II SA/Kr 992/06

Svgn. akt II SA /Kr 992/06 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie WSA Piotr Głowacki AWSA Janusz Kasprzycki (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]" w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] , nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie sądowe WSA/post.l - sentencja postanowienia W dniu [...] czerwca 2006 r. strona skarżąca – Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" przy ul. [...] w K. – nadała listem poleconym skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podziału nieruchomości. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2007 r., działająca za stronę skarżącą pełnomocnik – radca prawny B. M. oświadczyła, iż w imieniu spółdzielni cofa skargę. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przeprowadzona kontrola w zakresie dopuszczalności tej czynności wykazała, że nie zmierza ona do obejścia prawa. Nie spowoduje to także utrzymania w mocy aktu prawnego(postanowienia) dotkniętego wadą nieważności. W takim stanie rzeczy cofnięcie skargi jest skuteczne. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) oraz art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1271), należało orzec jak w sentencji.