II SA/Kr 992/18

Dnia 16 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gimna Ł. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Gimna Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia 30 maja 2018 r., nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. S. dla Powiatu N. nr [...] z dnia 7 lutego 2017 r. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie wykonania decyzji dojść może do wyburzenia budynku oraz zaangażowania znacznych środków z budżetu gminy, które jak się może okazać, wydatkowane być nie powinny, co w ocenie strony skarżącej spowoduje powstanie znacznej szkody po stronie Gminy. Strona skarżąca podkreśliła również, że organ skierował już sprawę do egzekucji. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, obawy organu II instancji podniesione w uzasadnieniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co do niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, powinny być uznane za co najmniej nie na miejscu, gdyż sam organ zwlekał ponad rok z wydaniem decyzji, nie przejmując się losem ludzi, czy stanem budynków. Według strony skarżącej, obecne nadawanie tempa sprawie należałoby uznać za niczym nieuzasadnioną próbę realizacji rozbiórki jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest bowiem zapobieżenie wyrządzeniu stronie skarżącej znacznej szkody (majątkowej bądź niemajątkowej) lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie ona poddana kontroli sądu administracyjnego pod względem jej legalności. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą – jak zostało to zasygnalizowane powyżej – być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Tym samym wykonaniu mogą podlegać jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Analiza okoliczności sprawy, w odniesieniu do przywołanych powyżej przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzi do konstatacji, iż rozpoznawany wniosek Gimna Ł. zasługuje na uwzględnienie. Wskazać bowiem należy, że decyzja nakazująca rozbiórkę jest aktem prawnym nadającym się do wykonania i wymagającym wykonania. Nie ulega również wątpliwości, iż – co do zasady – rozbiórka budynku mieszkalnego prowadzić będzie do powstania takich zmian w rzeczywistości, których skutki będą co najmniej trudne do odwrócenia, przyczyniając się tym samym do wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej. Wobec powyższego za celowe uznać należało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji – jak zostało to już powyżej zaznaczone – stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.