pn. Kaplica położoną na terenie objętym murem i włączonym do Cmentarza [...], jednak znajdującym się poza obszarem przewidzianym dla cmentarza, co prowadzi do naruszenia postanowień wspomnianego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie pismo stwarza przesłankę do traktowania wspomnianego terenu jako części cmentarza, co potwierdza sytuacja faktyczna. Powyższe jest szczególnie ważne w sytuacji zagrożenia sanitarnego przez ścieki z Cmentarza [...]. Po trzecie Wojewoda całkowicie pomija kwestię organizacji stosunków wodnych na terenie objętym postępowaniem, a tym samym ignoruje oczywiste fakty w postaci przedostawania się wody z terenu Cmentarza [...] na teren inwestycji, a dalej na teren ul. [...] i ul. [...]. W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem, wyznaczył na dzień 22 grudnia 2021r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Kontrolowana sprawa przedmiotowej inwestycji była już przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2020r. II SA/Kr 107/20, którym uchylono decyzje Wojewody. Sąd zawarł w wyroku wytyczne do wykonania orz ocenę prawną w zakresie nieuwzględnionych zarzutów skargi. Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Wytyczne z w/w wyroku zostały wykonane. W szczególności zgodnie z nimi organy uzupełniły postępowanie wyjaśniające w kierunkach wskazanych przez Sąd wzywając inwestora pismem z dnia 19.04.2021r., które zostało wykonane (por. akta administracyjne II instancji, karta nr 5-6, oraz poprawiony projekt budowlany). Zatem zasadna była ocena skarżonego organu po uzupełnieniu materiału dowodowego, m.in., że inwestycja spełnia warunki i ustalenia § 10 pkt 1-7 planu, w zakresie odprowadzenia ścieków, w szczególności podstawowego warunku tj. realizacja wszystkich nowych obiektów mieszkalnych i usługowych jest możliwa tylko pod warunkiem podłączenia do miejskiego systemu kanalizacji. Sieć i przyłącze wykonane zostały w trybie art. 29a ustawy Prawo budowlane i wskazane na projekcie zagospodarowania terenu jako istniejące. Z analizy projektu budowlanego wynika ponadto, że zostały spełnione wymagania § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Do odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji tj. z dachów, chodników, podjazdów zaprojektowano zewnętrzną instalację kanalizacji deszczowej, które za jej pomocą będą gromadzone w szczelnych wybieralnych zbiornikach zlokalizowanych na działkach nr: [...], [...]. Zastosowano rozwiązania umożliwiające zebranie wody. Inwestorzy planują zagospodarowanie wód opadowych w granicach działek, którymi dysponują na cele budowlane. Opóźnianie zbiorników należy do inwestora i organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji by ingerować w tym zakresie. Zatem podnoszone skardze zarzuty odnoszące się do przeciążenia sieci kanalizacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Co do zaś szeroko w skardze podkreślanych kwestii naruszenia przez sporną inwestycję strefy sanitarnej cmentarza, została ona już prawomocnie rozstrzygnięta w/w wyrokiem z dnia 21 lipca 2020r. sygn. II SA/Kr 107/20, w którym sąd tożsame zarzuty skarżącej uznał za niezasadne. W szczególności podkreślono w tym rozstrzygnięciu, iż w wyroku sygn. II SA/Kr 475/18 wyrażono wiążącą ocenę, że nie są uzasadnione zarzuty skargi kwestionujące zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji w strefie sanitarnej Cmentarza [...]. O "rozszerzeniu cmentarza [...]" w rozumieniu prawa nie może świadczyć ani kserokopia mapy zasadniczej wydanej przez Prezydenta Miasta K. nr [...] ani też mapa stanowiąca załącznik nr [...] do pisma Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...]. Linia nazwana w tej ostatniej mapie "obecną granica cmentarza" nie może świadczyć o prawnym rozszerzeniu terenu cmentarza [...], skoro obejmuje obszar nie przeznaczony na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] – wyżej opisane tereny rolne i tereny ogrodów i zieleni towarzyszącej. Tego stanu rzeczy nie może zmienić nawet wybudowanie muru odgradzającego działki stanowiące własność parafii. Zgodnie z art. 1 ust.3 ustawy z dnia 31 stycznia o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz.U.2019.1473 t.j.) o założeniu lub rozszerzeniu cmentarza wyznaniowego decydują właściwe władze kościelne, które może nastąpić na terenie przeznaczonym na ten cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z racji tego zarzuty odnoszące się do wybudowania kaplicy nie mogą być uwzględnione. Linia sanitarna 150 wyznaczona planem miejscowym pozostaje obowiązująca linią wyznaczoną wokół terenu przeznaczonego w planie pod cmentarz. Sprawa cmentarza czy kaplicy, jeśli takowe wychodzą poza obszar wyznaczony planem, stanowi odrębną kwestię dla organów nadzoru budowlanego w zakresie naruszenia przepisów planu miejscowego przez te konkretne inwestycje. Również z tego powodu stosunki wodne mające być w ocenie skarżącej wywołane przez rozszerzenie w/w cmentarza są bez znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż dotyczą odrębnego zagadnienia – naruszenia stosunków wodnych z innego powodu niż badana w niniejszym postępowaniu inwestycja. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.